Sunday, November 27, 2022
ሌሎች ዓምዶች
    - Advertisement -
    - Advertisement -

    የተመረጡ ፅሑፎች

    የጨነቀ ነገር!

    እነሆ መንገድ ከአዋሬ ወደ መርካቶ። ‹‹የሴት ልጅ ሸክሟ በእንስራ ውኃ ነው፣ አንቺን የደም ገንቦ ያሸከመሽ ማን ነው?›› እያለ ወያላችን አጠገቤ የተቀመጠችውን ውብ ያደንቃል። ቆንጅት አልዋጥላት ብሎ፣ ‹‹ትንሽ ቆይተህ ጠጋ በይ ለማለት ነው፣ ነቅቼብሃለሁ…››ትለዋለች። ወያላው ወዲያው በስጨት ብሎ፣ ‹‹ምን ስለሆንሽ ነው የማትጠጊው? ዘለዓለም ከአንቺ ጋር ጭቅጭቅ? ቆይ ለምን የእኔን ታክሲ መርጠሽ ትሳፈሪያለሽ?›› ብሎ ጮኸባት። የወያላውና የቆንጂት ትውውቅ የዛሬ ብቻ አይመስልም። ‹‹አልጠጋም… አልጠጋም… ትርፍ መጫን ወንጀል ነው… ወንጀል ነው… ጨርሻለሁ…›› ብላ በስምንት ነጥብ ዘጋችው። ‹‹አንተ በቃ ተዋት፣ የራስህ ጥፋት ነው። ገና በሩቁ ስታያት አልጭንሽም አትላትም?›› ብሎ ሾፌሩ ከተቆጣው በኋላ ጋቢና ወደ ተሰየሙት ሹክክ ብሎ፣ ‹‹ይኼ ሁሉ ሰው ተሠልፎ ሲንገላታ እያየች ምንም አይመስላትም። እሷም እንዲችው ተሠልፋ ትውላታለች እንጂ ትርፍ ልጫንሽ ብትላት እሺ አትልም። እመነኝ ሞክሬያታለሁ፣ አካብዴ ናት…›› ይላል። መብትን ማስከበር እንዲህ ይብጠለጠላል!

    አጅሪትም ሰምታው ኖሮ፣ ‹‹አዎ አካብዳለሁ፣ ከተፈቀደው በላይ መጫን የትራፊክ ሕግ አይፈቅድላችሁም። ለምን ትርፍ ትጭናላችሁ?›› ብላ ቱግ አለች። ‹‹ተረፋችኋ… እናንተ ስትተርፉ እኛ ምን እናድርግ?›› አለ ወያላው ጣልቃ ገብቶ። ‹‹አንተን አላናገርኩህም…›› ብላ ስታመናጭቀው፣ ‹‹አሃ እኔም ትርፍ ሆንኩብሽ?›› ብሎ አፍ እላፊ መናገር ሲጀምር ከፊታችን ከሾፌሩ ጀርባ የተሰየሙ አዛውንት፣ ‹‹ኧረ እባካችሁ ይብቃችሁ። አንቺም አንዴ አቋምሽ ታውቋል ዝም በይ። አንተም ገና ለገና በአገሩ አንድ ሰው ዘራፍ አለብኝ ብለህ አትንጣጣብን። እሷም መብቷ ነው። መደራረብ እኮ ለእኛም ቢሆን የውዴታ ግዴታ ሆኖብን እንጂ ፍላጎታችንም፣ ግዴታችንም አይደለም…›› ብለው ውኃ ሲቸልሱበት ነገሩ በረደ። መትረፋችን ሳያንስ ትርፍ የምንነጋገረው ነገር እኮ ባሰ እናንተ!

    እና ጉዟችን አንደኛውን ሩብ እያገባደደ ነው። ‹‹ያዝላቸው!›› ወያላው የታክሲያችንን ገላ በመዳፉ ይጠፈጥፋል። መጨረሻ ወንበር የተሰየመች ባለንቅሳት ታዳምቃለች። ‹‹ወይ ጉድ ይኼ ሁሉ ሰው ምንድነው?›› ትገረማለች። ‹‹ጥበቃ ነዋ፣ አንቺም አሁን እንዲህ ተዝናንተሽ መቀመጥሽን አትይ። ሁላችንም ጥበቃ ላይ ነን…›› ይላታል አጠገቧ የተሰየመ ወጣት። ሦስት የፊት ጥርሱ እንደ ቀይ አገዳ መሀል መሀል ወገቡ ላይ ተከትክቶ ተሸርፏል። ‹‹የምን ጥበቃ?›› መልሳ ታደርቀዋለች። ‹‹የምቾት ነዋ፣ ሌላ ምን ትጠብቂያለሽ ደግሞ ከዚህ ዓለም? ዓለም አንድ ያላት ነገር ተድላና ምቾት ነው። የነፍሱን ነገር ካላሰብሽ ደግሞ ምቾት እዚህ አፍንጫሽ ሥር ነው፣ እመኝኝ…›› ብሎ ተመቻችቶ ተቀመጠና ልብ ብሎ አጠናት። ለከተማው እንግዳ፣ ለሠፈሩ ባዳ፣ ለመንገዱ አዲስ መሆኗን ሲያምን አፉን አሹሎ ጨዋታውን ቀጠለ። ተጀመረ እንግዲህ!

    ‹‹እስኪ አስቢው አሁን ጠዋት ከእንቅልፍሽ ብድግ ስትይ በቀኝሽ በሙቅ ውኃ የተነከረ ፎጣ ይዞ አንድ አገልጋይሽ ʻእንደምን አደሩ እሜቴʼ ብሎ ፊት ማበሻ ያቀብልሻል። በግራ በኩል ቀኝ እጄ የምትያት ደንገጡር በባዶ ሆድ ሁለት ብርጭቆ የማር ውኃ አዘጋጅታ በፍቅር ትግትሻለች። ከዚያማ ተይው። ከአልጋሽ ሳትወርጂ ጁሱ፣ ወተቱ፣ ዕንቁላሉ፣ ዓሳው፣ ፍራፍሬው ይመጣልሻል። ይኼ ሁሉ ቁርስ ነው እሺ…›› እያለ እያለ ይቀጥላል። ‹‹ይኼ የት ነው? ከአፍሪካ መሰስ ብለሽ ስትወጪ…›› ብሎ ሳይጨርስ ሦስተኛው ረድፍ ላይ ኢርፎን ጆሮው ላይ ሰክቶ ድምፁን አጥፍቶ የቆየ ጎልማሳ፣ ‹‹ዓይናችን እያየ ጆሯችን እየሰማ አጠገባችን ሕገወጥ ደላላ…›› ብሎ ጮኸ። አማሎ አማሎ ያናወዛት ምስኪንም ከፍዘቷ ነቅታ፣ ‹‹ክላልኝ አንተ…›› ብላ ፊቷን አዞረችበት። የዘንድሮን ጮሌ ፊት በማዞር ብቻ ዝም ካስባልነውም አንድ ነገር ነው!

    ታክሲያችን ጉዟዋን ቀጥላለች። ማንም እንዳይደረብብኝ ካለችው ሞጋች በስተቀር ሁሉም ወንበር ላይ ትርፍ ሰው ተገጥግጧል። ወያላው በዚህ መሀል ሒሳብ እያለ ፋታ ማሳጣት ጀመረ። ‹‹ኧረ እባክህ ፋታ ስጠን? ገና ለገና መርካቶ ብትጭን ወደ ገነት የምትወስደን መሰለህ?›› ይለዋል አንዱ። ወያላው ነገር በዝቶበት ነው መሰል ዝም አለ። ይኼኔ ከጎልማሳው አጠገብ የተሰየመች ወይዘሮ፣ ‹‹የራሱን ገነት በልቡ ያላዘጋጀ የለም ብለህ ነው? ይኼ እኮ በመፈጠር ዕጣ የሚታደልህ እንጂ ታክሲ ስትሳፈርና ስትወርድ የሚጫንብህ አይደለም…›› አለችው። እንዲያ ስትለው ገነትን አዋዝቶ ያነሳው ተሳፋሪ ዝም ብሎ አያት። ዝም አለኝ ብላ ቀጠለች። ‹‹ይህች ዓለም እኮ ሰጥቶ በመቀበል ሒሳብ ብቻ ሳይሆን የምታምነው ሒሳብ በማወራረድም ነው። እያንዳንዳችን ሒሳብ ሳናወራርድ ከዚህች ሕይወት ውልፍት ማለት የለ…›› ትላለች። ‹‹አሃ እንዳንቺ አባባል ሕይወት በትርፍ ሰዓቷ ነጋዴ ናት እያልሽ ነዋ…›› ጎልማሳው ፈገግ ብሎ እያያት ጠየቀ። ‹‹ድብን አድርጋ፣ ያልተወራረደና ያልተመረመረ ሕይወት ደግሞስ ሕይወት ነው እንዴ?›› ስትለው፣ ‹‹መወራረዱን ግድ የለም ይሁን። ወደድንም ጠላንም ራሷ ሕይወት ማወራረዷ አይቀርም። መመርመሩን ግን እንጃ። እንኳን ሕይወትን ገና መቼ የምንናገረውን መመርመር አልጀመርንም እኮ። ዘረኝነት፣ ስድብ፣ ጥላቻ፣ በቀል የሚያጭሩና የሚያበረታቱ ያልታረሙ ንግግሮችን፣ ያልተገሩ አስተሳሰቦችን እያራመድን መስሎኝ ደህና ተስፋ የሰጠን እንቅስቃሴ ሁሉ እንዲህ ውርጭ የወረሰው…›› ሲላት ፖለቲካ ሊያናግራት መስሏት ወይዘሮይቱ በጥርጣሬ ዓይን አየችው። ልክ ናት!

    በዚህ መሀል ነበር አንዲት ሕፃን፣ ‹‹ማሚ ለምንድነው ሁሌ ብር መኪና ውስጥ ለሌላ ሰው የምትሰጪው?›› ጠየቀች። ‹‹እየሰጠሁ ሳይሆን እየከፈልኩ ነው እናትዬ። ካልከፈልን እኮ አይወስዱንም…›› እናት አባብላ ታስረዳለች። ‹‹ለምንድነው ሁሉም ነገር የሚከፈልበት?›› ብላ መልሳ ስትጠይቃት ተሳፋሪዎች እየተሳሳቁ ኑሮን ይረግማሉ። ‹‹ይኼ ለእነሱ ሥራ ነው፣ እኔ ሥራ ሠርቼ ለአንቺ ወተት፣ ጫማ፣ ልብስ እንደምገዛልሽ እነሱም ሰው በመኪና እየወሰዱ ለልጆቻቸው ልብስና ወተት ይገዛሉ። ገባሽ እናቴ?›› ብላት እኛም ሚጢጢዋ ገባት ብለን ስጠብቅ ሌላ ጥያቄ መጣ። ‹‹ግን ወተትም፣ ልብስም፣ ሌላ ምግብም፣ ታክሲም ሁሉም ነገር ለምን ይከፈልበታል? ለምን ሁሉም በነፃ የፈለገውን እየተቀበለ ደግሞ እየሰጠ አይኖርም?›› ብላ ብትጠይቅ ጥያቄና መልሱን መቋጫው የጨነቃት እናት፣ ‹‹እሱ ስታድጊ ይገባሻል…›› ብላ አለፈቻት። ከገባን የተምታታብን እንደማይብስ ሁሉ!

    መርካቶ ተቃርበናል። ስልችታችንና መተፋፈጋችን ጣራ ነክቷል። ይኼን ጊዜ አንድ እንግዳ ድምፅ ነገር ከመሀላችን ወጣ። ጎማ ላይ በትርፍነት የተቀመጠ ተሳፋሪ ነው። ገጽታው ክፋት በሞላባቸው የማጣት ኃያላን መናፍስት የተገረፈ ይመስላል። ‹‹እባካችሁ እባካችሁ እርዱኝ?›› አለ ጮክ ብሎ። ‘እግሩ ተቀርቅሮበት ነው?’ ይላል ወያላው። ‘ሞባይሉን ጥሎ ይሆናል’ ወይዘሮዋ። ‘ተሳስቶ ተሳፍሮ ይሆናል’ ከመሀል አንዱ። ልመና ነው ብሎ የገመተ የለም። ‹‹አቦ ተናገር እንጂ፣ አንተም እንደ እነሱ ተዘግተሃል እንዴ? ምን ትንተባተባለህ?›› ወያላው ምሕረት በሌላቸው ደቋሽ ቃላት ሲያዋክበው ሾፌሩ ይቆጣዋል። ‹‹ወንድሜ ታሞብኝ እዚህ ድረስ ላሳክመው አምጥቼው ይኼው ካንሰር ነው ብለውኝ ሳይድን ይዤው ልመለስ ነው። እኔ ገንዘብ አይደለም የምለምናችሁ። እባካችሁ እባካችሁ ተለመኑኝ…›› እያለ ዙሩን አከረረው።

    ‹‹እና ገንዘብ ካልፈለግክ ምን እንርዳህ? ወይዘሮዋ ጠየቀች። ‹‹እንዲያው በዓይኔ አይቻለሁ፣ ሲሠራ አይቻለሁ፣ አምነዋለሁ የምትሉት ፀበል ጠቁሙኝ። ያልሞከርኩት የለም። ግን ቢጨንቀኝ ነው…›› ሲል የመሀል አዲስ አበባ ልጆች በሳቅ አሽካኩ። ጎልማሳውና ወይዘሮዋ አሽሟጠጡ። አዛውንቱ በአንክሮ ዘወር ብለው አይተውት፣ ‹‹ስማኝ ልጄ እሱ ራሱ ካላመነ በሰው እምነት ማንም አይድንም። የእያንዳንዳችን እምነት የተለያየ ነው። ጨንቆህ ነው አውቃለሁ። ግን ደግሞ ሳታስበው ሌላ ችግር ላይ እንዳትወድቅ። ፈጣሪ ያለውን በፀጋ ተቀበል። ካለለት በራሱ እምነት ይዳን…›› ብለው ሲያበቁ ሁላችንንም ተራ በተራ እያዩ፣ ‹‹ዘንድሮ ያስቸገረን ምን ሆነና? ያለ እምነታችን ምኑንም ሳናውቀው በሰው እምነት፣ በሰው ዕቅድ፣ በሰው ሴራ፣ በሰው ደባ እየተመራን እኮ ነው የዚህችን ምስኪን አገር ጥርስ የምናነቃንቀው?›› ሲሉ ወያላው ʻመጨረሻʼ ብሎ በሩን ከፈተው። ‹‹የጨነቀው እርጉዝ ያገባል›› የሆነበት ብዛቱ። የጨነቀውን ማረጋጋትና ማፅናናት የነበረ መልካም እሴታችን ቢሆንም፣ ማን ማንን ያረጋጋ? ማን ማንን አይዞህ ይበል? የጨነቀ ነገር፡፡ መልካም ጉዞ!

    Latest Posts

    - Advertisement -

    ወቅታዊ ፅሑፎች

    ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት