Sunday, April 21, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

የአብዮቱ ልጆች!

ሰላም! ሰላም! እንዴት ሰነበታችሁ ወገኖቼ፡፡ አገራችን ኢትዮጵያ ባለፈው ሳምንት ‹ቢዚ› ሆና ሰንብታ ነበር፡፡ የአፍሪካ የመሪዎች ጉባዔ አዲስ አበባ ሲደረግ ገበያ የጠረረባቸው ሆቴሎቻችን ተፍ ተፍ ሲሉ መሰንበታቸው አይረሳም፡፡ ተፍ ተፉ ገቢ ይዞ ስለሚመጣ ከእነ ድካሙ ደስ ያሰኛል፡፡ በቀደም ዕለት አንዱ፣ ‹‹ሆቴሎቹ በዶላርና በዩሮ ሲንበሻበሹ ለእኛ ምን ይተርፈናል?›› አለኝ እኔ የእሱ የቅዠት እንቆቅልሽ ፈቺ የሆንኩ ይመስል። ‹‹እነሱ ሲያገኙ አገር ተጠቀመች ማለት አይደለም እንዴ?›› ስለው፣ ‹‹የለም የእኛ አገር ባለሀብቶች ከራሳቸው በቀር ለአገር ደንታ ያላቸው አይመስለኝም…›› ብሎኝ መልሴን ሳይጠብቅ ሄደ። እሱ እንደመጣለት የጠየቀኝን እንደ ሥራ ፈት ቆሜ ከመፍተሌ በፊት ጤንነቱን መጠራጠር ያዝኩ። ጎበዝ እንዴት ነው ነገሩ? ከስንትና ስንት ዓመታት በኋላ ከብሔር ወደ መደብ ትግል ልንገባ ነው እንዴ? ሰውዬውን ከጭቁኑ መደብ እንዳልመድበው በድለላ ጥርሱን የነቀለ የሀብታሞች ጋሻ ጃግሬ ነው፡፡ እኔን ምን ሊያናግረኝ እንደሆነ ግን አልገባኝም፡፡ ጉድ እኮ ነው እናንተ? ጎበዝ እንዴት ነው ነገሩ? ሃያ ሰባት በመቶ ያህሉ ወፈፌ ናችሁ እየተባልን ዝም ማለት ነውር ነው ብዬ ነው፡፡ አይመስላችሁም እንዴ!

‹‹ዳሩ እኛ ግራና ቀኝ ሳናይ እንፈርዳለን እንጂ ውስጠ ሚስጥር አንመረምር…›› የሚለኝ ነገረኛው ጓዴ ምሁሩ የባሻዬ ልጅ ነው። እሱ እንኳን እንዲህ ‹ፈረሱም ያው ሜዳውም ያው› ብዬ መንገድ ሰጥቼው ቀርቶ ሰርስሮ መግባት ይችልበታል። ያለመታደል ነገር ሆኖብኝ በነገር ሰንጣቂ ተከብቤ ውዴ ማንጠግቦሽም እንዲሁ ድምዳሜዬን ሳካፍላት፣ ‹‹ዕብዱስ አንተ እንደሚያወሩት አውርተህ፣ እንደሚያስቡት አስበህ፣ እንደሚስቁት ስቀህ የማትኖረው…›› አትለኝ መሰላችሁ? ኧረ መሄጃ አጣሁ፡፡ እንዲህ ተያይዘን እየተደነባበርን ስንጓዝ እኮ ዓለምን የሚዞራት የለውጥ ባቡር ጥሎን ከነፈ፡፡ እውነቴን ነው ቆም ብሎ ማሰብ፣ መተራረም፣ በሐሳብ መነቃቀፍና መተማመን መቻል እንደ እንግዴ ልጅ አልወጣልን ብሎ እየተጋመሰ ያለው 2016 ዓ.ም. ላያችን ላይ ማለቁ አይቀርም፡፡ ባሻዬን ጠጋ ብዬ፣ ‹‹ምነው ይኼን ያህል እያደር ባሰብን?›› ስላቸው፣ ‹‹ይታደሉታል እንጂ አይታገሉትም…›› ብለው ወሽመጤን ቆረጡት። አወይ ቢጤ ማጣት!

ነገሩን ከላይ ከላይ እንደ ስልባቦት አንስቼ ጨዋታ መጀመሬ ጥንስሱ የት መሰላችሁ? ያው የፈረደበት ማኅበራዊና ፖለቲካዊ ሥርዓት ነዋ። ጥንት የጋርዮሽ ሥርዓት ሲጀምር እርስ በርስ መጠቃቃት ቆሞ ሰላም ብቻ ይፈልግ የነበረው የሰው ልጅ፣ አሁን በደረሰበት ዘመን የዴሞክራሲ፣ የፍትሕ፣ የነፃነት፣ የመብራት፣ የውኃ፣ የሰላም ዕጦትና የጉቦ መስፋፋት ችግር እርስ በርሱ አጠማመደው የሚሉ አሉ፡፡ ሰፋ አድርገው ቢያዩት ደግሞ ዓለም በብጥብጥ እየታመሰች ነው፡፡ እንዴት ያለ ነገር ነው?  አሁን እዚህ ጋ፣ ‹‹አይ የተነሱበትን አለማወቅ?›› አትሉም። ምክንያቱስ ካላችሁ ለተከበረው የሰው ልጅ ሌላ ሌላው ቀርቶ፣ ፍትሕና ነፃነት ተፈጥሮውን የሚመጥኑ ስለሆኑ ነው መልሴ። ዳሩ ቆመህ ጠብቀኝ በዛና ተቸገርን። እነዚያ ጥጉን ይዘው እነዚህን መቦጨቅ፣ እነዚህም እነዚያን በሐሜት መዘንጠል፡፡ ይኼ መገዳደር ተራራውን ሜዳ፣ ሜዳውን ሸለቆ ያደርገዋል ብሎ ማሰብ ገደለን። በአንድ ጽንፍ እያየን እንዳላየን ሆነን የምናልፈው ከንቃት ጉድለት ለሚመጣው የአስተሳሰብና የአመለካከት ወለምታ፣ ጥቂቶች በሌላ ጽንፍ በቻሉት አቅም ከራሳቸው ነጥቀው ለሌሎች የሚቀምሙት መድኃኒት አልሠራ ብሏል። እንጃልን ዘንድሮ ያሰኛል!

ይህ እንግዲህ በአጭሩ ‹ዲማንድ ኤንድ ሰፕላይ› አልተመጣጠነም ማለት ነው። (እንግሊዝኛዬ እንዴት ነው? ምንም ደላላ ብሆን ፀሐይ የሞቃቸውን ቃላት እንኳን እኔ አዋፍት እያወቋቸው መጥተዋል) ‹‹ለዚህ እኮ ነው ከዳር ቆሞ ማሽሟጠጥና ጠጋ ብሎ ለጥቅም ማጨብጨብ የበዛው…›› የሚሉኝ በዚያ ማራኪ አንደበታቸው አዛውንቱ ባሻዬ ናቸው። አፈር ልብላላቸውና፡፡ መቼም ትልቅ ሰው ትልቅ ነው። ግን የሚያሳዝናችሁ ትልቅ ሰው ለመሆን ከሚመኘው ይልቅ በአቋራጭ  ባለሀብት  ሆኖ ትልቅ ሕንፃ ለመሥራት የሚጓጓው እየበዛ የኩረጃ ትምህርት ቤቶች ተጨናንቀዋል። ወረቀት ይዞ በአቋራጭ ለመክበር፡፡ ታዲያ በዚህ ዓይነት በረከታችን እንደ ዳቦ በአጭር ጊዜ ተጋግሮ ቢበስል ስንካፈል እንዴት ሊሆን ነው? ኧረ ከአሁኑ በደንብ እንጠያየቅ፡፡ ተው ግዴለም!

ፀብ ያለሽ በዳቦ የሆነው የዘመኑ ትዕግሥት የለሽ ሰው የማይሆነው ነገር የለም። ወጣት ባልና ሚስት ተጣልተው ኖሮ የገዛ መኖሪያቸውን ሸጠው ሊካፈሉ (ሲገኝ መከራ ሲታጣ መከራ) ደልል ተባልኩ። በፍቅር ጊዜ በትዕግሥትና በጥናት የተሠራውን ባለሦስት ፎቅ መኖሪያ አጣድፌ እንዳሻሽጠው መልዕክት ደረሰኝና ቀልቤን ሳትኩ። በኋላ ለቤቱ ገዥ አግኝቼ ይዤያቸው ቤቱን ለማሳየት ወደ ሥፍራው አቀናሁ። ደንበኛዬ ቤቱን ተዘዋውረው ዓይተው ከጨረሱ በኋላ፣ ‹‹ለመሆኑ ምን ሆኖ ነው ይኼን የመሰለ ቤት በዚህ ዋጋ የሚሸጠው?›› ብለው ስለሻጩ ጠየቁኝ። የሰማሁትን እኔም ‹አሉ› እያልኩ አጫወትኳቸው። እሳቸውም፣ ‹‹እንደ ራሱ የሚወዳት ሚስት የነበረችው ገበሬ ታሪክ ትዝ አለኝ…›› ብለው ጨዋታ ያዙኝ። ልማዴ ነውና ከሥራ ጎን ለጎን በተረት የታሸ ወሬ ለመለቃቀም ‹እህ› ብዬ መስማቴን ቀጠልኩ። ወሬ ተገኝቶ ነው አትሉም እንዴ!

አዛውንቱ ገዥ ወጉን ሲቀጥሉ፣ ‹‹ሚስቱ ድንገት ሳትታመም ሞተችና አረፈች። ባል ደግሞ መኖር አስጠላው። አንድ ቀን መንገድ ሲሄድ ‹ኧረ ምን አባቱ ባይኬድ ምን ሊኮን?› ይልና ድንጋይ ላይ አረፍ እንዳለ ዋለ። አመሻሽ ላይ የሚያውቀው የመንደሩ ሰው በዚያ መንገድ ወደ ቀዬው ሲያዘግም አገኘው። ‹ምነው ወዳጄ ደክሞህ ነው?› አለው። ‹የለም ከእግዜር ተጣልቼ ነው› አለው። ወዳጁ ተገርሞ ‹እና ከእግዜር ብትጣላ ተቀምጠህ ምን ትፈይዳለህ?› ብሎ ጠየቀው። ‹ሄጄስ ምን አደርጋለሁ? መጨረሻዬ የምወዳት ሚስቴ የሌለችበት ቤት መግባት አይደለም ወይ? ሲለው ወዳጁ መልሶ ‹ተቀምጠህስ ምን ትሠራለህ? እግዜር ጨክኖ ቢጨክን ለጅብ አይድርህ?› ብሎ አሸንፎት እያፅናናው አብረው አዘገሙ ይባላል። የዘመኑ ሰው ትዕግሥት እያጣ የነገን የተሻለ መሆን ማየት ተስኖት ለሌላ ትልቅ ጥፋት ሲፈጥን ይህን ያህል ነው…›› ብለውኝ ቤቱን እንደሚገዙት መወሰናቸውን አሳወቁኝ። የማትሰሙት የለም እኮ ጆሮ ከሰጣችሁ፡፡ ይኼንን ጉዳይ በአገር ተርጉሙት ብላችሁ እኮ እናንተ እኔን ፖለቲከኛ ከማድረግ አትመለሱም፡፡ አይደለም እንዴ!

ያን የመሰለ ቤት መቻቻል በመጥፋቱ ፈርሶ ሲሸጥ በእውነት ያገኘሁት የድለላ ኮሚሽን ምን አገባኝ? ቢያስብልም አንጀቴ ተላወሰ። የራሴን ጎጆ ብቻ ሳይሆን የአገሬን ነገር ዘወር ብሎ መቃኘት ግድ ሆነብኝ። ፍርኃት ተጋብቶኝ ሥጋት ሲገባኝ ማንጠግቦሽን ጠጋ ብዬ ይኼ ነው፣ ይኼ ነው ሳልል አጋጣሚውን እንደ ቀልድ ነገርኳት። ‹‹ይኼውልህ እንዲህ ነው ይህችን የመሰለችም አገር ቀስ በቀስ የምትፈርሰው…›› ብትለኝ ድንጋጤዬ እንደ ማዞር አድርጎ ስላንገዳገደኝ ደሜን ለማስለካት አቅራቢያዬ የሚገኝ ክሊኒክ ጎራ አልኩ። ‹‹ደም ለማስለካት ነበር…›› ብዬ ቀጠሮ ያስያዝኳት ነርስ እስክትጠራኝ የጠበቅኩትን ያህል ጊዜ የኮንዶሚኒየም ቤት ዕጣ ይወጣልኝ ነበር ብል ማጋነን አልነበረም። ወዲያ ጥግ ተቀምጦ የሚንቆራጠጥ ታማሚ ትዕግሥቱ አልቆ፣ ‹‹እናንተ ሰው ናችሁ? የገነት መግቢያ በር አሳላፊ ብትሆኑ ምን ልታደርጉን ነበር?›› ይላል። ‹‹ወንድሜ ወረዳ ወይም ክፍለ ከተማ አይደለም ያለኸው፡፡ አርፈህ ዶክተሩ እስኪጠራህ መጠበቅ ብቻ ነው፡፡›› ይላል በኮምፒዩተር ካርታ የሚጫወት ወጣት የሕክምና ባለሙያ ተብዬ። ‹‹እሺ እኔስ? እኔን እኮ ዶክተር ማየት አይጠበቅበትም…›› አልኩት ሹመት ሰጥቶ በሚለምናቸው ሕዝብ ላይ ደረታቸው የሚያብጥ አገልጋዮቻችንን ባስለመድንበት የልምምጥ ዘዴ። ‹‹ተከተለኝ አንተ…›› አለኝ አፍታ ሳይቆይ። ‹‹አይ አንች አገር…›› ብዬ እንደለመድኩት ልብሰለሰል ስል ለደም ግፊት ስፈራ ስኳር ደርቤበት እንዳላርፍ ለራሴ ስላሰብኩ ዝም አልኩ። ሆሆ ደግሞ ለስኳር ‹ቼክ አፕ› ቢቀጥሩኝ ዓባይ ተገድቦ አልቆ አይመረቅምና ነው? ደም ግፊቴ ‹ኖርማል› እንደሆነ ስሰማ ግን እንዳሻችሁ ብዬ ትቻቸው ሄድኩ። አይ የአገልጋይና የተገልጋይ ነገር እያልኩ ነዋ፡፡ ሌላማ ምን ብዬ እበሳጫለሁ!

በሉ እስኪ እንሰነባበት ደግሞ። ባሻዬ አዘውትረው ‹‹ሁሉም በአገር ያምራል…›› ይላሉ። ሁሉም ሲሉ ታዲያ ሁሉም ነው። ብስጭትንም ጨምሮ። ምሁሩ የባሻዬን ልጅ የተለመደችዋ ግሮሰሪያችን ሳገኘው ብስጭቴ ደስታ ወልዷል። ‹‹ምነው ዛሬ ተፍነከነክ?›› ብሎ ሲጠይቀኝ መልሴ ‹‹ስለተበሳጨሁ…›› የሚል ነበር፣ ግር ብሎታል። ‹‹ሰው ተበሳጭቶ እንዴት በእኩል ሰዓት ይደሰታል?›› አለኝ መልሶ። ‹‹በአገር ነዋ፣ የተበሳጨሁት በአገሬ ላይ ሆኜ ነዋ፡፡ ይኼኔ ሰው አገር ቢሆን ኖሮ ገመድ አልገዛም ነበር?›› አልኩት። አንድ ሁለት እያልን ጨዋታችንን አደራነው። ውሎዬን ሰማ፣ ውሎውን አዳመጥኩ። የሁለታችንም ገጠመኝ በአጉል ነገር ተረግዞ ብስጭት ሲወልድ የዋለ ነበር። እኛ ብቻ ሳንሆን ብዙኃኑ ጠጪ ማለት ይቻላል በእሮሮ ተቃኝቶ ነው የመጣው። የሁላችንንም ብሶት ከቁብ የማይቆጥሩ በበዙባት እናት አገራችን ውስጥ፣ ልማድ ሆኖብን ስንነጫነጭ በአቋራጭ ከባሪዎች የማይበሉትን ሀብት ሲያከማቹ ማየት አዲስ ነገር አይደለም፡፡ የማይበሉትን ሀብት የሚያከማቹ ያልኩት አግበስባሾችን እንጂ ላባቸውን ጠብ አድርገው የሚለፉትን እንዳልሆነ ልብ በሉልኝ፡፡ እንዲያ ነው!

አንዱ ኑሮ ያንዘላዘለው ተንዘላዝሎ ስለጠፋበት ሃምሳ ሺሕ ብር ይቆጫል። ሌላው ተበልቶ ስለቀረበት ብድር ያማርራል። ሌላው ደግሞ፣ ‹‹ኧረ የውኃ ያለህ? በውኃ ጥም አቃጥለውን ሊገድሉን ነው፣ የት አባታችን እንድረስ?›› ይላል። ‹‹ናፈቀኝ ክርክር፣ ናፈቀኝ ጭቅጭቅ፣ በተለያዩ ሐሳቦች ተፋጭቶ በሰላም መለያየት…›› የሚለው ምሁር መሳይ ጂኑን ይጋታል። ምሁሩ የባሻዬ ልጅ ዘወር ብሎ ወደ እኔ ሲያፈጥ፣ ‹‹እስኪ ማንን ታያለህ ስለሌላ አገር የሚጮህ?›› አልኩት። ‹ማንንም› ለማለት ራሱን ነቅንቆ ሲያበቃ፣ ‹‹ሁሉም በአገር ያምራል አቦ፣ ብስጭትም ቢሆን…›› አለኝ። ይኼን ሲለኝ የሰማ አንድ ሞቅ ያለው፣ ‹‹ታዲያስ አባት የሞተ እንደሁ… እናት የሞተች እንደሁ… በአገር ይለቀሳል…  አገር የሞተች እንደሁ…›› ብሎ ሳይጨርሰው ሌላው ቀበል አድርጎ፣ ‹‹…ወዴት… ይደረሳል…?›› ብሎ ጮኸ። ‹‹አገር አያሳጣ ነው የሚባለው። አለበለዚያማ ወዴት ይደረሳል?›› ሲል አንዱ ሌላው ከአፉ ተቀብሎት፣ ‹‹ነበር ምን ያደርጋል ታዲያ፣ አንዱ ለአገሩ ሲማስን ሌላው ካላፈረስኩ ይላል፡፡ የሚያፈርስ ያፍርሰውና ጃርት ሁሉ…›› እያለ ሲብከነከን አንዱ ደግሞ፣ ‹‹አይዞህ አገር ሲያረጅ ጃርት ያፈራል ቢባልም፣ ስንት አንበሶች አሉ መሰለህ፡፡ ‹እሳት ቢያንቀላፋ ገለባ ጎበኘው› ሲባል አልሰማህም እንዴ? እኛ እኮ ምድር ያንቀጠቀጠው የ1966 ዓ.ም. ሕዝባዊ አብዮት ልጆች ነን…›› ሲለው ግሮሰሪያችን ‹ተነሳ ተራመድ ክንድህን አበርታ…› በሚለው አብዮታዊ መዝሙር ከዳር እስከ ዳር ተሞላች፡፡ የአብዮቱ ልጆች መዝሙሩን በታላቅ ወኔ ሲያስነኩት አብዮቱ ሃምሳ ዓመት የሞላው ሳይሆን ገና የፈነዳ ይመስል ነበር፡፡ መልካም ሰንበት! 

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት