​እነሆ ዛሬ የምንጓዘው ከመገናኛ ወደ ቦሌ ነው። ሁሉም ሠፈር አቋራጭ እንጂ አገር አቋራጭ ባለመሆኑ ከአንድ ራሱ በቀር ተጎታች ሳይኖረው ይሳፈራል።

​እነሆ ጉዞ! እነሆ መንገድ! ከጀሞ ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። የተሳፈርንበት ‘ሃይገር ባስ’ በመንገደኞች ታጭቋል። መስኮቶች ተከፋፍተዋል። በተከፈቱት መስኮቶች እየነፈሰ የሚገባው አየር ግን የተዘጋ ነው። 

​እነሆ መንገድ ከመብራት ኃይል ወደ ቦሌ ልንጓዝ ነው። አንድ ጎልማሳ ጋቢና ገብቶ ከመቀመጡ፣ “ምንድነው እንዲህ ኳስ አበደች ብሎ አብሮ ማበድ? ጭራሽ እየባሰብን ይሄዳል?” ይላል።

​እነሆ ከቦሌ ድልድይ ወደ አውቶብስ ተራ ልንጓዝ ተሳፍረናል። ፍፃሜው በድል እስኪጠናቀቅ ሁሉም ከጎዳናው ጋር ትንቅንቅ ላይ ነው። እጅ መስጠት እንዲህ በቀላሉ ከቶ የሚታሰብ አይመስልም።

​እነሆ መንገድ። ከመገናኛ ወደ ኮተቤ ልንጓዝ ነው። ሾፌርና ወያላ ጎማ ተንፍሶባቸው እየቀየሩ ናቸው። በዚህ ስንሞላው በዚያ እየፈሰሰ፣ በዚያ ስናጠጣ በዚህ እየደረቀ፣ ደግሞ ወዲያ ስናፍስ ወዲህ እየተዘረገፈ ጉዳያችን ሁሉ በዋለበት ይቀራል።

​እነሆ መንገድ ከመገናኛ ወደ ስድስት ኪሎ። የጎዳናው ጭብጥ ተደጋጋሚ ነው። ሕይወት ቀለም ያለቀባት ትመስላለች። በመንጋ ቅርፅ አሠልፋ የምትነዳው እልፍ ነው።

​እነሆ መንገድ። ከመርካቶ ወደ ፒያሳ ልንጓዝ ተሳፍረናል። የአዳም ዘሮች በአቤልና በቃየል ጎራ ተከፍለው በዚህች ቋት በሌላት ዓለም ውስጥ ዛሬም መንገዱን አጣበውታል። 

Pages