Skip to main content
x
በስንቱ እንሳቀቅ!

በስንቱ እንሳቀቅ!

እነሆ መንገድ፡፡ ከሜክሲኮ ወደ ቄራ ልንጓዝ ነው። ጎዳናው በባለርስቶቹ ዘመን ብዙ ለምዶ ኖሮ እንደተወረሰ ሰፊ እልፍኝ፣ ‘በስመአብ በስመአብ አልኩኝ ብቻዬን ቀርቼ’ ይባልበት ይዟል። እልፍ ብንሆንም ብቻ ለብቻ ቆመናል። ሐሳቦቻችንና ውጥኖቻችን በሕይወት መድረክ ላይ የተጠላለፉ ነባርና ደብዛዛ መስመሮች ሆነዋል። ያ ወንድሜ እንደማያውቀኝ፣ ያቺ እህቴ እንዳልተወለደችኝ አቀርቅራ ትጓዛለች። ካልያዙ መያያዝ አይቻልም የተባልን እንመስላለን። ገንዘብን መነሻ መድረሻችን አድርገን፡፡ ይኼው እየደረቡ መታረዝ፣ እየበሉ መራብ ሆኗል። በወል አቧድኖ የሚያቧጭቀን የማካበት ወኔ በነጠላ ኑሮ ያብከነክነናል። ተሳፋሪ ይወርዳል፣ ደግሞ ይሳፈራል። ሥር እየሰደደ ያስቆዘመን ቋንቋ የለሽ የባይተዋርነት ስሜት ግን መቋጫ ፌርማታ እንዳጣ ነው። ሳንነጋገር ተግባብተን፣ ይኼንኑ የብቻነት ቅዝምዝም መንገድ ያበጀንለት መስሎን በፋሽን አልባሳት፣ በሞዴል አውቶሞቢል፣ በዘመነኛ ደርበ ብዙ የመኖሪያ ቤት ብንሸፍነውም አላሸነፍነውም። ምክንያቱም መንገድ አልቆ አያልቅምና፡፡ ስሜትና ሐሳብ የመንገድ ገባር ናቸውና፡፡ ሰው ቆሞ ከሄደ እርካታው በዘለዓለም ዕድሜ አትሰፈርም።

እንባና ሳቅ ሰው የመሆን ዕዳ ነባር ምሳሶዎች ናቸው። ይኼው እዚያች ታክሲ ጎማ ሥር አንድ ጠኔ ያደባየው ወድቆ እጆቹን መዘርጋት አቅቶት፣ ያው መንገዱን ተሻግሮ አንዱ ሕይወት አልጋ ባልጋ ሆኖለት፣ ጭረት የማያውቀው የሚመስል ጎልማሳ ሥጋ ቤት በር ላይ ቁረጡ እንቁረጥ ሲል፣ የመሸብን ሳይነጋልን የነጋላቸው፣ የንጋታቸው ብርሃን ዓይን ወግቶ ይገላል። ሕይወት በአድሏዊነት ስትታማ ደግሞ መልሳ የወደቀውን አንስታ፣ ከፍ ከፍ ያለውን ዝቅ አድርጋ ስሟን እያደሰች ግራ ገብቷት ግራ ታጋባለች። እንጀራን ተገን አድርጎ የሚያጣድፈን ኑሮ ሞልቶ ሳይሞላና ጎድሎ ሳይጎል ለምናይ አተኳሪዎች የጎዳናው ጥልቅ ዓላማ ከትርምሱ ጀርባ ለምን? ለማን? እንዴት? ከየት? ወዴት? እያስባለ ጥያቄና ጥያቄ ብቻ የሚደረድር ይመስላል። ባይመስልም ለነገሩ ኑሮና ኗሪው ትርፉ መጠየቅ ብቻ ነው።

ጉዟችን ተጀምሯል። ከሾፌሩ ጀርባ የተሰየሙ ወጣቶች በስልክ እያወሩ ነው። ‹‹እሺ እባክህ እናንተ በውስኪ እኛ ደግሞ በጠላ እያዘገምን ነው፤›› ሲለው ‹‹ክብሩ ይስፋ እርሱ መድኃኔአለም፤›› ይላል በወዲያ በኩል። ‹‹ምናለበት ለብቻቸው ቢያወሩ። ‘ላውድ’ ላይ አድርገው ሲያደነቁሩን ዝም ትላለህ?›› ይላል መሀል መቀመጫ ላይ ከጎኔ የተሰየመ ጎልማሳ። ወያላው በፈገግታ ብቻ ጥሎን ሸሸት አለ። ‹‹እኔ የምለው? ለንደን እንዴት ነው ዌዘሩ?›› አለ እዚህ ሸገር የቄራ ታክሲ የተሳፈረው። ‹‹አሸወይና ነው። ምን ኑሮማ ያለው አዱገነት አይደለም እንዴ? እኔማ ከእንግዲህ ቆይ ታየኛለህ ያለችኝን ሰባስቤ ሮጬ መምጣት ነው፤›› ይለዋል። ‹‹እኛ በየት በኩል ሮጠን እንውጣ እንላለን እሱ ሮጬ እመጣለሁ ይላል። አይ አለማወቅ።  ከራርመው ሲለዩዋት እንኳን አገር ወፍም ታባባለች እኮ፤››  ይላል ጎልማሳው።

‹‹የሚናገረውን አያውቅምና ይቅር በሉት ብሎ ማለፍ ነው…›› ባዩዋ ደግሞ ከጀርባ፣ ሦስተኛው ረድፍ ላይ ቢጫ የአንገት ልብስ የጠመጠመች ተሳፋሪ ናት። ‹‹እህም…›› ይላል ጎልማሳው ዓይን ዓይኗን እያየ። ‹‹እኔ የምልህ እስኪ ሚስትም ፈልጉልን እንጂ። እኛማ እንዳያያዛችን ማጥመድ የምንችል አልመሰለኝም…›› ሲል የለንደኑ ይኼኛው፣ ‹‹ዕድሜ ለሚሊኒየማችንና ለዳያስፖራ ተንከባካቢው መንግሥታችን ከየሄዳችሁበት ሰብስቦ አምጥቶ በተናችሁ፣ ይኼው ለመድናችሁ። ካልሆነማ እንዳንተ ይኼን ያህል ዘመን ለንደን መኖር አይደለም አንድ ሦስት ሚስት አታገባም ነበር?›› አለውና ተሳሳቁ። በዚህ መሀል ኔትወርክ አስቸገራቸውና ጨዋታቸው ተደነቃቀፈ። ‹‹ኔትወርኩ አሁንም  እንደባሰበት ነው…›› ከማለቱ የለንደኑ ተሳፋሪው ወዳጃችን፣ ‹‹ዛሬም፣ ትናንትም፣ ነገም እንደባሰበት ነው…›› ብሎ ቻው ሳይለው ባትሪው አለቀ። ባትሪውም የቴሌ ችግር ነው እንዳትሉ ብቻ!

ወያላው ሒሳብ እየሰበሰበ ነው። ሾፌራችን እንደ ሰደድ እሳት ጨዋታ ሲቀጣጠል፣ ‹‹ታክሲ ውስጥ በህቡዕ መደራጀት ክልክል ነው…›› እያለ ለወያላው የሬዲዮኑን ድምፅ ጨመር ያደርገዋል። የስፖርት ትንታኔ እናደምጣለን። ‹‹ክርስቲያኖ ሮናልዶ ፔናሊቲውን በመሳቱ የተሰማን ሐዘን በእውነቱ... በእውነቱ… ቅስም የሚሰብር ነው…›› ይላል ተንታኙ፡፡ ‹‹ስለራሱ ቅስም አያወራም እንዴ? ለምን የእኛን ይጨምራል?››  ይላል መጨረሻ ወንበር። ‹‹እውነት ግን ሮናልዶ አንጀት ይበላል። ሁሌ እኮ ነው ለአገሩ ሲሆን አይሳካለትም…›› ስትል ባለ አንገት ልብሷ፣ ‹‹የተሳካለት አይተሽ ታውቂያለሽ?›› ብሎ ጎልማሳው አፈጠጠባት። ‹‹በኳስ መፋጠጡን ትታችሁ በአገር አትፋጠጡም? ለምሳሌ እንደ ሩሲያና አሜሪካ…›› ብሎ አንዱ ከጋቢና ወሬ አስገለበጠ።  ከሾፌሩ ጀርባ የተየሰመች ወይዘሮ ‹‹በስንቱ እንፋጠጥ?›› አለችው። ወዲያው ጋቢና የተሰየመው ወጣት ቀልባችንን ወደ ሜሲና ሮናልዶ ፍጥጫ ወሰደው።

