Skip to main content
x

የሳምንቱ ገጠመኝ

ባለፈው ሳምንት በአንዱ ቀን ከመገናኛ የተሳፈርኩበት ቅጥጥጥ አይሱዙ መለስተኛ አውቶቡስ ረዳት፣ ‹‹የሞላ ሳሪስ አቦ፣ የሞላ ሳሪስ አቦ . . .›› እያለ ይጣራል፡፡ አውቶቡሱ ውስጥ የተሳፈርነው ግን አሥር አንሞላም፡፡ ‹‹የሞላ፣ በወንበር . . .›› ማለት የተለመደ በመሆኑ፣ እኛም ነገሬ ሳንለው የደጁን ትዕይንት በተመስጦ እንከታተላለን፡፡ ከመገናኛ ወደ ሳሪስ አቦ የሚያመራው አውቶቡስ ረዳት እየደጋገመ የጉዞውን አቅጣጫ እየተናገረ ሲጣራ፣ አንድ ጎልማሳና ለግላጋ ወጣት እየተጨቃጨቁ ገቡ፡፡ እኔ ከተቀመጥኩበት ወንበር ከኋላ አረፍ እንዳሉ ከደጅ ይዘውት የመጡት ጭቅጭቅ ቀጥሏል፡፡

‹‹ስልክህን ከኪስህ አውጥተህ ክፈተውና የጻፍከውን አሳየኝ፤›› የሚለው ጎልማሳው ሲሆን፣ ለግላጋው ወጣት ደግሞ፣ ‹‹አባዬ የምልህን ለምን አትሰማኝም? የጻፍኩት ለጓደኛዬ ነው፡፡ ጽሑፉም ጥናትን በተመለከተ ነው፤›› አለው፡፡ አሁን ገባኝ፡፡ አባትና ልጅ ናቸው፡፡ አባትየው ግንባሩ ላይ ያለው ደም ሥር ተገታትሯል፡፡ ዓይኖቹ ተጎልጉለው ወጥተው ያስፈራሉ፡፡ ልጅየው ደግሞ የአባቱን ሁኔታ በጨረፍታ እያየ መሬት መሬት ያያል፡፡ በመሀላቸው የተፈጠረ አስጨናቂ ነገር ያለ ይመስላል፡፡

አባትየው የልጁ ትከሻ ላይ እጁን እያሳረፈ፣ ‹‹ዓየህ ልጄ እኔ ለአንተ ብዬ ነው፡፡ በፌስቡክ ላይ እየጻፍከው ያለውን አስተያየትና በሌሎች ሰዎች ላይ የምትሰጣቸው አስተያየቶችን ዓይቻለሁ፡፡ ጠዋት በጨረፍታ ያየሁት ግን አደገኛ ነው፡፡ እኔ አንተን ያለ እናት ሳሳድግህ በእንዲህ ዓይነት ባህሪ አይደለም፡፡ በጣም ፈሩን የሳተ ሁኔታ ላይ ነው ያለኸው፡፡ ማንነታቸው ከማይታወቁ ሰዎች ጋር በማያገባህ ነገር እየገባህ ራስህም ላይ ሆነ እኔ ላይ ችግር የምትፈጥር እየመሰለኝ ነው፡፡ እየገባህበት ያለው ሁኔታ በጣም አስፈሪ ስለሆነ ለመተማመን ስልክህን ስጠኝና ልየው፡፡ ከዚያም እንወያይበት . . .›› እያለው በለሆሳስ ሲነግረው ሰማሁ፡፡ ልጁ ግን በእንቢተኝነቱ ፀና፡፡

አውቶቡሱ ሞልቶ ጉዞ ወደ ሳሪስ ተጀመረ፡፡ ሾፌሩ የተለመደውን የማለዳ የስፖርት ትንተና የሚያውጀውን ጣቢያ በከፍተኛ ድምፅ ከፍቶ መደማመጥ ጠፋ፡፡ የአባትና የልጅ ጭቅጭቅ ግን ቀጥሏል፡፡ ይኼ ሁሉ ሲሆን አጠገቤ ማን እንደተቀመጠ እንኳ ማየት አልቻልኩም ነበር፡፡ ዞር ብዬ ሳይ ግን አንዲት ውብ ወጣት ተሰይማለች፡፡ አካባቢዬን ረስቼ የአባትና የልጅን ሙግት ለመስማት ብፈልግም፣ ድምፃቸው በጣም ዝግ በማለቱ ይሁን፣ ወይም የእኔ የመስማት አቅም በማነሱ የሚባባሉት አይሰማኝም፡፡ ሁሉንም ትቼ ዓይኖቼን ወደ ውጭ በመስደድ በራሴ ሐሳብ ውስጥ ተዘፈቅኩ፡፡ የተለያዩ ነገሮችን እያነሳሁ ስጥል የቀድሞው ኢምፔሪያል ሆቴል ደርሰናል፡፡ የትራፊክ መብራቱ እስኪለቀን ወደ ተሳፋሪዎች ዓይኔን መለስኩ፡፡

‹‹ወይ ጉድ!›› ትላለች አጠገቤ የተቀመጠችው ቆንጆ፡፡ ዞር ብዬ ሳያት ሳቅ አለች፡፡ ‹‹በሰላም ነው?›› ስላት፣ ‹‹አይሰሙም እንዴ?›› አለችኝ፡፡ ግራ ገብቶኝ፣ ‹‹ምኑን?›› ማለት፡፡ ‹‹ከኋላ የሚባለውን ይስሙ በጣም ይገርማል፤›› ስትለኝ ገባኝ፡፡ የእኔ የደከመ ጆሮ የማይሰማውን ልጅቷ ጥርት አድርጋ እየሰማች ነው ለካ? ‹‹ምን እያሉ ነው?›› የሚል ጥያቄ አቀረብኩላት፡፡ ጭንቅላቷን እየወዘወዘች፣ ‹‹አባትየው ያሳዝናሉ፡፡ የሁለተኛ ደረጃ ትምህርቱን ገና የጀመረ ልጃቸው አጉል ነገር ውስጥ ገብቶ እያንገበገባቸው ነው . . .›› እያለች የምሬት መልክ አሳየችኝ፡፡ ጉዳዩን የማወቅ ፍላጎቴ ናረ፡፡

‹‹ምንድነው የሚባባሉት?›› ስላት፣ ‹‹ልጅየው በተለያዩ የአገር ጉዳዮች ላይ የሚሰጣቸው አስተያየቶችና ስድቦች ናላቸውን አዙሮታል፡፡ በዚህ ላይ እሳቸው እንደሚሉት ፖለቲካ ሳይገባው የሚሰነዝራቸው በኃይለ ቃልና በብልግና የታጀቡ አስተያየቶች እያሳበዳቸው ነው . . .›› እያለች ስትነግረኝ፣ ለአፍታ ያህል ዞር ብዬ ሳይ አባት የልጁን ሞባይል ስልክ ይዞ በሚያየው ጉድ እየተበሳጨ ነው፡፡ መበሳጨት ብቻ ሳይሆን ዕንባው ከዓይኖቹ እየፈሰሰ ነው፡፡ ልጁ ደግሞ አንገቱን ደፍቶ ፀጥ ብሏል፡፡ የአባትና የልጅ ሁኔታ ሲታይ በዚህ ዘመን ወላጅ መሆን እንዴት ያለ ከባድ ነገር መሆኑን ይናገራል፡፡ በአባትና በልጅ ጉዳይ ተመስጬ የባጥ የቆጡን ሳስብ ለካ ቦሌ ደርሰናል፡፡

እኔ ቦሌ ብራስ ሆስፒታል አጠገብ ወርጄ ወደ ጉዳዬ ሳመራ የአንድ እምነት ተከታዮች ሦስት ሆነው መደርደሪያ ቢጤ አቁመው፣ ለአላፊ አግዳሚው የሃይማኖት በራሪ ጽሑፎችንና መጻሕፍትን ይሰጣሉ፡፡ አንዱ ወደ ሰዎቹ እያመለከተ፣ ‹‹እነዚህን ነው እኮ በስሜ ሊያሳስቱ ይመጣሉ ያለው . . .›› እያለ ሲሳለቅ፣ አንዱ ደግሞ፣ ‹‹የእንዳንተ ዓይነቱን ትዕቢተኛ ልብ ለማብረድ የእነሱ መኖር ጥሩ ነው…›› ሲለው ድንገተኛ ፀብ ተፈጠረ፡፡ የመጀመሪያው እንዴት ትናገረኛለህ በሚል ስሜት አንዳች በሚያህል ሰፌድ እጁ ድንገት ሲያሳርፍበት ያኛው አስፋልቱ ላይ ዧ ብሎ ወደቀ፡፡  በአካባቢው የነበሩ ሰዎቸ ገላግለው መቺና ተመቺን ወደ ሕግ ለመውሰድ ሲንቀሳቀሱ ከየት የመጣ የማይታወቅ ንክ ቢጤ፣ ‹‹አባትና ልጅ የማይስማሙበት ዘመን፣ ወገን ከወገኑ የማይተዛዘንበት ጊዜ፣ የጠገበው ለራበው የማይሳሳበት ወቅት፣ መደማመጥ ጠፍቶ ሐሜትና አሉባልታ የገነኑበት አሰልቺ ትውልድ፣ በአጠቃላይ ሁኔታችን ሲታይ ለራሱ ለፈጣሪ ጭምር ግራ የሚያጋባ . . .›› እያለ በከፍተኛ ድምፅ ሲለፍፍ ከእኛ እሱ እንደሚሻል ታሰበኝ፡፡ እሱስ በጊዜ ለይቶለታል፡፡ የእኛ ደግሞ እንዴት ይሆን?

(አዕምሮ ነጋሽ፣ ከቀበና)