Skip to main content
x

የለንም እንዴ?

​​​​​​​እነሆ መንገድ! ከስቴዲየም ወደ ቄራ ልንጓዝ ነው። ጋቢና የተቀመጠ ተሳፋሪ በስልኩ ያወራል። “ስማ በአንተ ቤት ሰው መርጠህ ልብህ ውልቅ ብሏል።

በደርዘን ሸምተን ባዶአችንን ቀረን!

እነሆ ጉዞ!  ከሳሪስ አቦ ወደ ቦሌ ድልድይ ልንጓዝ ተሳፍረናል፡፡ ሰው በሰው ላይ እንደ ጥልፍ ጥለት ተደራርቦ ይተፋፈጋል፡፡ ቅብጥብጡ ወያላ፣ “አንድ ሰው አንድ ሰው. . .” እያለ ሲጮህ ዕቃ እንጂ ሰው የሚጭን አይመስለውም፡፡ “ምናለበት ብንሄድ?” ይሉታል እንደ መከዳ የሚደገፋት ወንበር ላይ ስብር ብለው የተቀመጡ ወይዘሮ፡፡ “እንሄዳለን አንድ ሰው ብቻ?” ይላቸዋል፡፡ “እንዲያው በሁዳዴ እንኳ ብትታዘዙን ምን አለ?” አጉተመተሙ፡፡ ሾፌሩ ሰምቶ ተጠምዞ ዓያቸውና “ምነው እማማ ንክኪ ሲበዛ ማስገደፍ ጀመረ እንዴ?” አላቸው፡፡

የሚኳትኑትን መንገድ ይቁጠራቸው!

እነሆ ጉዞ! ከጀሞ ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። ይኼኛው መንገድ ከትናንትናው በአባት አይገናኝ እንጂ በእናት አንድ ነው። ድልድያቸው ሕይወት ትባላለች። እያንዳንዳችን በኑሮ ውጣ ውረድ ትርፍና ኪሳራ ሆነን ስንጨመቅ የምንንጠባጠብበት ነው። የምንወራረድበት ነው። ‹እዚህ ነበሩ› የምንባልበት ነው፡፡ በዚህ ታይተዋል ተብለን የምንታወስበት ነው። እሸቱን የህልውናችንን ፍሬ በዓይን የማናያቸው አማልክቶች በሥልት የሚፈለፍሉበት ነው ጎዳናው። ‘ተፈልፍለህ ስታበቃ እንደ ቆሮቆንዳ ትወረወራለህ’ ነው የአረማመዱ አጨራረስ ቄንጥ።

የስንቱን ንጭንጭ ነው መስማት ያለብን?

እነሆ ጉዞ! ከሜክሲኮ ወደ ቦሌ ልንጓዝ ነው። መንገድ ማደሪያና መጨረሻ የለውም። ተጓዥም ጉልበቱ ቢዝል ነው። መንገድና መንገደኞች ዛሬም ተገናኝተናል። ወደፊት የሚታይ ስናጣ ቆም ብለን የኋላውን የምናጠና ብዙዎች፣ የፊቱን ብቻ ውለዱ የሚሉትን እያደናቀፍን እናበሳጫቸዋለን። በብስጭት የተጀመረ መንገድ ስፋቱና ርዝመቱ ከምንም ነገር ጋር አይወዳደርም። አሁን አሁን ተስፋ መቁረጥ ብቻ ሳይሆን ተስፋ የመቁረጥ አቅም ብድር ፍለጋ የሚንከራተቱም መንገዱን ተቀላቅለዋል። ዙሪያ ገባው ትርምስ ነው። ጩኸት ነው። እሪታና ወዮታ ነጠላ ዜማዎቻችን ሆነዋል። ደጋግመን እንደ አዲስ ጥለት የምንዘንጥባቸውና የምንታወቅባቸው ብሶት ወለድ ሸማዎቻችን ናቸው። እዚያ ወያላው መንገደኛ አሠልፎ እንደ ወታደር ይመለምላል።

መንገድን ማወቅ የመሰለ ነገር የለም!አ።ሃራለን።xi ነን

ትዕግሥት በተፈታተነ የረጅም ሰዓት ጥበቃ አንዲት ታክሲ ዞራ መጣች። እነሆ ከካዛንቺስ አራት ኪሎ ልንጓዝ መሆኑ ነው። ዛሬም እንደ ትናንቱ፣ እንደ ሳምንቱ፣ እንደ አምናው ለመጓዝ። የሕይወት ዋናው ቀመር በእንቅስቃሴ የተነደፈ መሆኑን ማንም ሳያስረዳን የተረዳነው የኑሮ ፊዚክስ ነው። በእንቅስቃሴ ውስጥ ትግል፣ በትግል ውስጥ ለውጥ በሚል ርዕስ መጻሕፍት ሳይጻፉ በፊት ይህን እውነት የሁሉም ሰው ነፍስ ደረሰችበት። እናም ያለ አስገዳጅ እየተጓዘች፣ እየሮጠች፣ እየታገለች ነፍሳችን በሥጋ አድራ ትኖረዋለች። ኑሮ የዕለት ጉርስን ለማግኘት በመላወስ ውስጥ አቻና ተቀናቃኝ ዓላማ ሳይኖረው ዘልቋል።

አካል ሲፈታ ህሊና ምን ይሁን?

ጉዟችን ተጀምሯል። እነሆ ጉዞ ከመገናኛ ወደ ሜክሲኮ አደባባይ። ምድር ትውልድን በትውልድ እየተካች የደከመውን በሞት ሸኝታ፣ ለጋውን እያሳደገች ፋታ አሳጥታ ታራውጠናለች። በዓል ሲያልቅ በዓል ይተካል። ሳቅ ሲፈዝ ሳቅ ይደምቃል። የሕይወት ዙር በየአቅጣጫው በድግግሞሽ ጉልበት ከልደት ወደ ጥምቀት፣ ከጥምቀት ወደ ትንሳዔ፣ ከትንሳዔ ወደ ሞት፣ ደግሞ ከሞት ወደ ልደት እያመጣ ያስጉዘናል። በዚህ ሁሉ ጥልፍልፍ ድግግሞሽ መሀል ተስፋ ዙሩን ሳይከተል ደምቆ ውሎ ያድርና ዓውድ ሞልቶ ዓውደ ዓመት ይመጣል።

የተቀመጠው ሳይነሳ የቆመው እንዴት ይቀመጣል?

እነሆ መንገድ። ዛሬ የምንጓዘው ከጀሞ ወደ ሜክሲኮ ነው። ከመንጋቱ ነዋሪው ከቤቱ ነቅሎ ወጥቷል። እንቅልፍና ሰላም ያልጠገቡ ፊቶች አባብጠው በይስሙላ ፈገግታ እየተያዩ የውሸት ሰላምታ ይለዋወጣሉ። ሲታሹ ያደሩ ደም የመሰሉ ዓይኖች እያጨነቆሩ ርቀት ያያሉ። ግርግሩ ጦፏል። ምድር ተሸብሯል። ተማሪው ይሮጣል። ሠራተኛው በፍጥነትና በችኮላ ይራመዳል። አሽከርካሪው ከእነ ተሽከርካሪው ይራኮታል። ይኼ ሁሉ ግርግር አንዳች ነገር መጥቶብን ከተማ ለቃችሁ ውጡ የተባለ ያስመስለዋል።

‘በምን አወቅሽበት በመመላለሱ...?’

እነሆ ዛሬ የምንጓዘው ከስታዲዮም ወደ መርካቶ ነው። ተሳፋሪዎች ቦታችንን ከያዝን ቆየት ማለት ጀመርን። ከብዙ ዓይነት የሕይወት መንገድ፣ አስተሳሰብና እምነት ያለቀጠሮ ታክሲያችን ውስጥ መሰባሰባችን እየቆየ የሚደንቀን ጥቂት ነን። መንገዱ ገና በዓል በዓል መሽተት አልጀመረም፡፡ ነዋሪው የዕለት እንጀራውን ብቻ ለማሳደድ ታጥቆ የተነሳ ይምስላል።

በብርድ ላይ ናፍቆት?

እነሆ ጉዞ! ከሜክሲኮ ወደ ፒያሳ። ማልዶ የጀመረው ግርግር ጨለማ በዋጠው ጎዳና ሊጠናቀቅ የጥቂት ሰዓታት ዕድሜ ብቻ ቀርቶታል። ብርዱ ከታክሲ አለመገኘት ጋር ሲደመር ሆድን ባር ባር ይላል። ብሶት ብቻውን መፍትሔ እንደማይሆን ስለታመነ ይመስላል፣ በዚያ ግርግር የሚሰማው ጨዋታና ስላቅ ብሎም የትዕይንቱ መብዛት አንዳች አስደሳች ስሜት ያጭራል። ቆነጃጅት ንፋስን ከነመፈጠሩ በዘነጋ አለባበሳቸው በቅዝቃዜ እየተርገፈገፉ ይንቀጠቀጣሉ።

ውጥንቅጥ!

እነሆ መንገድ፡፡ ከፒያሳ ወደ ጳውሎስ መድኃኔዓለም እያቀናን ነው። ‹‹ውኃ ወላዋይ . . .›› ይላል አንዱ መጨረሻ ወንበር ጥጉን ይዞ በፉጨት፡፡ ‹‹ኧረ ወንድሜ ትንሽ ቀነስ አድርገው፤›› ይለዋል ከጎኑ። ‹‹ኑሮ ሲንር ዝም እያላችሁ ፉጨት ታስቀንሳላችሁ?›› ይለዋል። ‹‹አይ እንግዲህ?›› ይቆጣል ያኛው፡፡ ‹‹አይ ሸገር ያልተወለደ። ሁሉ ነገር በተኮሳተረ ይመስለዋል። እኛ ተኮሳትረን ምን አመጣን? ዘጠና ሰባት ይጠየቅ እስኪ? ይልቅ አንተም አፏጭ ይቀልሃል፤›› ይለዋል ነገረኛው ፉጨተኛ አፉን አሹሎ። እንዲህ ሲባባሉ ወያላው ጫማ እያስጠረገ፣ ‹‹ግቡ! ግቡ!›› ይላል።