አፍታም አልቆየ ሜሲ ይበልጣል ሮናልዶ ክርክሩ ጦፈ። ‹‹ደግሞ ሜሲ ተጫዋች ነው? በስንት ተጋዳይ ሰማዕታት ላብና ደም እኮ ነው እዚህ የደረሰው…›› ሲል አንዱ ሌላው ተቀብሎ፣ ‹‹ስለኳስ ተጫዋቹ ሜሲ ነው የሚያወራው ወይስ ሜሲ ደደቢት በረሃ ታግሏል?›› ይላል ሌላው። ‹‹ሮናልዶንማ የሚያክለው የለም። (ኧረ ማንም አልተገረመም ወንድም) ምናልባት ራሱ ስለራሱ ችሎታ አዳንቆ ሜሲን እበልጠዋለሁ ማለቱ ቢያስተቸውም…›› ብሎ ሌላው ንግግሩን ሳይጨርስ ደግሞ ወዲያ ገቢና ያለው ጣልቃ ገብቶ፣ ‹‹እኔ እኮ የእኛ ሰው ብቻ ይመስለኝ ነበር በእኔ እበልጥ በእኔ እሻል የሚዳማው? የእኔ አስተዳደር፣ አገር ግንባታ፣ ኢኮኖሚ ልማት፣ ወዘተ ካለፈው ከሚመጣው ይለያል የሚል ሐበሻ ብቻ ይመስለኝ ነበር። ለካ ፈረንጅም ራሱን ያንቆለጳጵሳል?›› ብሎ ታኬታ የሚጫማን ዘውድ ከሚጭነው ያመሳስላል። በተረፈ ተሳፋሪው ‘የሜዳን ለባለሜዳው! የዙፋንን ለባለዙፋኑ’ ቢባል ጆሮ ዳባ ልበስ ባይ ሆኖ ይኼው ሁለት ሺሕ ዓመት ድረስ እየተጓዘ ነው።

 ጉዟችን ቀጥሏል። የታክሲያችን ፍጥነት እየጨመረ ሲሄድ ጆሮ የሚያደምጠው ዓይን የሚታዘበው ነገር አብሮ ጨምሯል። ሁለት ሴቶች እየተንሾካሾኩ እየተመካከሩ የደወለላቸውን ደንበኛ ያስለፈልፋሉ። ‹‹እኔ የምለው? ካርድ ጣቢያው የአባትህ ነው ወይስ የእናትህ? ምናለበት ስልኩን ባትጫወትበት?›› ስትል እሱ የሚላትን አንሰማም። ‹‹እኛ በቀላሉ አንገኝማ! ልማት ላይ ነን!›› ጓደኛዋ በይው ያለቻትን ትለዋለች። ስለብቸኝነት አነሳባት መሰል ደግሞ፣ ‹‹ሁሉም ብቸኛ በሆነበት አገር የአንተ ብቸኝነት ምኑ  ይገርማል? ፓርላማችን ብቸኛ፣ ሕዝቡ ብቸኛ፣ አገራችን በበጎም በክፉም አንደኛና ብቸኛ! ታዲያ ያንተ ብቸኛ መሆን ምኑ ላይ ነው የሚያሳዝነው? . . . እያሾፍኩብህ ከመሰለህ ‘ኔትወርኩን’ ለሠርቶ አዳሪዎች ለቀቅ አድርግላቸው፤›› ትለዋለች። ተሳፋሪው የመድረክ ጭውውት እንደሚያዳምጥ አንዳንዴ ልጆቹን ዞር ብሎ እየገላመጠ፣ ዘና እያለ፣ እያዘነ ልቡን ጥሎ ይከታተላቸዋል።

