Sunday, November 27, 2022
ሌሎች ዓምዶች
    - Advertisement -
    - Advertisement -

    የተመረጡ ፅሑፎች

    ከንቱ ብሽሽቅ!

    ሰላም! ሰላም! ዘንድሮ ማታ ቅዝቃዜው ቀን ዝናቡ አላስቆም አላስቀምጥ ብለውናል፡፡ እንዲህ አልጨበጥ ያለውን የአየር ንብረት ለኃይል ማመንጫነት የሚጠቀምበት ጠፍቶ፣ ከላይ ተፈጥሮ ከሥር ኑሮ ተረባርበው ሲጠብሱን ዝም ባዩ ምነው በዛ የምንልበት ዘመን እያለፈ ይመስላል፡፡ ዕድሜ ለታላቁ የኢትዮጵያ ህዳሴ ግድባችን ፈጣሪ የሰጠንን የዝናብ በረከት አንድም ለእርሻችን፣ አንድም ለግድባችን እያደረግን በምግብም ሆነ በኤሌክትሪክ ኃይል የምንንበሸበሽበት ጊዜ ላይ ለመድረስ ሩጫ መጀመራችን መልካም ምልክት ይመስለኛል፡፡ ምሁሩ የባሻዬ ልጅ፣ ‹‹ፈጣሪ ከእንስሳትና ከአዕዋፍ አስበልጦ የፈጠረን እኮ ጭንቅላታችንን ተጠቅመን የተፈጥሮ በረከቶችን እንድንጠቀምባቸው ነው…›› ይለኛል፡፡  አንዱ ደላላ ወዳጄ ደግሞ፣ ‹‹መጨረስ ነው የሚያቅተን እንጂ ለመጀመርማ ማን ብሎን?›› እያለ ያወዛግበኛል፡፡ ‹‹እስካሁን ግን ጀምረን ያልጨረስነው ቢቆጠር እንዴት እናፍር ይሆን?›› ስል የሰማችኝ ውዷ ባለቤቴ ማንጠግቦሽ፣ ‹‹ማ እኛ?›› ብላ ከት ብላ ሳቀችብኝ፡፡ ሳቋ የእጮኝነታችንን ጊዜ ቢያስታውሰኝ ከሳቀች ረዥም ጊዜ እንደሆናት ገብቶኝ ዝም አልኩ። ሌላ ነገር ብልማ ደህና የረሳችውን ማስታወስ ነዋ፡፡ ለነገሩ ከአንጀቷ መሳቅ ቀርቶ ማልቀስስ ይጠበቅባታል እንዴ? በዚህ የኑሮ ውድነት ምክንያት ለወር የምሰጣት ለሳምንት አልበቃት እያለ፡፡ ጀምሮ መጨረስ አለመቻልን የመሰለ በሽታ አለ? ሌላውን ትታችሁ መሬት በሰፊው አጥረው ሳይገነቡ ሚሊዮኖችን ሊያተርፉ ተፍ ተፍ የሚሉትን ስታዩ፣ ቃል የገቡትን መፈጸም አቅቶአቸው የሚቁለጨለጩትን ስትታዘቡ እናንተው መልሳችሁ ታፍራላችሁ፡፡ ይኸው ነው!

     ማንጠግቦሽን እንዲያ ከጣራ በላይ ያሳቃትን ነገር ለማወቅ ጓጉቼ ‹‹ምነው?›› ስላት፣ ‹‹ድሮም እኮ ስናፍር የኖርነው ትንሽም ብትሆን ይሉንታ የሚያውቁ ሰዎች ስላሳደጉን ነው። አሁን ደፋርና አጭበርባሪው ቀን ሲወጣለት እያየን እንዴት ብለን ይመስልሃል ማፈር ትዝ የሚለን?›› አለችኝ፡፡ በመቀጠል፣ ‹‹አንበርብር ኑሮአችን በሙሉ በማስመሰል ተወሮ መቼ ራሳችንን ሆነን ነው እንዲህ የምታወራው?›› ብትለኝ ቅስሜ እንክት ብሎ፣ ‹‹ኧረ እውነትሽን ነው…›› አልኳት። በተጨባጭ እናመሳክር ካላችሁ በየጊዜው በዓለም አቀፋዊነት ስም ከየአገሩ የሚኮረጀውን ሕግና ደንብ ምስክር ማቅረብ ይቻላል። የዘንድሮ ሰው በበላበት መጮህ በመጀመሩ መልካም አስተዳደርና ፍትሕ የተጓደለው አንድም በዚህ ምክንያት አይመስላችሁም? አሁንማ አንዳንዱ ሀቅን ለመዋጥ እንዴት እንደሚተናነቀው ብታዩት? ‹‹እንዴ ስለራሳችን እውነተኛውን ነገር መስማትና መዋጥ ቢቻለን ኖሮማ መቼ እንዲህ እንኖር ነበር?›› ያለኝ ምሁሩ የባሻዬ ልጅ ትዝ አለኝ። ‹‹እውነትና ንጋት እያደር ይጠራል‹‹ ነው የሚባለው መሰል። ሆኖም፣ ‹‹እውነቱን ተናግሮ ከመሸበት ማደር›› የሚለው ተረታችን ደግሞ ሀቅን መስማት ለማይሆንልን አይዋጥልንም፡፡ ብዙዎቻችን የሰማነውን ሁሉ እውነት ነው ካልን፣ የራሳችንን መናኛ ጉዳይ እውነት አድርገን ካቀረብን ችግር አለ፡፡ አይደል እንዴ!

    ማንጠግቦሽ እጇ ይባረክና ምን የመሰለ የፆም ምሳ አብልታኝ እንጀራዬን ፍለጋ ዞር ዞር ልል ወጣሁ። ደላላ ከተቀመጠ ሥራ ቆመ ማለት አይደል? እንዳልኳችሁ የቀኑ ዝናብ እያረሰረሰኝም ቢሆን እወዛወዛለሁ፡፡ ‹‹ሁሉ አማረሽን ገበያ አታውጧት›› ብለው ነበር የድሮ የአራዳ ልጆች። ዳሩ፣ ‹‹የሆድ ነገር ሆድ ይቆርጣል›› ሆኖ የፈለግነውን ሳንመርጥ መብላት የኑሮ ግዴታችን ሆኖብን አረፈው። ለዚህ አይመስላችሁም እንዴ ደህና የሚባል ምሥጉን በየቦታው ጠፍቶ ሌብነት የሚያሸን? እውነቴን ነው እኮ፡፡ ‹‹ሠርቶ መለወጥ ካስጠላህ ሰርቆ መለወጥን ምረጥ›› ተብሎ በቃል ሲነበነብ ካላየን አናምንም ባዮች ማጣራትና መመርመር አልታክተን ብሎ፣ ለስንቱ ዘራፊ ጥሩ የመደለቢያ ጊዜ ሰጠነው መሰላችሁ? አዛውንቱ ባሻዬ ሲያጫውቱኝ፣ ‹‹የድሮ ሰው ሆቴል ገብቶ መመገብን ያወግዝ ነበር። ዛሬ የምግቡን ተወው የሕዝብ ሀብት የሚዘረፈው በራሱ በሕዝብ ፊት ሆኗል ስልህ…›› ያሉኝ ታወሰኝ። ይገርማችኋል አሁን በእኔ አቅም እንኳ ስታዩት አንድ ግለሰብ ከቢጤዎቹ ጋር እየተነጋገረ እንዲህ የነገሮችን ሥረ መሠረት መፈተሽ ከቻለ፣ ሥራቸው የሆኑት ሹማምንትና መንግሥታዊ ተቋማት ምን ዓይነት አዚም ይሆን ፀጥ የሚያሰኛቸው? እስኪ ከገባችሁ መልሱን በቴሌግራም ወይም በዋትስአፕ ቴክስት አድርጉልኝ። መቼም በአገር ውስጥ በነፃ የሚደረግ አይደለም በነፃ የሚገባበት ዝግጅትም ጠፍቷል፡፡ የት ተገኝቶ!

    ጨዋታን ጨዋታ ካነሳው ስለዚሁ በነፃ መልዕክት ስለመላላክ እንጨዋወት። ‹‹መነጋገር ሳንችል መጻጻፍ ላይ መሮጣችን ግን ምን ይባላል?›› ይለኛል ምሁሩ ወዳጄ፡፡ እኔምለው ጥንት በሰው ልጅ ታሪክ ቋንቋ ሲከሰት ከመናገርና ከመጻፍ የትኛው ይሆን ቀዳሚው? መቼም ደውለን እናጣራ እንዳንል ሳቅ የረሳ ጥርሳችንን ምች እንዳናስመታው። በነገራችን ላይ አልታወቀንም እንጂ እግረ መንገዳችንን ወደ ውጭ የተሰደደውና የሚሰደደው ወገናችን ቁጥር ትንሽ የሚባል እንዳልሆነ ይታወቃል። ‹‹እንዴት?›› አትሉኝም ታዲያ? በጣም ጥሩ። ‹‹እንዴት?›› የሚል የዴሞክራሲ ጽንሰ ሐሳብ የገባው፣ በንግግር የሚያምንና የሠለጠነ ሰው ነው። ያልገባው ከሆነማ ሲጀመር እንዴትም፣ እንቢም፣ እሺም ላለማለት አያዳምጣችሁም። ወደ ጨዋታችን ስንመለስ ለምን በአገር ውስጥ በነፃነት አንነጋገርም? ብላችሁ ስትጠይቁ፣ ኢትዮጵያዊ እኮ ዓለምን አገሩ አድርጎ በስደት የበላይ መሆኑን ጠንቅቆ ስለሚያውቅ ነው የሚል ምላሽ ታገኛላችሁ። እናስ? እንዴ ወደን መስሏችሁ ነው የትዝታና የመለየት ዘፈን በሰማን ቁጥር እንባ እንባ የሚለን? በእንባ የሸኘነውን ብዛት ስለምናውቀው አይመስላችሁም? እኔ ይመስለኛል!

    በዚህ ክረምት የበላሁት ምሣ ጎድሎ እንዳይርበኝ ዘዴ ሳውጠነጥን እግር ጥሎት አንድ ባለስቴሽነሪ ወዳጄ መንገድ ላይ አጋጠመኝ። ቡና ፉት እንበል ተባብለን አንዱ ካፌ አረፍ አልን። ‹‹ይኼ ዝናብ እኮ በቃ ራስ ምታት ሆነብን…›› አልኩት ቅዝቃዜ እያንዘፈዘፈኝ።  ‹‹አንተ እሱን ትላለህ? ደህና ጠፋ የተባለው አደገኛ ቦዘኔ ራሱ ሌላ ራስ ምታት እየሆነብን መስሎኝ?›› አለኝ ራሱን ግራ ቀኝ እየነቀነቀ። ‹‹ደግሞ ምን ሰማህ?›› ብለው፣ ‹‹አትሰማም እንዴ ስለአዲሶቹ ማጅራት መቺዎቻችን? ኧረ በስንቱ ይሆን ተብሰልስለን የምንችለው?›› አለኝ ትክት ብሎት። ትንሽ ቆያየና የኮረኮረውን ሳይነግረኝ ይስቅ ጀመር። ‹‹እስኪ እኔም ልስማው…›› ስለው፣ ‹‹እኔ እምልህ ግን ጠቅላይ ሚኒስትራችን ለአንድ ወር ያህል ከሚዲያ የራቁ ጊዜ በሥጋት ስንወራጭ የነበረው ለካ የውሸት ነው?›› አለኝ ሳቁ ትን እያለው። ‹‹አልገባኝም?›› አልኩት ኮስተር እንዳልኩ። ‹‹እኔም አልገባኝም እባክህ። ትናንት ግራ ገባኝ ያለ ሁሉ ዛሬ ደርሶ ቱግ ሲል ምኑም አይገባኝም…›› አለኝ ድንገት ደግሞ ፊቱን ቁምጭጭ አድርጎ። እንዲህ ስሜት ሲለዋወጥ እያየሁ ስለችግሮቻችን ሳስብ ቡናዬ በረደ። የቡና ስባቱ መፋጀቱን የዘንድሮ ኑሮ ሩጫ ሻረው ይሆን? የሽረት ሽረት ሕግ በስንቱ ይሆን የሚሠራው ወገኖቼ! 

     ቀን ዝናብ፣ ማታ ቅዝቃዜና ማጅራት መቺ እያሳቀቀን ውሎ ማደራችን መቼ ቀረ? ከዋጋ ግሽበቱም ጋር ቢሆን ይኼው ጉሮሮ ለጉሮሮ ተናንቀን አለን። ‹‹መንግሥት ባለበት ፖሊስ ባለበት አገር እንዴት እንዲህ ውሎ መግባት ያሥጋን? እንዴት እርስ በእርሳችን ስንጨካከን ገላጋይና አስታራቂ ይጥፋ?›› ይላሉ ባሻዬ። በማስከተልም፣ ‹‹አቤት የዛሬ ልጆች ዕድላችሁ። ይኼም ኑሮ ተብሎ ደግሞ ጥላን አለማመን ይምጣባችሁ?›› እያሉ ነገሩ እጅግ እንዳብሰለሰላቸው ሰነበቱ። ጎበዝ! ተመሥገን ብለን የምንተነፍሳት የሰላም አየራችን ብላ ብላ እሷም ስትወደድ ዝም ብለን እናያት ይሆን? እንጃ፡፡ ‹አይደረግም!› ያለው ዘፋኝ ትዝ አለኝ። ሰሞኑን አንዱ፣ ‹‹ባልጠገበ አንጀት ማጅራት መቺ?›› ብሎ በኑሮ ውድነት ላይ ሲያላግጥ በሩቁ ቁሞ ሲያየው የነበረ ሌላው ሰምቶት፣ ‹‹ና እስኪ?›› አለው አሉ። እሱም ‹‹መቼም እኔን ከሆነ ይገርመኛል፣ እንዲህ ከርቀት ሰምቶ ከጠራኝ ይኼ አንቴና የተገጠመለት ሮቦት ማለት ነው…›› እያለ ጉዞውን ሊቀጥል ሲል፣ ‹‹አንተን እኮ ነው ና እንጂ…›› ብሎ እንደገና ጮኾ ጠራው። ያኛውም ማን ይሆን እያለ ‹‹አቤት?›› አለው ሰማይ ሰማዩን እያየ። ‹‹ምን ሰማይ ሰማይ ታያለህ?›› ቢለው አቀረቀረና መሬት ላይ ማፍጠጥ ጀመረ። ‹‹ምን መሬት መሬት ያሳይሃል?›› ሲለው ይኼው ማንነቱና  ምንነቱ ያልታወቀ ሰው መልሶ ያኛኛው ስልችት ብሎት ቀና ብሎ እያየው፣ ‹‹ወይ አታዘንብ ወይ አታበቅል፣ እና አንተን ላይህ ነው?›› ብሎት መንገዱን ቀጠለ ብለው ነገሩኝ። ምን ያድረግ ታዲያ! 

    ከወዳጄ ጋር ቡናችንን ጠጥተን ከመለያየታችን ከመንገዱ ማዶ ማንጠግቦሽ የጋዝ መቅጃ ጀሪካኑዋን ይዛ ጡል ጡል ስትል አየኋት። በፍጥነት መንገዱን ተሻግሬ፣ ‹‹ወዴት ነው?›› ስላት፣ ‹‹ጋዝ ጠፋ እኮ አንበርብር?›› ስትለኝ የጠፋ ስንፈልግ የሚሮጠው ዕድሜያችን በቅፅበት ተከስቶልኝ፣ ‹‹ወይ ኑሮ?›› እያልኩ አሰብኩ። ከእኛ በላይ ኑሮው ድብብቆሽ የሚጫወት አይመስላችሁም? ‹‹በይ ዕቃውን አምጪ ራሴው ፈልጌ አመጣልሻለሁ…›› አልኩና ጀሪካኑዋን ተቀበልኳት። በሰበቡ እኮ ከስንት ክፉ ዓይን እንዳተረፍኳት እኔ ነኝ የማውቀው፡፡ እንዴ ትዳር በኮንትራት ሊሆን ጥቂት በቀረበት አኗኗራችን ማንጠግቦሽን የመሰለች ውብ ማን አይቶ ይለቃል? ወዲያው ጋዝ ፍለጋ መንገድ ጀመርኩላችሁ። እውነቴ ነው የምላችሁ ከማደያው ሳይሆን ከከርሰ ምድር ላወጣ የምሄድ እስክመስል ድረስ በክረመትት ላብ ወዝ በወዝ ሆንኩ። ቆይ ትንሹም ትልቁም እንዲህ አሳር በሚያስቆጥር ፍለጋ የሚገኝ ይሁን ያለው ማን ይሆን? የማይጠየቅ ጥያቄ ጠየቅክ አትሉኝም? ምክንያቱም የዚህን መልስ ማወቅ በራሱ ማዕድን ቆፍሮ ከማውጣት እኩል ከባድ ነው፡፡ በአፍታ ዕርምጃዬ መሀል በመንከራተትና በድካም የሚገኘውን (እሱንም ይገኝ ከተባለ) እየቆጠርኩ ብዙ ማደያዎችን አካለልኩ። በነገራችን ላይ ጥሮ ግሮ በመብላት አምናለሁ። ግን ጥሮ ግሮ ጊዜ ማጥፋትን ጭራሽ ልቀበለው ስለማልችል ነው እንዲህ የማወራችሁ። ሥራ በፍለጋ፣ ፍትሕ በልመና፣ መልካም አስተዳደር በጭቅጭቅ፣ ምኑ ቅጡ፡፡ በዝብርቅርቅ ድካም አይደል እንዴ ዕድሜያችን የሚያልቀው? መቼም ‹‹ትዕግሥቴን ጨርሻለሁ›› የሚል ጽሑፍ መቃብሬ ላይ እንዲጻፍ ለመናዘዝ የተዘጋጀሁት እኔ ብቻ ነኝ ብላችሁ ትስቁብኛላችሁ፡፡ ለምን ተብሎ!

    ለማንጠግቦሽ በስንት መከራ የተገዛውን ጋዝ ሰጥቼ ተመልሼ ከቤቴ ስወጣ ቀኑ እየተገባደደ መምጣቱ ገባኝ። የቀረኝን ጊዜ እንዴት እንደማደርገው ሳወጣና ሳወርድ የባሻዬ ልጅ ከመሀል መንገዱ ወዲህ እልፍ ብሎ ዙሪያውን ሲቃኝ አየሁት። ወደ እሱ ተራምጄ ‹‹ምን ጠፋብህ?›› አልኩት፡፡  ‹‹ከ እስከ ጠፍቶብኝ ነው…›› አለኝ ዞሮ እንኳ ሳያየኝ። ‹‹ምን አልክ?›› አልኩት ደግሜ። አንዳንዱ ነገሩ አልገባህ ሲለኝ ግር ይለኛል፡፡ ‹‹ከ እስከ ማለት ከተጀመረበት አሁን እስካለው ድረስ ያለው ነው፡፡ አሁን ግን ድሮ የተጀመሩ ነገሮች አሉ ይባልና የት ደረሱ ስትል ምንም ትባላለህ፡፡ ምነው ችግር አለ እንዴ ስትል በድሮ የኖረ ስለሌለ እንደ አዲስ ተጀምሮ የነበረው ሁሉ ፉርሽ ሆኗል ትባላለህ…›› ሲለኝ የበለጠ ግራ ገባኝ፡፡ ‹‹አልገባኝም ምንድነው የምትለው?›› ስለው፣ ‹‹ወንድሜ አንበርብር ከገባህ ይግባህ ካልገባህ የራስህ ጉዳይ፡፡ አዳሜ እንደሆነ በፊት የተሠራን ሥራ እያጣጣለ የራሱን ታሪክ በመጸፍ ይሯሯጥልሃል…›› ሲለኝ አዝማሚያው ገብቶኝ ዝም አልኩ፡፡ ታሪክ እየተጣመመ አዳዲስ ታሪክ ጸሐፊዎች በበዙበት ዘመን ለጊዜውም ቢሆን ዝም ይሻላል፡፡ የግድ ነው!

    ቀኑ ቢገባደድም ትንሽ ሮጥ ሮጥ ማለት አስፈላጊ በመሆኑ ደላሎቹ ድድ የሚያሰጡበት ቦታ ስደርስ እኔም ዕድል ቀናኝ፡፡ አዲስ ቪ ኤይት መኪና ውስጥ የተቀመጠ ሰው በዓይኑ ጠቅሶኝ ሲጠራኝ ተንደርድሬ አጠገቡ ደረስኩ፡፡ የማታ እንጀራ ነውና እንደ አሯሯጤ ቢሆን ኖሮ የምላተመው ከሃያ ሚሊዮን ብር በላይ ከሚያወጣው ከዚህ ዘመናዊ መኪና ጋር ነበር፡፡ መስታወቱን ወይም ፍሬቻውን ብሰብር ደግሞ በቀረኝ ዕድሜ በየቀኑ መኪናውን ሳጥብ ብኖር ዋጋውን አልመልስም፡፡ ለማንኛውም ፈጣሪ ተፋኝ፡፡ ተንደርድሬ አጠገቡ የደረስኩት ባለመኪናው በሩን ከፍቶ ግባ አለኝ፡፡ ውስጡ ስገባ ድሪምላይነር የሚባለው አውሮፕላን ውስጥ የገባሁ ነው የመሰለኝ፡፡ አቤት ምቾት፡፡ እኛም ኖርን ብለን እናወራ ይሆናል? ‹‹ተኖረና ተሞተ›› ብለዋል የተባሉት አለቃ ገብረ ሀና የእኛን አኗኗር ምን ይሉት ነበር? ሰውየው በምቾት የተያዘ ፊቱን በስሱ እየደባበሰ፣ ‹‹አንድ ቪላ ቤት ሦስት መኝታ ቤት ያለው ቦሌ አካባቢ በአስቸኳይ እፈልጋለሁ…›› ሲለኝ ይዤው ወደ ሩዋንዳ በረርኩ፡፡ ለምን እንደሚፈልገው መጠየቅ የለብኝም፡፡ ባለፈው ሰሞን አከራይልኝ ያሉኝ ባለቤቱ ለአንድ ዓመት አሜሪካ ለሕክምና ስለሚሄዱ ይኼንን በምቾት የተጥለቀለቀ ደንበኛ ስወስድላቸው እጅ እየነሱ ተቀበሉት፡፡ ዋጋ ተስማምተው ውል ከተፈራረሙ በኋላ ኮሚሽኔን ተቀብዬ ስሰናበት፣ ደንበኛው በዓይኑ ጠቅሶ ቆይ አለኝ፡፡ ከግቢው ጉዳያችንን ጨራርሰን ስንወጣ፣ ‹‹ታማኝ፣ ተያዥ ያለውና ብርቱ የጥበቃ ሠራተኛ በአስቸኳይ እፈልጋለሁ…›› ሲለኝ ለዚህ ሥራ የተመቸ ጎረቤቴን አገናኘሁት፡፡ በኋላ ሳጣራ ይኼ ለምቾት የተፈጠረ ሰው አንዲት የኮሌጅ ተማሪ አስረግዞ መውለጃዋ ስለደረሰ ነበር ለካ እንዲህ የሚሯሯጠው፡፡ የባለሥልጣን ልጅ አስረግዞ ጉድ እንዳይፈላበት ቪላ ተከራይቶ ልጅቷን ያርሳል፡፡ የገንዘቡ ምንጭ ምን ይሆን ብዬ ሳጣራ ከዚህ በላይ መጠየቅ ሌላ መዘዝ ያመጣል ተብዬ ለአፌ ገደብ አደረግኩለት፡፡ መሆንም አለበት!

    ማታ ከባሻዬ ልጅ ጋር ወደ ግሮሰሪ ስናመራ የገጠመኝን ብነግረው፣ ‹‹ዝርፊያ እንደ ሰደድ እሳት አገሩን አዳርሶት ዝም እየተባለ ይኼ ምን ይደንቃል?›› ብሎ ውሎዬን አራከሰብኝ፡፡ ሌብነት የትውልዱን ሞራል የሚያዘቅጥ አደገኛ ዕፅ መሆኑ እየተዘነጋ፣ በዘረፋ የከበሩ እስከ መቼ ይፈንጩ? ሞራል ሲዘቀጥ ለአገር ዕድገት ጠንቅ ነውና ቢታሰብበትስ? ‹‹ሌብነት የዕድገት ፀር ነው›› እያሉ ማላዘን ሳይሆን ድምጥማጡን ማጥፋት ነው እያልኩ በሐሳብ ብሰጥምም፣ ምሁሩ የባሻዬ ልጅ ነገረ ዓለሙን ትቶ ይኼን የቀዘቀዘ ቢራ በአንድ ትንፋሽ እያወራረደው ነበር፡፡ እየገረመኝ ያለው ትንሹም ትልቁም ጆሮው በብሽሽቅ ተጠምዶ ዝርፊያ አገር ላይ ዘውዱን እየደፋ ነው፡፡ የሰማ ላልሰማ ያሰማ አይባል ነገር ሁሉም ከንቱ ብሽሽቅ ውስጥ ሆኖ የሚያውቀው መሰለኝ፡፡  መልካም ሰንበት!

    Latest Posts

    - Advertisement -

    ወቅታዊ ፅሑፎች

    ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት