Skip to main content
x

‹‹እሳቸው አልሞቱም››

እናንተ ልጆች… አትጋፉ እስኪ…! በሩን ልትገነጥሉት ነው እንዴ?

እትዬ ጥሩወርቅ ሁሌ ደጇ ላይ ተሰብስበን በባለሁለት ተካፋች በሯ መሃል መላጣ ጭንቅላቶቻችንን ወደ ቤት ለማስገባት ስንንጠራራ ትቆጣናለች፡፡

የቤቷ ምንጣፍ በባዶ እግር ነው የሚረገጠው፡፡

ከቤት ውስጥ የሚወጣው ደስስስ የሚል ሽታ አሁን ድረስ አፍንጫዬ ውስጥ አለ፡፡ ..ቤቷ ውስጥ ደግሞ ሌላ ቦታ የማይገኝ ውድ ነገር አለ... እሱን ፍለጋ ነው የምንመጣባት፡፡

በሯ ላይ የምንሰበሰበው የሠፈር ልጆች ደግሞ ስንራገጥ ውለን ስለምንመጣ ‘ጋዴ’ በሚባለው መጫሚያችን ውስጥ አፈትልከው የሚታዩት ጣቶቻችን ውስጣ ውስጥ ጭምር ጭቃና አፈር አይጠፋም፡፡

ስንንፏቀቅበት ቂጥና ጉልበቱ የተቀዳደደና የተጣጣፈ ሱሪያችን ለዚያ ባለምንጣፍ ቤት አይመጥንም፡፡

እግሮቻችን የያዙት ቆሻሻም ወደዚያ ቤት የመግባት ፈቃድ አያሰጥም ...ሁሌ በቁጣ ብታባርረንም አትጨክንብንም፡፡

ከገበያ ስትመጣ ዘንቢሏን ተሽቀዳድመን እየተቀበለን እናግዛታለን... ወደ ሱቅ ሰው ለመላክ ሳትጣራ በፊት ገና ብቅ ስትል አንዳችን በአንዳችን ላይ እየተገፋፋንና እየወዳደቅን ሁሉ ልንላካት እንሟሟታለን... ስማችንን ስለማታውቀው ሁላችንንም ልጆች ብላ ነው የምትጠራን፡፡

ከጊዜያት በኋላ እትዬ አንድ ሕግ አወጣች፡፡

እሷ ጋር መጥቶ በራፏ ላይ ለማጮለቅ የሚችለው ልጅ እግሩን የታጠበና ፊቱ ላይ ንፍጥ የሌለው አንዲሁም የማይለፈለፍና ጮክ ብሎ የማይስቅ ልጅ ብቻ ነው… ከዚያ በሩ ይከፈታል.. በረንዳ ላይ ተቀምጠን በፀጥታ እናያለን የማይረሳ ትዝታ እንሰንቃለን፡፡

በዘመናችን እንደዚህ ሕግ ያከበርነውና ሳናሰልስ በተግባር የተረጎምነው ሕግ የለም.. የቤተሰቦቻችንን ትዕዛዝም ቢሆን እንዲህ ጎሽ ብለን ተቀብለን አናውቅም፡፡

በቃ እትዬ ጥሩወርቅ በራፍ ላይ የምንሰበሰበው ባለጥቁርና ነጭ ቴሌቪዠኗን ለማየት ነው፡፡ በሳምንት አንድ ቀን ብቻ … አባባ ተስፋዬን ለማየት ብቻ… አባባ ተስፋዬን ሳናይ ከሚያልፈን ብንሞት ሁሉ ይሻለን ነበር..

ምንም ትበለን ምንም ታድርገን እትዬ ጥሩወርቅ ንግሥታችን ናት… ገዢያችን ናት… እሷ ከተጣላችን ‹‹ደህና ናችሁ ልጆች? እንደምን ናችሁ ልጆች? የዛሬ አበባዎች የነገ ፍሬዎች…›› የሚለው የአባባ ተስፋዬ ቃል ያመልጠናል… እሱ ሳያመልጠን ኖርን.. ዛሬ አባባ ተስፋዬ አሳድገውን ኖረው በሞት አመለጡን… ከትዝታቸው በቀር ዳግም በአካል አናያቸውም!

ነፍስዎትን በገነት ያኑር የልጅነታችን አስታዋሽ… መካሪያችን..

በእርስዎ የተሠራው ትውልድ ስንት ቁምነገር እንደሠራ ቆመው አይተዋልና... የሞቱት ለቁምነገር ኖረው ነውና አይቆጨንም.... ሁሌም በሁሉም በሁላችንም ውስጥ አሉ!

አባባ ተስፋዬ አልሞቱም!!

(መላኩ ብርሃኑ በፌስቡክ ገጽ እንዳሰፈረው)