ጥቂት እንደተጓዝን ኔትወርክ ተቋረጠና ስልኩ ተዘጋ። ‹‹አሁን የኔትወርክ መቆራረጥ ባይኖር ምን ይውጠን ነበር? ሥራ ፈት ሁላ…›› ብላ ስታናግር የነበረችው ልጅ ተቆናጠረች። ጓደኛዋ፣ ‹‹ቆይ ግን እሱን የሚያህል ሰውዬ? በዚህ ዕድሜው ነውር አይደለም? ትንሽ እፎይ ብንል ነገር ተረሳና ንስሃም የአስተዋሽ ያለህ ማለት ጀመረ? እምዬ ኢትዮጵያ ስንት ጉድ በሆዷ እንዳላመቀች? ሆሆ!›› ብላ አንባረቀች። ‹‹አይገርምሽም? ደግሞ ብቸኝነት አሰቃየኝ ይለኛል። ሌላው ኅብረት እንደሚያውቅ ሁሉ። በዛሬ ጊዜ ያውም ‘ኮንዶሚኒየም’ የሚባል ነገር ከመጣ ወዲህ ማን ማንን ጠይቆ? እኔና አንቺ እንኳን የተገናኘነው መቼ ነበር?›› እየተባባሉ ወደ ግል ጨዋታቸው ዞሩ። የኮንዶሚኒየም ነገር ሲነሳ ምድረ ቆጣቢ እየተጠቃቀሰ ‘ስለቁጠባ ቤቱ ጉዳይ የሰማችሁ እስኪ እንያችሁ’ መባባል ያዘ። ‘ብሎክ ጠፋ፣ ፈተና ተሰረቀ፣ ስኳሩ እስከ ፋብሪካው ተላሰ በሚባልባት አገር ቤትን እሱ ፈጣሪ ካልሠራው በልማት ሠራዊት መፈክርና የቁጠባ ባህል ብቻ ታየን ባለቤት ስንሆን’ ይባባል ነበር ተሳፋሪው!

ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ‹‹ኡሁሁሁ!›› ብሎ አንዱ ወደ መጨረሻ ወንበር  በረጅሙ ተነፈሰ። ‹‹ምነው? ታፍነህ ነበር እንዴ?›› አሉት አጠገቡ የተሰየሙት። ‹‹የለም በነፃ መኖር አምሮኝ ነው!›› ብሎ መለሰ። ‹‹ሲያምርህ ይቅር እንዳንልህ አንተም እንደ እኛ ብዙ አምሮህ የቀረ ነገር ስለሚኖር ሌላ ዕጦት አንመኝልህም፤›› አለችው ቆንጂት። ‹‹ደግሞ በነፃ መኖር ያማረው ማን በነፃ ሲኖር ዓይቶ ነው? እንኳን በሰው በአህያም አልተቻለ…›› ጎልማሳው ገባበት። ‹‹አህያ? የምን አህያ?›› ጠየቀች ወይዘሮዋ። ‹‹አልሰማችሁም ይህቺን ጆክ። ሰውዬው በቃ ኑሮ ከበደውና የእኔ ቢቀር አህያዬን በነፃ ማኖር አለብኝ ብሎ ቆርጦ ተነሳ። ከዚያ ቀስ እያለ የዕለት ምግቧን ሲቀንስ፣ ቀስ እያለ ሲቀንስ . . . ሲቀንስ . . . ሲቀንስ መጨረሻ ላይ አህያው ፍግም። ምን ቢል ጥሩ ነው? ‘ወይኔ በነፃ ላኖራት ትንሽ ሲቀረኝ አህያዬ ሞተች!’ ጉድ እኮ ነው…›› ሲል ተሳፋሪው ተሳሳቀ። ‹‹እህም! ቀልድ። እንኳን በነፃ በዋጋስ መኖር ተቻለ እንዴ ዘንድሮ?›› ብላ ወይዘሮዋ ነገር መብላት ስትጀምር፣ ‹‹ዋጋው ዋጋ ስላጣ እኮ ነው እኔም በነፃ መኖር ያማረኝ…›› ብሎ ያ ቀልደኛ ወጣት ጣልቃ ገባባት። መጨረሻ ብሎ ወያላው ሲያወርደን የነፃና የዋጋ ነገር ከየልቦናችን ጋር አነጋገረን፡፡ ኧረ በስንቱ እንነጋገር? በስንቱስ እንሳቀቅ? መልካም ጉዞ!