Sunday, April 21, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

አየሩ ከበደ!

ከአስኮ ወደ ፒያሳ ልንጓዝ ነው። ተሳፋሪዎች ችኮላ አይታይባቸውም። ላለመቸኮልም ጊዜ አለው። ‹‹ይህ የደከመ ኑሮ ምን ያስቸኩላል? ማነህ ወያላ አንቸኩልም ቀስ ብለህ ጫን…›› ይሉታል አዛውንቱ ተሳፋሪ ወያላውን እያዩ። ‹‹የዚህ አገር መንገድና ዙፋን ሲወጡም ሲወርዱም አያስቸኩልም…›› ቀጠሉ። ‹‹መንገዱስ ይሁን ዙፋኑ ላይ ግን አንስማማም…›› አላቸው አጠገባቸው የተሰየመ ወጣት። ‹‹ለምን እስማማለሁ፣ አልስማማም ላይ አትቀርብም ታዲያ?›› አዛውንቱ ቁጣና ቁጣ ብቻ የሚተነፍሱ ይመስላሉ። ‹‹ነገሩን ማለቴ ነበር እኔስ?›› አለ ወጣቱ። ‹‹ነገሩን ብሎ ማለባበስ አናውቅማ እኛ። ነገር ነገር ነው። ምን ብታለባብሰው ብታሽሞነሙነው የቋጠረውን አያፈስም። ካላመንከኝ ከፖለቲከኞች ፕሮፓጋንዳ ተሞክሮ ውሰድ…›› አሉት። ‹‹እባክዎን ስለፖለቲካ እንዳይናገሩ አንቱ ሰውዬ። በዚህ ከባድ ኑሮ የማይፈጭና የማይደቅ ጨዋታ እንጫወት?›› አሉ አንዲት ወይዘሮ። ‹‹ጉድ እኮ ነው እናንተ፣ ደግሞ ብለን ብለን እንደ መልክዓ ምድሩ አቀማመጥ ወሬ እንምረጥ? እንደ አየር ጠባዩም መኖር አልቻልን እንኳን ሜዳና ተራራው ተጨምሮበት…›› ሲሉ፣ ‹‹ኤድያ የዘንድሮ አየር ደግሞ ምን ጠባይ አለው? እንደ ሰው ሆኗል። ጠዋት ሌላ ማታ ሌላ…›› ብለው ወይዘሮዋ መናገር ሲያቆሙ ወያላውም ሾፌሩን ‹‹ሳበው!›› ብሎ በሩን ዘጋ። ይሻላል!

መንቀሳቀስ ጀምረናል። አዛውንቱ ስለወይዘሮዋ ሙያና ስለብሩህነታቸው ተሳፋሪውን መስበክ ሲጀምሩ ወይዘሮዋ አቋርጠው፣ ‹‹ታዲያ ምነው ምሥጋናው የአደባባይ ብቻ ሆነ?›› አሉዋቸው። አዛውንቱ ለመጀመሪያ ጊዜ ፈገግ እያሉ፣ ‹‹የጓዳችን ሂስና ንትርክ መስሎኝ የአደባባይ ሰው ያረደገን። ንገሪኝ እስቲ በአፍላ ያልቆነጠጡት ልጅ ጎልምሶ ይመሠገናል?›› ሲሉ ባለቤታቸው መሆናቸውን አወቅን፡፡ ሚስትየው ቁልጭ ቁልጭ እያሉ፣ ‹‹እሱስ እውነት፣ ይኼው በጓዳ የማይቀጡዋቸው ልጆች መስለውኝ በአደባባይ በማናለብኝነት አገሩን አቋራጭ መንገድ እያስጠኑ ያስቸገሩት። በአደባባይ ለይስሙላ እያጥላሉ በጓዳ አይዞህ አይዞህ ሆኗል የእኛ አገር ነገር…›› ብለው ከቤት ወደ አገር ዞሩ። ‹‹የዘመኑን በአቋራጭ ከባሪዎች ማለትዎ መሰለኝ?›› አለ ከፊት ለፊታቸው የተሰየመ ጎልማሳ። ሊጀመር ነው!

‹‹አጃቢዎቻቸውንም ይጨምራል። መቼም የዚህ ዓለም ነገር ሁሌም ማግበስበስ ነው። ግና ያ ሞት ሲመጣ ያከማቹትን ለማንም ጥለውት ውልቅ ነው። እንኳን በሕዝብ ስም በሕይወት የነገደ የዘራውን ሳያጭድ መቼ ይሸኛል?›› አሉ ባለቤታቸውን በሰያፍ እያዩ። ‹‹ለመሆኑ በትዳር ስንት ጊዜ ሆናችሁ?›› ጎልማሳው ሁለቱንም በተራ እያየ ጠየቃቸው። ‹‹አንተ መርማሪ ነህ እንዴ?›› አባወራው እንደ ልማዳቸው ተቆጡ። ጎልማሳው አንደበቱን ገርቶ፣ ‹‹ይቅርታ አድርጉልኝ፣ በቃ ሳያችሁ አስቀናችሁኝ…›› ብሎ ሳይጨርስ፣ ‹‹ዋ ዘንድሮ ትዳርን እንደ ሕዝብ ንብረት በቀላሉ መመዝበር ቢቻል ኖሮ አብቅቶልን ነበር እኮ ምንትዋብ…›› ብለው ወደ ሚስታቸው ዞሩ። ‹‹ትዳር ጉቦ የሚያሰጥ ቢሆን ማለትዎ ነው?›› ሲላቸው ወያላው ጣልቃ ገብቶ፣ ‹‹ሂያጅ ባልቸገረበት ዘመን ተወልደህ አሁን አንተን ምን ጭንቅ አደረገህ?›› ብለው አዛውንቱ እንደገና ተነጫነጩ፡፡ ተሳፋሪዎች የግዳቸውን ፈገግ አሉ። ‹‹በእከክልኝ ልከክልህ አገር እየዘመመች ሰው ጎጆዬ ደህና ነው ብሎ ይሆን ናዳው ያልተሰማው? ከአገር በላይ ትዳር አለ?›› ይላል ሌላው፡፡ እህህህ ነው!

መንገዱን ተያይዘነዋል። ሚኒባስ ታክሲያችን ከማርጀቷ የተነሳ ስታጓራ ተቆርጣ የምትቀር የመሰለው አንድ ወጣት ተሳፋሪ፣ ‹‹ሾፌር በሁለት በሦስት እያጫወትክ ንዳ እንጂ። እንደ ዘመኑ ፖለቲከኞች መከራ አሳየሃት እኮ…›› አለው። ከወጣቱ አጠገብ ነጠላ የተከናነበች ፍርኃቱ ተጋብቶባት፣ ‹‹አሁን እዚህ ፖለቲካን ምን አመጣው?›› ብላ ሌሎቻችንን ጠየቀች። ‹‹ፖለቲካ ማለት አገርን ወደኋላ የሚያንሸራትት የጅሎች ጨዋታ ነው…›› አላት ወያላው። ‹‹በሕግ አምላክ እንዲህ አይባልም፣ ብለን ብለን ጥራት በጎደለው ትምህርት በተገኘ ጥራዝ ነጠቅ ዕውቀት ፖለቲካን እንዲህ እንተርጉመው?›› ብለው አዛውንቱ መቆጣት ጀመሩ። ወያላው፣ ‹‹ግድ የለም ረጋ ይበሉ…›› ቢል አልሰሙትም። ‹‹ይኸው እርስዎ የተቆረቆሩለት የአገራችን ፖለቲካ እርስዎን እያስቆጣ እኛን እያስበረገገን ነው…›› ሲላቸው ቀዝቀዝ አሉ፡፡ ጉድ ነው!

‹‹ወፍ እንደ ዘራው እንደ አረም ዘር፣  ምነው ሽል ሳለሁ ጨንግፌ ብቀር…›› እያሉ አዛውንቱ አዛውንቱ በለሆሳስ ሲብከነከኑ፣ ‹‹ፋዘር ረጋ ይበሉ ብያለሁ፣ ኋላ ታክሲዋ ፉከራዎ ቢያስደነብራት ይኼ ሁሉ ሰው ገደል ገባ ማለት ነው…›› አለ ወያለው። ‹‹አሁንስ ያለነው የት ሆነና?›› ጭራሽ ሚስታቸው ተደረቡ። ‹‹ምነው የዘንድሮ ልጅ የቁም ሞት ጥቃት አልመስለው አለ? ኧ…ተ…ተ…›› እሳቸው ደግሞ ተራቸውን ተያያዙት። ጋብ ሲሉ፣ ‹‹ምን እናድርግ እማማ ይኼው ከሽለላና ከፉከራ በቀር ብልኃት፣ ጥበብና ዕውቀት አላወረሳችሁን። ይኼው ተራራው አልገፋ ባለን ቁጥር ዛሬም ስለመሸፈት፣ ዛሬም ስለትግል ነው ወሬያችን። ገዥዎቻችን ለዘብ ብለው አይናገሩ፣ እናንተም ከቁጣ በቀር ምንም አይቀናችሁ፡፡ ምን እንሁን እኛ? ጥበብና ትዕግሥት ከአባቶቹ ያልወረሰ ትውልድ የኃይል አማራጭ ላይ ቢያተኩርና እርስ በርሱ ቢፈሳፈስ ምን ይገርማል…›› ብትል ሐረግ የመሰለች ዘንካታ ተሳፋሪዎች በሙሉ በመገረም ዓይናቸውን ከዓይኗ መንቀል አቃታቸው። በረድ እንበል እንጂ!

ጉዟችን ቀጥሏል። ከሾፌሩ ጀርባ ተርታውን የተሰየሙ ወጣቶች ስለጥምቀትና ጃንሜዳ ትዝታቸው ይጨወታሉ። ‹‹አይ አንተ ትዝ ትልሃለች ያቺ ልጅ? ሎሚ የወረወርክ መስሎህ በግራህ ለተጣላኸው (ስም እያስታወሰ) ያዘጋጀኸውን ድንጋይ ወርውረህ የፈነከትካት?›› አለ አንደኛው። ወዳጆቹ ተያይተው ከት ብለው ሳቁ። ‹‹እንዴት አስታወስካት? እንደ ዛሬ ጊዜ ቢሆን እኮ እስር ቤት በስብሼ ነበር…›› አለ ባለ ታሪኩ። ‹‹ዛሬማ እንኳን ወርውራችሁ እንዲሁም አልቀረላችሁ…›› ይላሉ አዛውንቱ። ‹‹ምን አሉ?›› ይላል ጎልማሳው ሆን ብሎ። ‹‹ዲግሪ ይዞ ሥራ ፈት ከመሆን በላይ ምን መበስበስ አለ?›› ብለው ወደ ጎልማሳው ሲያፈጡ ሚስታቸው፣ ‹‹ግድ የለም ማስተርስ ሲደርቡ ሥራ ይይዛሉ። እርስዎ ምነው ዛሬ  አፈዎን በላዎ?›› ብለው ገሰጿቸውና ዝም አሰኙዋቸው። ወጣቶቹ ቀጠሉ። ‹‹ከዚያ በኋላ እርም አለ ጃንሜዳን ስልህ…›› ሲል አንደኛው የወዲያኛው ወደ ባለታሪኩ ዞሮ፣ ‹‹ለምን በአሁኑ የጥምቀት በዓል አብረን ሄደን ስህተትህን አታስተካክልም? ማን ያውቃል የሕይወት አጋርህን ታገኝ ይሆናል…›› እያለ ያግባባው ጀመረ። ‹‹ኧረ ዞር በሉልኝ፣ ያውም በተወደደ ሎሚ…››  ባለታሪኩ እጁን ወደ ላይ ዘረጋ። ‹‹ሎሚ ደግሞ ስንት ገባ?›› የአዛውንቱ ባለቤት ደነገጡ። ‹‹ያው እኮ ነው እማማ። በትንሽ በትልቁ አልጋ እየያዝን መቼ እነሳለን። እንኳን የመድኃኒቱ ዋጋ የካርድ ዋጋ አልቀመስ ባለበት ዘመን፣ በመልሶ መገንባት ርብርብ አቧራና ቆሻሻው ደባል በሆነበት በዚህ ጊዜ ሎሚውን ተወራውረን ጨርሰነው ምን ልሆን ነው? ጀርምና ባክቴሪያ እኮ ጨፈረብን?›› ከማለቱ፣ ‹‹በሉ ይኼን ልጅ ያዙልኝ፣ በዚህ አቋሙ ከቀጠለ ገና ሙልሙል ዳቦ መስሎኝ ነው ብሎ ኮብልስቶን መወርወሩ አይቀርም…›› ስትል ሐረጓ ሳቅ በሳቅ ሆንን፡፡ የድንጋይ ይሁን የዳቦ ዘመን መለየት ቸገረን እኮ ጎበዝ!

ወደ መዳረሻችን ተጠግተናል። ‹‹አንቺ ሴትዮ ነገርኩሽ ይኼ አዲስ ቀሚስ ኋላ ተቀዶ ባይ እኔ ሌላ አልገዛም…›› ይላሉ አዛውንቱ የአገር ባህል ቀሚስ ወደ ለበሱት ባለቤታቸው ደጋግመው እያማተሩ። ‹‹ዘመኑ እኮ የእኩልነት ነው፣ ለራሴ አንሳለሁ እንዴ?›› ሲሉ፣ ‹‹ደግሞ ለጥምቀት ያልሆነ ቀሚስ ምኑን ቀሚስ ሆነው?›› ብላ ከወዲያ በኩል መሀል ገባች። ‹‹ለዴሞክራሲ ያልሆነ ሥልጣንም እንደዚያው…›› ብሎ ጎልማሳው ተደረበ። ‹‹ወዴት? ወዴት? በጌታችን ጥምቀት ቄሳርን ማን ጠራው?›› አሉ አዛውንቷ። ‹‹እንጃ ብቻ ሳስበው ሳስበው የዘመኑ ፖለቲከኞች ዳግም በሕዝብ ፈቃድና ውዴታ ተጠምቀው ዳግም መወለድ ሳይኖርባቸው አይቀርም። ‹ልቤና ልብሽን ተጠራጥሬያለሁ፣ አንድ የሆነ መስሎ ተከፍሎ አየዋለሁ› አለ የአገሬ አዝማሪ…›› ጎልማሳው ሲገጥም፣ ‹‹እንዴ ሃይማኖትና መንግሥት እኮ ከተለያዩ ቆየ። የምን ጥምቀት ነው የምታወራው?›› አለው ወጣቱ። ‹‹ስለብሶት ጥምቀት ነው የማወራው። ትናንት ብሶት የወለደው ብሶት ያጠመቀው ትውልድ ለሕዝብ ጥቅም ልሙት እንዳለው፣ ዛሬም በዛሬ ብሶቶቻችን መፍትሔ የሚያመጣ ዓይነት የመቆርቆር ወደ ሕዝብ የመቅረብ ጥምቀት ነው የማወራው…›› ብሎ ሳይጨርስ፣ ወያላው ‹‹መጨረሻ…›› ብሎ የጉዞ ማጠናቀቂያውን አበሰረን። ሾፌሩ ታክሲዋን ጥግ አስይዞ፣ ‹‹ሁሉንም እዚህ ሸኛቸው…›› አለው። ተንፏቅቀን የወጣን ያህል ከታክሲዋ ስንወርድ አየሩ ከበደን፡፡ እንኳን የብሶት ወጋችንን ልንተነፍስ ቀዝቃዛውን ንፋስ መተንፈስ አቃተን፡፡ አየር ይከብዳል እንዴ? መልካም ጉዞ!

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት