መነሻ ገጽ - ሌሎች አምዶች - ማህበራዊ ጉዳዮች - ደላላው - ቀዝቀዝ!
Buy Valtrex Online Buy Albuterol inhaler Online Buy Prinivil Online

ሰላም! ሰላም! እውነት እንደ እኛ የታደለ ሕዝብ ይኖር ይሆን? ‘ኤድያ፣ የፈረደበትን የ13 ወር ፀጋ ልታነሳ እንዳይሆን!’ እንዳትሉኝ አደራ።

የራስን ዕድል በራስ የመወሰን መብት እስከ መገንጠል በተከበረበት አገር እንኳን እኛ ወራቱም ከተፋረሱ እኮ ቆዩ። በመፍረስ መፈራረስ ዘመናችን ሲያልቅ አንዴ ቆመን ሽቅብ አንዴ ተቀምጠን ቁልቁል ዕድሜን ሸኘነው። አናሳዝንም በፈጠራችሁ?! አዎ ምናልባት ባትሰሙ ነው እንጂ ማየቱንስ እያያችሁ ነው።

ጠቁመን ካላችሁኝ ከወራት የአየር ፀባይ መፈራረቅ ይልቅ እያንዳንዱ ቀን ራሱን የመሰለውን አየር ሲያናፍስብን የምንውለውን መጠቆም በቂ ነው። ተግባባን መሰለኝ? ዘመኑ የ‘ግሎበላይዜሽን ነው!’ ቢባልም የፅንፈኛው ብዛትና የተስፈነጠረው ቁጥር እያደር በረከተ። ‹‹ጊዜው ሁሉም ራሱን አጉልቶ ለማሳየት የሚሯሯጥበት የመሆኑ ጉዳይ እጅግ እየተለጠጠ መጣ። አገር የሚባል ድባብ የማይዋጥላቸው ወገኖች በጎሳ ተደራጅተው ስለጎሳ መብት ብቻ ተሟጋች ሆኑ። ሰውነት፣ ሰው መሆን፣ አንድ አምሳልነት ተረሳ። በሰውነታችን ብቻ የሚጨነቀው ፈጣሪ ብቻ ሳይሆን አልቀረም አሁንስ፤›› የሚሉት ባሻዬ በሁዳዴ ፆም ይፀልዩባቸው ከነበሩ ዓብይ አጀንዳዎች መካከል መፋረስን አንዱ አድርገውት ሰንብተዋል። ‹‹‘ከአገር ዓለም ትሰፋለች’ ብለው ለትልቅነት የበቁትን ማስታወስ ለምን ከበደን? የታላቁ እስክንድርን ህልም፣ የናፖሊዮንን ራዕይ፣ የታላቁ ጴጥሮስን ብልኃት አላድለን ያለው እንዲያው ይኼን ያህል ምን ቢጎድለን ነው?›› የሚለው ደግሞ የባሻዬ ልጅ ነው። በየጉራንጉሩና በየአደባባዩ አገርን አይተን አገርን ባሰብን ቁጥር ስንጫወት። ‘የሰማይ አሞራ ልጠይቅሽ ዛሬ፣ ተቃጥሏል መሰለኝ ሸተተኝ አገሬ!›› ያሉት ባለቅኔ ትዝ አሉኝ።

ሁሉ በደጃችን አልሆን እያለ ቢያስቸግረን የምናወራው ነገር መቼም አናጣ። እናላችሁ ብለን ብለን በ‘የምበላው አታሳጣኝ’ ፈንታ ‘የማወራው አታሳጣኝ’ የምንልበት ጊዜ ላይ ሳንደርስ አልቀረንም። ታዲያ ይኼ ምኑም አይገርምም! ምኑ ይገርማልና? በቃ፣ መኖር ካቃተን መኖር ስለቻሉት ማውራቱ ሌላው ቢቀር አኗኗሪነታችንን ሲያረጋግጥልን በዓይናችን በብረቱ አይተናል። (አባባል ስለሆነ እንጂ በተለይ በአሁኑ ጊዜ ብረት ይሁን አይሁን፣ ደረቅ ይሁን እርጥብ የተረጋገጠ አይመስለኝም) መብላት ሲያቅተን ወላ በግላጭ ወላ በድብቅ በልተው ስላደሩት ሆድ ባይሞላም ጨዋታ ሲያደምቅ ታዝበናል። ‹‹እሱ የለመኑትን የማይነሳ የምንጎርሰው ሲጠርብን (ስናጣ) የምናወራው ነገር ይለቅብናል።

 መፍጠር አይታክተው እሱ!›› የሚለኝ አንድ የሠፈሬ ጫት ነጋዴ ወዳጄ ነው። ለጫት ካለው የተለየ ፍቅር የተነሳ በማይቅሙ ሰዎች ይናደዳል። ‹‹ሰው እንዴት ኑሮን በምርቃና መፎረፍ ሲችል አበሳ ያያል?›› ይለኛል ባገኘኝ ቁጥር። እናም የሚጎረስ ሲጠፋ በወሬ መጥገብን ከልጅ እስከ አዋቂ ሁሉም ተግባራዊ ሲያደርገው ስታዩ ያስገርማችኋል። ላስረዳችሁ፤ እንደምናውቀው በከተማችን ሦስት የወሬ ዘርፎች አሉ። እነሱም ሴት፣ ኳስ፣ ፖለቲካ ይባላሉ። ሦስቱም ግን በቀጭን የነገር ትብታብ ከኑሯችን ዋና ጥያቄ ጋር የተያያዙ ናቸው። ግልጽ ሳደርገው ለምሳሌ ስለ ሴት ሲወራ እንዲህ ሲባል ትሰሙ ይሆናል። ‹‹ውይ! እሷማ ምን የመሰለ ባል አግብታ ህም፣ በደህና ጊዜ ይኼው እመቤት አድርጎ ያኖራታል፤›› ይባልልኛል። ቀጥሎ ደግሞ ስለ ኳስ፣ ‹‹‘ሊዮኔል ሜሲና ክርስቲያኖ ሮናልዶ ዛራጎዛ የሚባል የስፔን ከተማ ተገናኝተው ምርጥ ፒዛቸውን ግጥም አድርገው በሉ’ ተባለ፤›› ሲባል ትሰማላችሁ።

 በፖለቲካው መስክም፣ ‹‹እከሌ የሚባሉት ባለሥልጣን ጫማ ሰቅለው ሰንብተው ተመልሰው ጨዋታውን ተቀላቀሉ። ‘ሥልጣን እስከ መቃብር’ ማለት እንዲህ ነው፤›› የሚሉትን ትሰማላችሁ። እንግዲህ በእነዚህ ሦስት ዋና ዋና የጨዋታ አርዕስቶች ውስጥ ስንታዘብ ለራሳችን ያጠናውን በሌሎች ሕይወት ስንቆጥረው መዋልን ሙያ ማድረጋችን ነው። የኗሪነት ስሜት ላልተሰማው አኗኗሪ ከመሆን ዘሎ ምን ምርጫ አለ?

ሰሞኑን እጅግ ቸግሮኝ የነበረ ነገር ቢኖር ያገኘኝ አላፊ አግዳሚ ሁላ ‘አንበርብር ምነው ከሳህ?’ ሲሉኝ የነበረው ቃል ነው። ‹‹አራት እንቁላል አሥር ብር እየተሸጠ እንዴት ብለን ልንወፍርላቸው አስበው እንደሆነ እግዜር ይወቀው? ባልበላ አንጀታችን ሠልፍ በየነገሩና በየቦታው በሆነበት አገር ቆመን ስናዛጋ እየዋልን ከሳህ ብሎ ሐተታ ምን ማለት ነው? ኪራይ ሰብሳቢ መሰልኳቸው እንዴ ይህን ያህል?›› እያልኩ ስነጫነጭ ማንጠግቦሽ ታዳምጠኝ ነበር። ውዷ ባለቤቴ እውነቴን ደግፋ እንዲህ ተናገረች። ‹‹ዝም አትላቸውም? ለነገሩ እንኳን ተራው ሰው መንግሥትስ በዚህ ዕድል መቼ ተጠቀመበት?›› ብላ ወደ እኔ እየተመለከተች ጠየቀችኝ። ‹‹እንዴ ደግሞ መንግሥትን እዚህ ምን ዶለው?›› አልኳት ትስስሮሹን እስክትገላልጠው እየተቁነጠነጥኩ።

‹‹መቼም በዚህ ጊዜ ሰው በደህና ቀን የሞላው ጎተራ ከሌለው በቀር፣ አልያም ደህና የሰው ድጋፍ ካልኖረው ይዞ መገኘትና በምቾት መታየት አይታሰብም። መንግሥት ቢያውቅበት ኖሮ ‘ካልጠቆማችሁኝ የት አገኛቸዋለሁ?’ እያለ እኛ ላይ ማፍጠጡን ትቶ ‘ቪ8’ቶችን እየተከተለ፣ በአንድ ምሽት በመቶ ሺሕ የሚቆጠሩ ብሮች አልኮል የሚንቆረቆርባቸውን መሸታ ቤቶች እያሰሰ፣ የታዳጊ ሴት ወጣቶችን ሕይወት እየሰለለ ቢተጋ ስንቱን ሙሰኛ፣ ስንቱን ዜጋ በራዥ በመነጠረልን ነበር?›› አለችኝ። እንግዲህ በማንጠግቦሽ አገላለጽ ‘ሙስና፣ የኑሮ ውድነትና የሞራል ዝቅጠት ጉዳዬ የሚላቸው አካል ባጡበት በዚህ ጊዜ ከሳህ ብሎ ቋንቋ ምን ይባላል? እንኳን ዜጋ አገር ከስታ ሳለ!’ ነው!

ሐሳብ እያበዛሁ ነገር ማውጠንጠን በሽታ ቢሆንብኝ ትንሽ ልሸቃቅል አልኩና ከረፈደ ከቤቴ ወጣሁ። ፍጥረት  ላይሞላለት ሊደክም ወደሚባክንበት ጎዳና ተቀላቀልኩ። አልሠራ እያለ ያስቸገረን እንቅልፋሙ ‘ኔትወርካችን’ ስልኬን ቢዳስሳት በድንገት ተንጫጫች። ‘መቼም ለደህና ነገር በዚህ ሰዓት እንዲህ ደመቅ ብላ አትጮህብኝም’ እያልኩ ‹‹ሄሎ?›› ስል በወዲያ በኩል በቀጭኑ ሽቦ የሚያነጋግረኝ ወዳጄ የአንድ ጓደኛችን እህት በድንገት ስላረፈች ለድንገተኛ ቀብር አስፈጻሚዎች ስለሚከፈል ክፍያ መዋጮ ይጠይቀኛል። ነገርኳችሁ የወጪ እንጂ የገቢ ኔትወርክ ድራሹ ከጠፋ ዘመን ተቆጥሯል። ከአገር እስከ ግለሰብ በመዋጮ እየኖርን እስከ ዛሬ መዝለቃችን ግን ይገርመኛል። መቼም ሐበሻ ኖሮት አይነፍግም። ባይኖረንም፣ ገንዘብ ባናጣም ኩራት አናጣምና ተበድረንም ቢሆን እናበድራለን (ይህ ባህሪያችን በጊኒስ ቡክ ኦፍ ሪከርድስ ሳይመዘገብ ቀርቷል ብላችሁ ነው?)፡፡

ወዲያውኑ ወዳጄን የጠየቀኝን መዋጮ ካለሁበት ሥፍራ ድረስ መጥቶ እንዲወስድ ነገርኩት። እሱም ወዲያውኑ ከተፍ ብሎ ተቀበለኝ። ለሞትና ሕይወት እያዋጣን ሲመጡ ስንቀበል ሲሄዱ ስንሸኝ የራሳችንን ግን መጀመሪያውንም መጨረሻውንም ሳናውቀው እንዲሁ መቅረታችን አያበሽቅም?

ያወጣኋትን ልተካ አንድ የሚሸጥ አይሱዙ ነበርና ገዥ ፍለጋ እባክን ጀመር። የአብዛኞቻችን ትከሻ የአይሱዙን የሥራ ድርሻ ከተረከበ ቆየት ቢልም የሚታይ የሚታየውን ጭኖ ለማራገፍ ገዥ እንደማላጣ እግርጠኛ ሆኛለሁ። እንደቀድሞው ሙቀቱ የጠፋው የአይሱዙዎችን መንደር ሳይ ‘ምን ያለው ደፋርና ቆራጥ ይገዛው ይሆን?’ አልኩ ለራሴ። (ምን ያልቀዘቀዘ ነገር አለ ከሌብነቱ ሠፈር በቀር?) ይኼኔ ነው አንድ ደርባባ ጎልማሳ ገዥ ነኝ ባይ ያገኘሁት። መኪናውን ከሞዴል እስከ አቋም አስፈትሸን አስተማማኝነቱን ቢያረጋግጥም ጎልማሳው ፊቱ ደስተኛ አልነበረም። ‹‹ምነው ቅር ያለህ ነገር አለ?›› ብለው፣ ‹‹አይ እንዲያው ነው። ነገ መልሼ ጆሮውን ማለት ብፈልግ ያዋጣኝ እንደሆነና እንዳልሆነ ማወቅ ተስኖኝ ነው፤›› አለኝ። ‹‹ሳትገዛው ለመሸጥ እንዴት ታስባለህ? ለማትረፍ ነው የምትገዛው ማለት ነው?›› ስለው፣ ‹‹የለም! እንዲያው አዝማሚያው ካልተመቸህ ዝም ብለህ አትቀጥልም እኮ? ‘አያያዙን አይተህ ጭብጦውን ቀማው’ አይደል የሚባል?›› ብሎኝ ሲያበቃ ድምፁን ዝቅ ዓይኑን ቅልስልስ አድርጎ፣ ‹‹አታይም ስንቱ ቱጃር እዚህም እዚያም ብሎ ሲተኮስ? ማን ነው በጀመረው ጨርሶ የተጨበጨበለት?›› ሲለኝ ነገሩ ገባኝ።

ይበልጥ እየገባኝ ተመጣጣኝ በሆነ የዕድገት ሒደት በጀመረው የጨረሰ እንደሌለ ተገለጸልኝ። ይኼኔ ዕድሜ ጠገብ ፋብሪካዎች፣ ዕድሜ ጠገብ ድርጅቶች፣ ዕድሜ ጠገብ የዳበረ የፖለቲካ ሥርዓት፣ የተቀላጠፈና አስተማማኝ የዕድገት ሒደት፣ ዕድሜ ጠገብ ሕገ መንግሥት ማየት ናፈቀኝ። እውነት አይናፍቅም? 
   
በሉማ እንሰነባበት። ሥራ የሰለቸው አካሌ በወሬ ብቻ ዝሎና ተዳክሞ ወደ ቤት ልገባ ስል ወደ ተለመደችዋ ግሮሰሪ ጎራ ማለት አማረኝ። ‘ሰው ነገር ሲገባው አልያም ተስፋ ሲቆርጥ፣ አልኮል ላይ ተሳፍሮ ከሐሳብ ለማምለጥ፤' ያለው ገጣሚ ስም ትዝ አልልህ እያለኝ ወደ ውስጥ ስዘልቅ ከሁለቱ ውጭ ባልሆነ ምክንያት (ተስፋ በመቁረጥ አልያም ነገር በማላመጥ) ግሮሰሪያችን ከአፍ እስከ ገደፏ ጢም ብላ ሞልታለች። ሆዳችን መጠጡን ፈቅዶ እህሉን የረሳው በእጦት ይሁን በፆም ግራ ገብቶኝ መቀመጫ እፈልጋለሁ። ከአንድ ጥግ በውል የማላስተውለው የባሻዬ ልጅ ድምፅ ‘ና ወዲህ!’ ይለኛል። ቦታ ይዤ ከባሻዬ ልጅ ጋር ወግ ጀመርኩ። ‹‹አሁን አንተ ከመምጣትህ በፊት ከምታያቸው ሰዎች ጋር (አጠገባችን ወዳሉት እየዞረ) ስለ ልማታዊ ሠርግ ስናወራ ነበር፤›› አለኝ። ‹‹የምን ልማታዊ ሠርግ?›› አልኩት ይህቺ ልማት ብላ ብላ እዚህ መጠራቷ ገርሞኝ። ‹‹ሰሞኑን የኢትዮጵያን ዕድገትና ትራንስፎርሜሽን ዕቅድ ለኢትዮጵያ ሕዝብና ለመላው ዓለም ለማሳወቅ በሔሊኮፕተር ጋብቻቸውን ስለፈጸሙት ልማታዊ ሙሽሮች አልሰማህም?›› አለኝ ሳቅ ጉንጩን እየተጫወተበት።

ነገሩ ገርሞኝ ደግሞ ግራም እንዳጋባኝ በውል ያየኝ የባሻዬ ልጅ፣ ‹‹‘ፍቅር እስከ ዕድገትና ትራንስፎርሜሽን’ ይሉሃል ይኼ ነው። ቺርስ! በቃ እንርሳው። ድሮም የእኛ አገር ሰው ምግባርና ተግባር እንዲህ ነው እንዲያ ነው ለማለት መቼ ይመቻል?›› ብሎኝ ብርጭቋችንን አጋጨን። ‘አለባብሰው ቢያርሱ በአረም ይመለሱ!’ አሉ አበው። እስከ መቼ በዕድገትና ልማት ስም ቀልድ? ‘ወይ ፍቅር እስከ ዕድገትና ትራንስፎርሜሽን!’ ጉድ እኮ ነው፡፡

ብርጭቋችንን እያጋባን ሳለ አንድ ደላላ ወዳጄ በጠረጴዛዎቹ መካከል አቆራርጦ ወደኛ መጣ፡፡ እንደ ባህላችን ‹‹ኖር›› ብለን ተጠጋንለት፡፡ ያዘዘው መጠጥ ደርሶ ፉት ካለ በኋላ፣ ‹‹ቀጨኔ መድኃኔዓለም ቀብር ደርሼ መጣሁ፡፡ ለካ የጠፉብን ሰዎች በሙሉ እዚያ ነው እንዴ ያሉት?›› አለ ከንፈሩን እየመጠጠ፡፡ ‹‹ብዙ የማውቃቸው ሰዎችን ሐውልት አይቼ ሳለቅስ ውዬ መጣሁ . . . ›› እያለ ዓይኖቹ እንባ አቀረሩ፡፡ የባሻዬ ልጅ፣ ‹‹አይዞህ ሁላችንም ወደዚያው ነን፡፡ ይልቁንስ ሳይሞቱ በቁማቸው የሞቱ ስንት አሉ መሰለህ? በየቴሌቪዥኑና በየሬዲዮኑ ካለኛ ማን አለ ይሉ የነበሩ በየስርቻው ተሸጉጠው ተረስተዋል . . . ›› እያለ ሲስቅ ሁላችንም በሳቃችን አጀብነው፡፡ እውነት ነው! ካለአቅሙ ገንዘብ ተሸክሞ መሬት የጠበበው ሁሉ ደብቁኝ ደብቁኝ በሚልበት ጊዜ በክብር የሞቱ ወገኖቻችን ይበልጡታል፡፡

ሁሉም ሥፍራ እንደ እርጎ ዝንብ ጥልቅ እያለ ሲያስቸግር የነበረ ጊዜ ያነሳው እንደ አይጥ ሲሹለከለክ ደስ አይልም? የባሻዬ ልጅ እንዲህ ዓይነቶቹን ‹‹ፍሪጅ›› ይላቸዋል፡፡ አዳራሹ፣ አደባባዩ፣ ጎዳናውና አገሩ ጠቧቸው የነበሩ ሲቀዘቅዙና አደብ ሲገዙ እንዴት መልካም መሰላችሁ? ቀዝቀዝ! መልካም ሰንበት!