መነሻ ገጽ - ሌሎች አምዶች - ልዩ ልዩ - ታክሲ - ምንም የሌለው ምንም አይፈራም?
Buy Valtrex Online Buy Albuterol inhaler Online Buy Prinivil Online
03 April 2013 ተጻፈ በ 

ምንም የሌለው ምንም አይፈራም?

እነሆ ዛሬ የምንጓዘው ከሜክሲኮ ወደ ካዛንቺስ ነው። ኑሮ እንደ ትናንቱ ናት። ምንም የተለወጠ ነገር የለም። ነዋሪዎች ወደ ጉዳያቸው ይጣደፋሉ።

አዲስ የመንፈስ ፀዳል የሚያጎናፅፈው ማለዳ የተለማጅነት ፀባይ ያመጣ ይመስላል። የዛሬዋ ፀሐይ በመውጣቷ ማንም ቁብ አይሰጠውም። ሁሉም የትናንት ውጥኑ ላይ ካስማውን የተከለ ይመስላል። አዲስ አበባ በፍቅርና በጥላቻ፣ በውሸትና በእውነት፣ በመኖርና ባለመኖር መሀል የተዘጋጀች ግጥም መስላለች። ጨለማ አጥልቶበት ባደረው አውራ ጎዳና ላይ የትናንት ዱካዎች እንጂ አዳዲስ ፈላጊዎች የሉም። እያንዳንዱ ሰው ለመኖር የሚያስገድደውን ኃይል ሳያውቀው ዓላማዬ ብሎ ለሚኖርለት ነገር ሊተናነቅ እነሆ ነግቷል። የጎዳናው መንፈስ ትርምስ ይባላል።

መንገድ ከሰው ልጆች ህላዌ ይህን ይቀምራል። ያላለቁ ቀመሮች ለልመና በተዘረጉ እጆች በኩል ጎልተው ይታያሉ። ለማለቅ የሚጣደፉቱ ደግሞ በዕድሜ ጫፍ የእርጅና መቀነት ውስጥ ይርመሰመሳሉ። ጅምሮቹና ለጋዎቹ ግን በትኩስነት ኃይል ውስጥ ገና ፅንስ ናቸው። ትኩሳት ይሉታል ይህን የዕድሜ ፌርማታ። በትኩስነት ውስጥ ሁሉም ነገር በግልጽና በቀላሉ ሊነበብ ይችላል። አዎ የትናንት ዱካዎችን ሽረው አዲስ የተረከዝ ማህተም አስቀምጦ ለማለፍ በትውልድ ሰንሰለት ውስጥ ውር ውር የሚሉ ወጣቶች ጎዳናው ላይ በርከት ያሉ ናቸው። እዚህ ያደረሰን መንገድ ነገ ደግሞ በእነዚህ አፍላዎች ትከሻ አሳፍሮን የት እንደሚያደርሰን ማን ያውቃል? አሮጌን አዲስ መተካቱ የግድ ነውና፡፡

የታክሲ ሠልፍ ቦታ በሳቅና በተረብ አሸብርቋል። ቀርበው ሲያዩት ግን የምሬት ጎርፍ ነው። ‹‹እውነትም እየሰነበተ ሲሄድ የማይለመድ ነገር የለም፤›› ትላለች አንዲት ልጅ እግር ቆንጆ። (ምን ዘንድሮ እኮ ቆንጆ በሽ ነው ሺሕ በቆጠረ ሆነ እንጂ የሚገኙት) ‹‹ችግር ወዳጅ ሲሆን የታየባት በአፍሪካ ብሎም በዓለም የመጀመሪያዋ አገር ኢትዮጵያ መሆኗ ነው። አቤት ለክፉውም ለደጉም አንደኝነት ስንወድ?›› ይላል አንዱ ከኋላ። እንቅልፍ ያልጠገበ ዓይኑን እንዳይሆን አድርጎ እያሻሸ። ‹‹አሁንማ ቅሬታ ብናሰማም የሚሰጠንን መልስ በህልማቸን ስለፈታነው ተናገርን አልተናገርን ምንም ለውጥ አይኖረውም፤›› ይላል አንድ ረዘም ያለ ጎልማሳ ዙሪያውን እየቃኘ። ‹‹ሚዲያዎቻችን ላይ ሐሳብን በነፃነት ከማንሸራሸር ይልቅ እዚህ የሠልፍ ሥነ ሥርዓት ላይ መናገር ተሽሎ አረፈው፤›› እያለ ከኋላ አንድ ወጣት ለወዳጁ የ‘ፕሬስ ነፃነትን’ ያማል። አፍ ሲያርፍ ‘ፕሬስን’ መሆኑ ይሆን? ጎልማሳው በበኩሉ የጀመረውን ለመጨረስ ይወራጫል። ‹‹. . . ለምሳሌ ‘የታክሲ ችግር እንዲህ የተባባሰው ለምንድን ነው?’ ብለን መንግሥትን ብንጠይቅ ‘ከዚህ በፊት ታክሲ የማይጠቀመው የኅብረተሰብ ክፍል ታክሲ ተጠቃሚ መሆን በመጀመሩ ነው።

ይህም የኢኮኖሚ ዕድገታችን ምን ያህል በትክክለኛ መስመር እየተጓዘ መሆኑን ያሳያል።’ ብሎ እንደሚመልስልን እናውቃለን፤›› ብሎ ትንሽ የምፀት ፈገግ ካለ በኋላ፣ ‹‹ይኼ እኮ ማለት ሐኪም ጋ ተኪዶ ‘ሐኪም ሆይ አመመኝ’ ብለን ስንነግረው ‘ከዚህ በፊት ጤነኛ ስለነበርክ ነው’ የሚል ምላሽ መስጠት ማለት እኮ ነው፤›› እያለ ዙሪያውን እውነት ነው ብለው የሚወግኑለት ሰዎችን ይፈልግ ጀመር። ፖለቲካ ያለውሸት፣ ሥጋ ያለ ነፍስ ማለት መሆኑ አንዳንዶቻችን የሚገባን አንመስልም፡፡ ወዲያው ‘እውነት ተረጋግቶ ሲቆም ውሸት ግን ይጣደፋል’ የሚል የታክሲ ጥቅስ ትዝ አለኝ።

 መሳፈር ጀመርን። የሰው ብዛት እየጨመረ መሄዱን ላስተዋለ ከመጓጓዝ ውጪ ጊዜ ተርፎ ሥራ መሠራቱን ይጠራጠራል። መጠራጠር ሳይሆን ያምናል ቢባል ይቀል ይሆን? ‹‹ረገጥከኝ እኮ ቀስብለህ አታልፍም እንዴ?›› ያምባርቃል አንድ ጎልማሳ። ‹‹ይቅርታ!›› ይላል የጎልማሳው ግልምጫና ቁጣ ያስደነገጠው ወጣት። ጎልማሳው፣ ‹‹ጫማዬን አስጠርጌ ያበላሽብኛል? ምን ይመስላል?›› ሲል ይቀጥላል። ወጣቱ መልስ አይሰጥም። ፈገግ ብሎ እያየው በዓይኖቹ ይቀልድበታል። ታክሲዋ ሞልታለች። ድፍን የታክሲው ተሳፋሪ ‘ታላቅን ማክበር’ የሚባለው የማኅበረሰብ እሴት መፈራረሱን እየታዘበ ራሱን በአሉታ ይወዘውዛል። ‹‹እህም! ይኼም ኑሮ ተብሎ በማንም ጎረምሳ እየተንጓጠጥን ልንኖር? ኧረ አምላኬ እባክህ በጊዜ ሰብስበኝ?›› ይላሉ የጎልማሳው እንዲያ መዋረድ ያንገፈገፋቸው አንዲት አዛውንት። ‹‹ታላቅና ታናሽ ያለው ሥጋ ቤት ብቻ ነው ሲል ያደገ ትውልድ፣ እሱን ለሚመቸውና ለሚጠቅመው ወገን ብቻ በማይረባ መማለጃ ከሚገዛ ምን እንጠብቅ?›› ይላል ጎልማሳው አዛውንቷን አተኩሮ እያስተዋለ። በአዎንታ ራሳቸውን እየነቀነቁ ‹‹እሱስ እውነት ነው። አቤት በእኛ ጊዜ ሰው ቀና ብለን እናይ መሰለህ? ዛሬ የሚያውቁትንም የማያውቁትንም ይዘው እኛን ካልሰማችሁ እኛ ካላስተማርናችሁ ሲሉን ይውላሉ።

ሰው በሠራው ‘ቴክኖሎጂ’ ሥራ ሲፈቱ እየዋሉ እንዲህ ካሉን ነገ እውነት መንግሥት እንደሚለው በዚህ በትራንስፎርሜሽን ዕቅድ አንድ ነገር ሲሠሩማ ማንን ያስቀምጣሉ? ቀደም ቀደም ማለት የዕውቀት መለያ መስሏቸዋል፤›› እያሉ አዛውንቷ ብዙ ተናገሩ። ያቋረጣቸው የለም። ‹‹እኔምለው መተካካት መሥራት የሚጠበቅበት ቦታ ላይ ሳይሠራ፣ መሥራት የማይጠበቅበት ሥፍራ መሥራት ጀመረ እንዴ?›› ሲል ከፊት የቀመጠ ጎልማሳ አጠገቡ ያለችን ተሳፋሪ ቢጠይቃት፣ ‹‹ማለት?›› ብላ መልሳ ጠየቀችው። ‹‹ማለቴ ደህናውን ሰው እያባረረ አሮጌውንና አጉሉን ያሰየን ማየት ጀመርን ብዬ እኮ ነው፤›› ብሏት ለመሳቅ ቃጣ። ወዲያው ግን ሳቁ በመኮሳተር ተተካ፡፡

ታክሲያችን መጣደፏን ከጀመረች ቆየት አለች። ሾፌራችን በእርጋታ ነው የሚያሽከረክራት። ለስላሳ የክራር ሙዚቃ ከወደ ‘ስፒከሩ’ እየተሰማ አንጀት ያላውሳል። ያንዳንዱ ቀልብ ጭልጥ ብሏል፤ ወደኋላ። ‹‹የትዝታ ኑሮ ማብቂያ ፌርማታው የት ይሆን?›› ይላል ከወደ ኋላ መቀመጫ በስተግራዬ አብሮኝ የተቀመጠ ወጣት። በስተቀኝ ያለችው ደግሞ፣ ‹‹ወደፊት እየተጓዙ የኑሮን ንረት ባሰቡ ቁጥር ትናንትን እንደመናፈቅ የመሰለ ሕመም አለ ብዬ አላስብም፤›› ትላለች አንገቷን ደፋ አድርጋ። የቁጭት ይመስልባት ነበር። ምንጩ ብዙ የሆነ ቁጭት። ‹‹ወራጅ አለ!›› አለ ትውልዱን ያሰደበው ጎረምሳ። ወያላው ፈጥኖ ታክሲዋን አስቁሞ ሸኘው። ሲወርድ በትንሹም ቢሆን ኃፍረት ድሯን አድርታበት አየነው። ‹‹ሳበው!›› ብሎ ወያላው መንቀሳቀስ ልንጀምር ስንል ሦስት ወጣት ተሳፋሪዎች ‹‹ታክሲ!›› ብለው ጮኹ። ወያላው ሳይግደረደር ትርፍ ለመጫን እየቋመጠ ኑ አላቸው። መጡ። ‹‹ጠጋ ጠጋ በሉላቸው። አንተ እዚህ ጋ ግባ፤›› ብሎ ቦታ መስጠት ጀመረ።

‹‹አልጠጋም!›› አለ አንድ የተማረረ ድምፅ። ወያላው ተንጠራርቶ አየው። ‹‹ማን ስለሆንክ ነው የማትጠጋው?›› አለው ንዴት እንደ ትኩሳት ደም ሥሩን እየገታተረው። ‹‹አልጠጋም›› ባዩ ተሳፋሪ ሳቅ ብሎ ‹‹ለመጠጋትና ላለመጠጋት ማንነት መጠየቅ ተጀመረ?›› አለ። ወያላው፣ ‹‹ተጠጋ እባክህ ሰዓታችን አትግደል። እንኳን አንተ እላይ ያሉትም እየተጠጋጉ አይደል! ጠጋ በልላቸው . . . ኑ ግቡ እናንተ!›› አለ ፈርጠም ብሎ። አልጠጋም ባዩ ተሳፋሪ ለሰዎቹ ሲል ለመሸነፍ ወሰነ። አንዱ ነገር አራጋቢ ግን የወያላውን አቃቂር ተከትሎ፣ ‹‹ከላይ ያሉትም ይጠጋጋሉ ሲል ይተካካሉ ለማለት ፈልጎ ይሆን ወይስ ሁለቱም አንድ ናቸው?›› እያለ ይሳሳቃል። እንዲህ በቁምነገር ውስጥ የሚወለድ ቧልት ከሕዝብ ቁጥር መጨመር እኩል ሊያስጨንቀን አይገባም ትላላችሁ?

ብሔራዊን ስናልፍ ዛሬ በስመ ሕንፃ ከቆሙ ሳጥን መሰል ግንባታዎች ይልቅ በቀዳማዊ ኃይለ ሥላሴ ዘመን የተሠሩ የግድግዳ ግርፎችን እያደነቅን፣ በብዙኃኑ መጠቀሚያ ፍልውኃ በኩል ስናልፍ መልክ የሌለውና ውሉ የጠፋው የቤትና የውኃ ችግር ውልብ እያለብን በታላቁ ቤተ መንግሥት ደጃፍ ስንደርስ ደግሞ ባለሥልጣኖቻችንን በሕዝብ ለሕዝብ ተወክለው እንደሚያገለግሉ ሳይሆን ራሳቸውን ብቻ እያዳመጡ ራሳቸውን እንደሚያገለግሉ ኃያላን ቆጥረን እንደ ደጀሰላም በራፍ ለመሳለም እየቃጣን ተጓዝን። ይህ ሁሉ በሐሳብ መንሸራሸር ውስጥ የተገለጠ ሳይሆን በአንድ አገር ውስጥ በምንኖር የጋራ ችግር ተቋዳሽ ሕዝቦች መንፈስ ውስጥ የተገለጠ እውነት ሆኖ ለማንም የሚታይ ነበር። ለማንም የሚታይ . . .

ወደ መዳረሻችን እየተጠጋን ነው። ከ ‘ጃፋር’ የመጻሕፍት መንደር ያሳፈርናቸው ወጣቶች በእጆቻቸው በያዙዋቸው ሦስት የተለያዩ መጻሕፍት ዙሪያ ማራኪ ጨዋታ ጀምረዋል። የማንበብ ጥማቱን የእንጀራ ጉዳይ አላዳርስ ብሎ እንዳያረካ የተከለከለው በቅናት አስተያየት ሲያያቸው፣ እስከነ መፈጠሩም ባህሉ የሌለው አብዛኛው ተሳፋሪ ግን በቁንፅል ሐሳቦች የራሱን ጨዋታ ጀመረ። ‹‹እህም! ስማ›› ይለዋል ጎልማሳው አጠገቡ የተቀመጠውን ተሳፋሪ። ‹‹ለማንበብ እኮ ብዙ ነገር ያስፈልጋል። ለምሳሌ  ቤት (ቢቻል የግል)፣ ጭቅጭቅ የሌለበት ትዳር፣ የተመጣጠነ ምግብ፣ ጥሩ ደመወዝ . . .›› እያለ ሊቀጥል ሲል፣ ‹‹አንተ እሱን ትላለህ፤ ሁሉም ነገር በገንዘብ እንጂ በዕውቀትና አግባብነት ባለው መንገድ በማይፈጸምበት አገር ለምን ብለን እናነባለን? ዋነው ነገር እንዴትም ብሎ ቆጥሮ መገኘት ነው፤›› ይለዋል አጠገቡ የተቀመጠው። በቀኝ በኩል ያሉት አዛውንቷና ወጣቷ ተሳፋሪ ደግሞ የሚከተለውን ሲባባሉ ነበር።

አዛውንቷ፣ ‹‹አንቺ ልጅ›› ወጣቷ፣ ‹‹አቤቴ እማማ?›› ድምፃቸውን ቀስ አድርገው፣ ‹‹ለመሆኑ ኢትዮጵያ ከሽፋለች ብለው የጻፉትን ሰውዬ መጽሐፍ አንብበሽዋል?›› ወጣቷ፣ ‹‹አዎ!›› አለች ጥያቄያቸው እያስገረማት። ‹‹እውነት ነው?›› ሲሏት፣ ‹‹በአብዛኛው እውነት ነው፤›› ብላ መለሰች። ‹‹ታዲያ ምኑን ኖርነው?›› ብለው እንደመተከዝ አሉ። ይኼኔ ታክሲዋ ቆማ ነበርና ወያላው ‹‹መጨረሻ!›› ብሎ ጮኸ። ከወረድን በኋላ በስተግራዬ የነበረው ወጣት ተሳፋሪ መጣና፣ ‹‹ምን ጻፍ ጻፍ እንዳለኝ ልንገርህ?›› ብሎኝ እየሳቀ፣ ‹‹ሰውን እንዴት እንዴት እያደረገው እንደሆነ መጻፍ አማረኝ፡፡ ሁሉም ቦታ የምትሰማው አንድ ዓይነት ነገር ብቻ ነው፤›› ብሎኝ ዘለቀ። ከኋላችን ይከተለን የነበረ አንድ ጎልማሳ ደግሞ፣ ‹‹ሰው ምነው እንዲህ መዳፈር አበዛ? ለነገሩ ምንም የሌለው ምንም አይፈራም አይደል የሚባለው?›› ሲለኝ እኔም እየገረመኝ ወደ ፊናዬ ተጓዝኩ። ምንም ከሌለን ምን ያስፈራናል? መልካም ጉዞ!