መነሻ ገጽ - ሌሎች አምዶች - ልዩ ልዩ - ታክሲ - ጭቅጭቅና ብሽሽቅ
Buy Valtrex Online Buy Albuterol inhaler Online Buy Prinivil Online

እነሆ ጉዞ ከኮተቤ ወደ መገናኛ። ምን እንደገጠማቸው ያልታወቀ ሁለት ሴቶች ፊት ለፊት ተላተሙ። “አንችዬ!ምነው ዓይንሽ ቢያይ?” ብላ ግንባሯን እያሸች አንደኛዋ ቆመች።

አንዱ ከአንዱ እያረፈደ ታክሲያችን ውስጥ የሚሞላው ተሳፋሪ ገሚሱ ሲስቅ ገሚሱ እንዳፈጠጠ ነው። “ምነው አንቺ ያላየሽኝ?” አለች ሌላዋ ጥያቄን በጥያቄ መሆኑ ነው። “ይገርማል! የመኪና ግጭትና አደጋ ባሰለቹበት አገር እንዴት ሰውና ሰው ይጋጫል?” ብሎ ወያላው ወደ ሥራው ተመለሰ። “አዬ! ምን ብርሃን ቢሆን ምን አገር ቢለማ የልቦና ዓይን ጨልሞ ሰው ማስተዋል ከተሳነው እኮ አበቃ!” ይላሉ ነጠላ አዘቅዝቀው ከለቅሶ የሚመለሱ አዛውንት ሴት። “ጀመረ እንግዲህ ይኼ አሽሙር!” ይላል መሀል ወንበር ላይ አብሮኝ የተቀመጠ ተሳፋሪ። የሰዎቹ ምልልስ እያዝናናኝ ዓይኔ በሚያየው ስገረም ጥቂት ደቂቃዎች አለፉ። ከትርምስምሱ መሀል ምሕረት የሞላባት የፀሐይ ብርሃን ፍንትው ብላ በርታለች። መንገዱ የጠበበውና የገዛ ጉዳዩ አዕምሮውን የወጠረው እንዲህ ላለው መገረም ጊዜ ያለው አይመስልም። 

“ትቀልዳለህ ዘመኑ ‘የቻፓ’ ነው፤” የሚል አባባል ድንገት ሐሳቤ መሀል ድንቅር አለ። ሦስተኛ ወንበር ላይ ከተቀመጡት ወጣቶች አንደኛው ነው። “ታዲያስ! ያለሱ ምን አለ ወንድሜ? ብታለቅስ አያምርብህ ብትስቅ ብቻህን! ከመኪና እስከ መኖሪያ ቤት ሁሉም የሚገኘው በገንዘብ ብቻ ነው፡፡ ቆነጃጅቱም ልባቸው ገንዘብ ላይ ነው፤” እያለ ፀጉሩን ያካል። “ሥነ ሥርዓት! ሴት በወለደች እህት በሆነች እንዲህ ተፈርጃ የመጠራቷ ሚስጥር ለምንድን ነው?” ቱግ ያለች ቆንጆ ከኋላ ወንበር ጮኸችበት። ለመብቱ ተቆርቋሪና ለስሙ ተሟጋች እየበዛ ነው። “ኧረ ተረጋጊ እህቴ ጨዋታ ነው እኮ!” ይመልስላታል ክሱ የሚመለከተው ወጣት። ቆንጆይቱም አጉረምርማ ዝም። ዝምታዋ የንዴት ነው፡፡ ነገር ከቆሰቆሱ በኋላ ‹‹ተረጋጉ›› ማለት በሕዝብ መብት ላይ እያሴሩ ከደሙ ንፁህ ነን ማለትን እንኳን ለእሷ ለቀሪዎቻችንም የተዋጠልን አንመስልም። ታክሲውም በዝምታ ዋግ ተመትቶ በአንዴ እረጭ አለ፡፡

ወያላው ሲያሰኘው ፎክሮ፣ ወይም ለምኖ፣ አልሆን ሲለው ደግሞ ተለማምጦ እንደምንም የመጀመሪያ ተልኮውን ተወጥቶታል። ተልዕኮው ታክሲዋን መሙላት መሆኑ ነው። ሁሉም ከአሰኘው ጋር የጨዋታ አንድ ሁለት ይላል። አዛውንቷና አጠገባቸው ያለ ወጣት ይጠያየቃሉ። “. . . አይ ጉድ ሰው አለቀ!” ይላሉ አዛውንቷ። “ትልቅ ሰው ነበሩ?” ይጠይቃል ከቀብር መመለሳቸውን አስተውሎ ስለተሸኙት ሰው። አዛውንቷ ኮስተር ብለው፣ “ምነው ልጄ የሰው ትንሽ አለው? ምንም ቢሆን ሰው እኩል መሆኑን ዕድሜ አስተምሮኛል እኮ፤” ይሉታል ቆፍጠን ብለው፤ ወጣቱ ደንግጧል። ፈጣን ከእርሱ በላይ አዋቂ ከእርሱ በላይ ያለ የማይመስለው የዚህ ዘመን ወጣት ተወካይ የሆነው ይኼው ልጅ መልሳቸው እንደ ብራ መብረቅ ልቡን ተርክኮ ጣለው። “እንደዚያ ማለቴ ሳይሆን . . .” ሲላቸው፣ “እህ ምን ማለት ነው ታዲያ?” ሲሉት፣ “በቃ እሺ ይተውት ይቅር፤” አለ የሚናገረው እየጠፋው። 

“አይዞህ ተናገረው ካሰኘህም በአማሪካኛ (እንግሊዝኛ ማለታቸው ነው) በለው። መቼም የዛሬ ልጆች በአሜሪካ ናላችሁ ዞሮ አማርኛውን ረስታችሁታል። ምናለበት ግን ግራ ገብቷችሁ ግራ ባታጋቡን?” ይሉታል። ወጣቱ አባባላቸውና ሁኔታቸው እያሳቀው፣ “ቋንቋ ማወቅ እኮ ክፋት የለውም እማማ! አይደለም ዓለም እንዲህ በተቀራረበችበት ወቅት ቀርቶ ድሮም ቋንቋ ማወቅ ወንዝ ያሻግራል ይባላል እኮ፤” አላቸውና፣ “ግን እርስዎ ይህቺን አሜሪካ የምትባል አገር ለማየት ተመኝተው አያውቁም?” ብሎ ጠየቃቸው። ለሚመልሱለት መልስ የሁላችንም ጆሮ ቆመ። መልሳቸው ግን አጭር ነበረ። “የማያውቁት አገር ሲናፍቅ እኮ ነው?” አሉት። አጠገቤ የተቀመጠው “ምነው ግን ዘንድሮ አባባሉ፣ ተረቱ፣ ንትርኩ፣ አሽሙሩ፣ ሽርደዳው በዛሳ?” ይለኛል። ወራጅ አይባል ጉዞው ገና ነው፡፡

ወያላው ከተሳፋሪዎች የሚቀበላቸውን ብሮች መልሶ መላልሶ ሲቆጥራቸው ላስተዋለ በምርቃና ዓለም ውስጥ የት እንዳለ ለማሰብ ይቸግራል። በስሱ ማላመጡንም ዘግይተን እያየን ነው። “እየው ይኼን ወያላ! ከዓለም ባንክ ካዝና የተዘረገፈለት ይመስል ብሮቹ ላይ እንዴት ነው የሚያፈጠው?” ይላል አንዱ ከኋላ መቀመጫ። “ወዶ መሰለህ? ገንዘቡን ደጋግመን ካላየን የሥራ ሞተራችን መቼ በቀላሉ ይነሳል? እንዲህም አልቻልነው እንኳን ባዶአችንን፤” ትለዋለች ከጎኑ የተቀመጠች። “ይቅርታ ይህንን በመጠየቄ ለመሆኑ አንቺ ከዚህ ቅጠላ ቅጠል ሞክረሽ ታውቂያለሽ?” በማለት የማይጠየቅ ጥያቄ በይቅርታ ሽፋን ሲጠይቅ እንሰማዋለን። እኛም ታክሲ ውስጥ የማይወራ የለም ብለን ሁሉን ችለን እንሰማለን የማይቻል የለምና። “ከማምረቻ ፋብሪካዎች ይልቅ የጫት መሸጫዎች ቁጥር ባሻቀበት አገርና ዘመን እየኖርኩ እንዴት ብዬ ላመልጥ ወንድሜ?” ብላ ምፀት አዘል መልስ ወረወረችለት። በተናገረችው ሀቅ ምክንያት አብዛኛዎቹ ተሳፋሪዎች በዓይናቸው ተጠቃቀሱባት። 

አንዳንዱ ገልመጥ እያለ ያያትና ድፍረትና ግልጽነቷን ያዳንቃል። “እውነትም ይህቺ አገር እያደገች ነው። እንዲህ በአደባባይ ለንስሐ ቅርብ የሆኑ ገመናዎቻችንን ማጋለጥ ከጀመርን ምን እንፈልጋለን? ብራቮ ብራቮ!” ብሎ አጠገቤ የተቀመጠው ይቦጭቃታል። ከወደ ጋቢና ገልመጥ ብለው ‘ማነች እንዲህ የምታወራው?’ ዓይነት ያዩዋት ተሳፋሪዎች፣ “እንዲያው ትንሽ አታፍርም?! እርባና ቢስ ትውልድ!” ሲባባሉ መሀል ሰፋሪዎቹ እናዳምጣለን። እንተራረም፣ እንማማር ብለን የሕይወታችንን ሀቅ ከላይ እስከ ታች ከመንግሥት እስከ ግለሰብ እያጥፋፋን አገርን እንዴት ብለን ልንለውጥ እንደምናስብ ለማሰብ ይከብዳል። በአደባባይ የሚታየውን ችግራችንን እንደሌለ ወይም እንደማናውቀው  ሆነን ስንኮፈስ፣ ሁላችንንም በሚመለከተን ጉዳይ አያገባንም በሚል መንፈስ ስንሸሽ፣ ሀቁን ፍርጥ አድርገው የሚያወጡትን ስናወግዝ፣ በአጠቃላይ ከእውነት ጋር ተኳርፈን የምንኖር መብዛታችንን የታክሲው ሁኔታ ይገልጸዋል፡፡ 

መንገድ በክስተት የተሞላ ነውና ታክሲያችን መካከለኛ ፍጥነቱ ተገትቶ መሀል መንገድ ላይ ቀጥ ብሎ ሲቆም ሁላችንም ወደ መንገዱ አሰገግን። በእግረኞች መሻገሪያ ዜብራ ላይ አንድ ሰው ተዝናንቶ ይጓዛል። ለካስ ልንገጨው ኖሯል። “ደግሞ ይዝናናል እንዴ?” ይላል ሾፌራችን ደንጋጤው ሳይለቀው። ወያላው መስኮቱን ከፈተና፣ “ፍሬንድ ለምን አንደኛህን ዜብራውን ይዘኸው አትሄድም?” ሲለው ፈገግ ብለን እርስ በርሳችን ተያየን። አዛውንቷ በአንክሮ ሁኔታውን ሲከታተሉ ቆይተው፣ “የዘንድሮ ሰው የሚፈራው ነገር ምን ይሆን?” ብለው በነጠላቸው አፍንጫቸውን አበሱ። “እንዴት?” አላቸው አጠገባቸው ያለው ወጣት። “መኪና አይፈራ፣ ሕግ አይፈራ፣ ታላላቆቹን አያከብር፣ እስራት አይፈራ፣ ፈጣሪን አይፈራ፡፡ ምን የልብ ልብ እንደሰጠው እንጃለቱ?” ብለው አሁንም በነጠላቸው ዓይናቸውን አሻሹ። የወዳጃቸው ሐዘን ቶሎ ከልባቸው የወጣ አይመስልም። 

ከጎኔ ያለው ጎልማሳ ደግሞ፣ “ምን የልብ ልብ የሚሰጥ ነገር አለ ልብ የሚያዝል ሁሉ ተሰብስቦ፤”  ብሎ ወደ እኔ ያፈጣል። ጉዟችን እንደቀጠለ ነው። ወያላውና ሾፌሩ የበኩላቸውን እንዲህ ይጨዋወታሉ። “አስበኸዋል በዚህ ዕዳችን ላይ ሰው ገጭተን?” ሾፌሩ ነው የሚጠይቀው። “ኧረ በጣም! ሰው እንደሆነ ኑሮ ከሚገጨው መኪና ቢገጨው የመረጠ ይመስላል፤” ይላል ወያላው። “እንዲህ ከሆነስ በቁም ከመሞት ይሻላው ነበር። እኛን ያውጣን እንጂ!” ሲል ጨከን ባለ አነጋገር ሾፌሩ ያጉረመርማል። ኑሮን ካስመረረንና ካስወገዘን የኑሮ ውድነት ከቶ ማን ሲገላግለን እናይ ይሆን? ኧረ ከቶ ማን?  

ወደ መዳረሻችን መገናኛ ተቃርበናል። ታክሲ ጥበቃ ሌላ ረጃጅም ሠልፎች ይታዩናል። “ወደ የት ነው ይኼ ሠልፍ?” ትጠይቃለች ከኋላ መቀመጫ። “ወደ ኮተቤ!” ወያላው ፈጠን ብሎ መለሰላት። “ምነው ዘንድሮ በየአቅጣጫው ሠልፍ በዛሳ? ሠልፍ ፋሽን ሊሆን ነው? ወይስ ምን ገጠመን?” ይላል አንዱ፡፡ “እርግማን! የእሱ ቁጣ! መቼም ፊደል ለቆጠረ የማይዋጥ ቢመስልም ሌላ ሰበብ የለውም፤” ይላሉ አዛውንቷ። የተቀናቀናቸው አልነበረም። የሚታየውን ከማይታየው ለማጣመድ ማስተዋል የሚጠይቅ ይመስላል። ምድራዊ ምክንያቶች መፍትሔ መውለድ ካልቻሉ ለበላይ አካል እንዲህ ነገርን እርግፍ አድርጎ መተው አማራጭ የሌለው ዘዴ ከሆነ ሰነባብቷል። 

ሦስተኛው መቀመጫ ላይ የተቀመጡት ወጣቶች ስለአዲሱ ዓመት ማውጋት ሲጀምሩ ቀልባችን ወደነሱ አዘነበለ። “ደረሰ ደግሞ” ይላል አንደኛው። “እሱስ ደረሰ እኛስ ወዴት እንድረስ ነው ጥያቄው?” ያስተካክልለታል። “አሁን በእኛ ገቢ ለቤት ቆጥበን፣ ለቤት ኪራይ ከፍለን፣ የዕለት ጉርስ ሸፍነን በተጎዳው ጎናችን ክፉ የለመድንበት ዘመን መለወጫ ሲመጣ ምን ትላለህ?” ይላል የፊተኛው። “አይ ወንድሜ! በቀትር ከሕዝብ ኪስ የሞጨለፈው ሙሰኛ ሁሌም በዓሉ ነው፡፡ በየቀኑ እየደገሰ ይበላል፣ ያበላል። እኛ ነን ምኪኖቹ! አሉልህ እንጂ በውሻቸው ስም ሳይቀር ተቀማጭ ያላቸው ማፊያዎች፤” ብሎት እልህ ተናንቆት ዝም አለ። አዛውንቷ ከመስማት አልፈው ሁኔታቸውንም በንቃት ነበር የሚከታተሉት። ወያላው “መጨረሻ!” ብሎን ከወረድን በኋላ አዛውንቷ ‘ጠብቁኝ’ ብለው ወደ ወጣቶቹ ሄዱ። ሁለቱንም አቅፈው፣ “አሁን አሮጌው ዘመን አልፏል። ቀኑም ዘመኑም አዲስ ነው። ሁሌም ወደፊት ስትራመዱ ነገሮች አዲስ ናቸው። ብቻ እናንተ እጅ አትስጡ!” ብለዋቸው ጉዞአቸውን ቀጠሉ፡፡ አጠገቤ የነበረው ተሳፋሪ ከጎኔ እየተራመደ፣ “በአዲስ ዓመት ዋዜማ ቃል ሊገባላቸው የሚያስፈልጉ ጉዳዮቻችንን ምነው ችላ አልናቸው?” ይለኛል። “እነዚህ ጉዳዮች ምን ይሆኑ?” ስለው፣ “ሲንከባለሉ የመጡት ናቸዋ፡፡ እነሱም ጭቅጭቅና ብሽሽቅ ያጀባቸው  የፖለቲካ ሽኩቻዎች መሆናቸውን አታውቅም?” አለኝ፡፡ ወይ ጭቅጭቅና ብሽሽቅ? በአዲስ ዓመት ዋዜማ ላይ ሆነን እነዚህን ስናስብ ቀኑ መንገዱን ቀጥሏል፡፡ መልካም ጉዞ!