“ልመና ይከልከል”“ የሚለውን የሐምሌ 23 ቀን 2000 ዓ.ም የሪፖርተር ጋዜጣ ርዕሰ አንቀጽ አንብቤያለሁ፡፡ ለማኞችንና ልመናን በሚመለከት በተለያዩ መገናኛ ብዙሃን ብዙ ተብሏል፡፡ ነገር ግን ልመናን ማስቆም ወይም የለማኙን ቁጥር መቀነስ አልተቻለም፡፡ አሁን ያለው እንቅስቃሴ መልክ ካልያዘ በኋላ ለመፍታት አዳጋች ይሆናል፡፡ የኑሮ ውድነቱ እየጨመረ ሲመጣ ለልመና ወደ ጎዳና የሚወጣው ቁጥር ይጨምራል፡፡ የአገሪቱ የማኅበራዊና ኢኮኖሚያዊ ችግሮች ካልተቃለሉ፣ ልመናን ማስቀረት የሚቻል አይሆንም፡፡ ገንዘብ ተዋጥቶ አንዱ ጋ መጠለያ ሰርቶ  ለማኞችን ሰብስቦ በማስቀመጥም የሚፈታ አይደለም፡፡ መቅደም ያለበት የአገሪቱ ማኅበራዊና ኢኮኖሚያዊ ችግሮችን በአፋጣኝ መፍታት ነው፡፡ የአገሪቱ ችግሮች መፍትሄ ካገኙ የለማኞችም ጉዳይ መፍትሄ ያገኛል፡፡ አጠናሁ ተብሎ ላይ ላዩን ሳይሆን ብቃትና ጥራት ያለው ጥናት ተደርጎ ችግሩ ከስሩ የሚፈታበት መንገድ ይመቻች፡፡

(ቃልአብ ታደሰ፣ ከገርጂ) 

በጌታቸው ንጋቱና የማነ ናግሽ

ኢትዮጵያ ከሌሎች የአፍሪካ አገራት በተለየ መልኩ ነፃነቷን አስከብራ የቆየችው ሕዝቦቿ በአንድነት ልዩነታቸውን አስወግደው ለአገራቸው ቅድሚያ በመስጠታቸው እንደሆነ በተለያዩ አጋጣሚዎች ይገለፃል፡፡ ይሁን እንጂ ይህ የሕዝቦች አብሮ መኖርና መቻቻል በፖለቲካኞችና በአገር መሪዎች መካከል አይታይም፡፡ መንግሥትም ሆነ ተቃዋሚዎች በኢትዮጵያ ውስጥ የመቻቻል ባህል (Culture of tolerance) የለም ይላሉ፡፡ ኢዴአፓ-መድኅን በበኩሉ የፖለቲካ ባህላችን ሁላችንንም ተሸናፊ እያደረገ ነው ይላል፡፡