Tuesday, December 6, 2022
ሌሎች ዓምዶች
    - Advertisement -
    - Advertisement -

    የተመረጡ ፅሑፎች

    ድንቄም የድምፅ ብልጫ!

    እነሆ ከፒያሳ ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። ሰው ብርቱው በመጓዝ ምኞቱ መንገድ አበጅቶ መራመድ አይታክተውም። ወዲህ ይመጣል ወዲያ ይሄዳል። የመገንባት ጥረቱ ሳይነጥፍ የማፍረስ ጥበቡም አይቅርብኝ እንዳለ በመንታ ማንነት ይወዛወዛል። “ታክሲ! ታክሲ!” ይጮሃል አንድ ሰው። ሾፌራችን የታክሲዋን ፍጥነት ይቀንሳል። የተጣራው ሰው ሊደርስብን ይሮጣል። “በዚህ አሯሯጣችን ሁላችንም አትሌት አለመሆናችን ብቻ ይገርመኛል፤” ትላለች ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጠች ተሳፋሪ። “ሜዳሊያ ማጥለቅና ዝና ቀረብን እንጂ አትሌቶች እኮ ነን፤” ይላታል አጠገቧ የተቀመጠ ወጣት። “ኧረ ዞር በል! ደሃ አትሌት አይተንም አናውቅ!” ይለዋል መሀል መቀመጫ አጠገቤ የተቀመጠ ጎልማሳ። “አቤት ሰው በቃ ከገንዘብ ጋር ሳያገናኝ ወግ መጠረቅ ተሳነው ማለት ነው?” ያለችው ከጀርባችን የተቀመጠች ደማም ልጅ ናት፡፡

    “የጨረስሺው ዓረፍተ ነገር ላይ ‘ማለት ነው’ ብሎ ማለት ምን ያስፈልጋል? እንዲያው ዝም ብዬ ሳስብሽ በድፍረትና በፈጣጣነት ባልተገራ አማርኛ ሲያደናቁሩን የሚውሉ አንዳንድ የኤፍ ኤም ሰዎችን ትመስይኛለሽ፤” ይላል አጠገቧ ጓደኛዋ። ልጅት እየሳቀች፣ “እኔ እኮ የሚገርመኝ ለምን የአማርኛ መምህር ሳትሆን እንደቀረህ እኮ ነው?” ስትለው፣ “ትቀልጃለሽ? አበበ እኮ እስከዛሬ የሚበላው በሶ አለው። እኔ በዚህ የተቃጠለ ኑሮ ምንም ሳልበላ የአበበን ጉርሻ ልቆጥር ነው የአማርኛ መምህር የምሆነው?” ይላታል። ሁለቱ ሲሳሳቁ መጨረሻ ወንበር የተቀመጡ አዛውንት፣ “አይ የዛሬ ልጆች ቴክኖሎጂ ላይ ብቻ ብልጥ ትመስሉኝ ነበር፡፡ ለካ ነገርም ታውቃላችሁ፤” ይላሉ። “ምን እናድርግ አባት እናት የሚያወርሰን ረጃት ብናጣ እኮ ነው?” ብሎ አጠገባቸው የተቀመጠ ተሳፋሪ ይመልሳል። በዚህች ቅፅበት ያስቆመን ተሳፈሪ እያለከለከ ገብቶ ጣውላ አግዳሚ ላይ እየተቀመጠ፣ “ተመስገን!” አለ። ምን ያድርግ ታክሲ እንደ አበበ ቢቂላ ማራቶን ሮጦ እየያዘ እንዳትሉ ብቻ!

    ታክሲያችን ከቆመችበት ተንቀሳቅሳ ጉዞዋን ቀጥላለች። አዲስ የተቀላቀለው ተሳፋሪ ማመስገኑን አላቆመም። መጨረሻ ወንበር በጋቢናው ትይዩ የተቀመጠ ተሳፋሪ፣ “ምን ተገኘ ወዳጄ? የቁጠባ ኮንዶሚኒየም ዕጣ ወጥቶልህ ይሆን?” ሲል ጨዋታ ጀመረው። “የድምፁ መጎርነንና መኩራራቱ ከአቀማመጡ ያስታውቃል፤” ይለኛል አጠገቤ የተቀመጠው ጎልማሳ። አንዴ እሱን አንዴ እኔን እያየ። አብራራው ሳልለው እንደገና፣ “አሁን እኮ በእሱ ቤት ከፍ ብሎ ተቀምጦ ልጁን ቁልቁል ማየቱን እንደጽድቅ ይቆጥረው ይሆናል። ምነው ሰው ከፍ ብሎ በተቀመጠ ቁጥር ሰው መናቅ ይከጅለዋል?” ሲለኝ ለማለት የፈለገው ይገባኛል። የምሥጋናውን መንስዔ ለማወቅ ሁላችንም ጆሯችን ጣውላው ላይ ወደ ተቀመጠው ወጣት ተጥዷል። “ለእኔ ነው ቤት የሚደርሰኝ?” ብሎ  ስቆ ሲያበቃ “እኛ ቤት በዘራችን ፈጣን ሎተሪ ፍቆም አንድ ብር ደርሶት የሚያውቅ ሰው የለም፤”  እያለ በጠማማ ዕድሉ ይሳለቃል።

    “ታዲያ ለምንድነው አሥር ጊዜ ተመሥገን የምትለው?” ጅንኑ ተሳፋሪ መጀነኑ እየጨመረ ጠየቀው። “ፓስፖርት ስላወጣሁ ነዋ። አስጀምሮ ያስጨረሰኝ እሱ ምሥጋና ይግባው፤” ብሎ ሲመልስ አንዳንዱን ሳቁ በትንታ አጣደፈው። ሌላው እርስ በርሱ ተያየ። “እንዴ! ፓስፖርት አውጥተህ እንዲህ ከሆንክ ‘ቪዛ’ ሲመታልህ እንዴት ልትሆን ነው?” ብሎ ሳይጨርስ ያ ቀብራራ፣ “ው! ው! ያኔማ ሁዳዴን ‘ደብል’ ነዋ የምፆመው፤” ምስኪኑ ልጅ የልቡን ይናዘዛል። አብዛኛው ተሳፋሪ ‘ሙድ’ ይይዛል። አዛውቷ  “ይቅናህ እስኪ እሱ። የሰው እህል ውኃ የት እንዳለ መቼም አይታወቅ። መጀመሪያስ ፈጣሪ ምድርን ግዙ አለን እንጂ በኬላና በድንበር ተጣጥራችሁ እርስ በርስ ተገዛዙ አላለን። ኮባ ነው ቦታውን የማይለቅ፤” ይላሉ። በስላቅ የተሟሸው ጨዋታ ወደ ስደት አቅጣጫ ሲያመራ ታክሲያችን መብራት ይዟት ቆመች።  አንዳንዴማ ቆም እንበል እንጂ!

    “አልገባኝም እማማ! ሠርቶ በአገር መለወጥ፣ ወገን መሀል ለልጅ ልጅ የሚተላለፍ ሀብት ማፍራት አለብን እየተባለ እርስዎ ስደትን ይደግፋሉ ማለት ነው?” አለቻቸው ወጣ ብላ ጎናቸው ከተቀመጠው ተሳፈሪ አጠገብ የተቀመጠች ጠይም አሳ መሳይ። “ስደት? የምን ስደት አመጣሽ ደግሞ? ያልኩት ኬላና ድንበር የሴራና የፖለቲካ ውጤቶች ናቸው ነው። ምድር የሰው ልጆች በሙሉ ናት። አንቺ እዚህ ተወለጂ እንጂ እህል ውኃሽ ያለው አሜሪካ ወይም አውስትራሊያ ሊሆን ይችላል። እፍኝ በማታህል የእግዜር ሥራ ፓስፖርትና ቪዛ መጠያየቃችን ይገርመኛል። ግን መቼስ የሰው ልጅ ምን ቢደላው ሁሉ ቢሳካላት ፀጋውን በእኩይ ሥራው ስለሚንደው ይኼው የድንበርና የክልል፣ የዘርና የሃይማኖት ወሰን ተበጅቶለት እንደ አውሬ ጦር እየሰበቀ ይኖራል። ይኼን ነው እኔ የምለው። አጓጉል ፖለቲካ ማጣመም ለምዶባችሁ ሐሳብ የመረዳት አቅማችሁ ቀነሰና አረፈው መሰል?” ብለው አዛውንቷ ዝም አሉ።

    ጥቂት ዝምታ ተራውን ታክሲያችን ውስጥ ናኘ። ጎልማሳው ብቻ አፍታ እያረፈ ያንሾካሹካል። “አየህ? ሰው አበቃለት ደከመ በሚባልበት ዘመኑ ሳይማር ኬላ ጥሶ ‘ዓለም የሁላችንም ናት’ ብሎ ሲያስብ፣ ፊደል ቆጠርን የሚለው በጎን በኩል በርስት ይናከሳል። አይገርምም?” ይለኛል። ከኋላችን የተሰየሙት ወጣቶች ደግሞ፣ “ያለ ‘ፓስፖርት’ እና ‘ቪዛ’ ሰው ያሻው ሥፍራ ሄዶ መኖር ይችላል ቢባል፤” እያሉ በተምኔታዊ እሳቤ ፓሪስ ቤት ይገዛሉ። ኒውዮርክ ካፌና ሬስቶራት ከፍተው ሞስኮ ቮድካ ይጠጣሉ። ይኼን አስቂኝ ቅዠት ሾፌሩ በየት በኩል እንደሰማ አይታወቅም፡፡ “ስማ ምነው የምርቃና ወሬ በዛ? ታክሲዋን መቃሚያ ቤት ልታደርጋት ነው እንዴ?” ብሎ ወያላውን ያሽሟጥጠዋል። ወይ ታክሲ! እንኳንም ‘ቪዛና ፓስፖርት’ አታስጠይቅ ያሰኛል እኮ አንዳንዱ አጋጣሚ!

    እየተጓዝን ነው። ወያላው ሒሳብ ይቀበላል። ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጡት ተሳፋሪዎች ክፉኛ ተግባብተዋል። “ስልክሽ ‘ስሪጂ’ ነው እንዴ?” ድንገት ይጠይቃል። “እ? ስልኬን ስሪጂ አድርጌ ቀለብ በምኔ ልሰፍር ነው? ቀላል ካርድ ይበላል? ለራሳችን በቀን ሦስቴ ሳንበላ ደግሞ በሦስት ጂቢ (‘ስሪ-ጂ’ ለማለት ነው) ስንበላ እንዋል? ይኼን ይህል ደሃ ነን እንጂ መቀለጃ ነን እንዴ? ምን አለኝ ኢተርኔት ካፌ፤” ልጅት ተንገብግባ ትመልሳለች። ልጁ ስቆ ሲያበቃመ “ቆይ ግን ‘ስሪጂ’ ነው ‘ስሪ ጀት’ ነው ቴሌ ‘ኔትወርኩ’ ላይ የሚገጥምልን?” ይላል። “እነሱ ምን ያድርጉ ታልበን አልነጥፍ ያልን እኛ ምስኪን ላሞቹ። እነሱ ምን ያድርጉ? ይበዝብዙን እንጂ! በረባ ባረባው መበዝበዝ ነው። ኧረ በዛ ስንል መልሳቸው ልማት ነው ነው። ሌማት ባዶ እያደረ ቆይ እንዴት ያለ ልማት ነው አሁን ደግሞ ፈጣኑ ፎርጂ መጥቷል አሉ፡፡ ፈጣን ባቡርና ፈጣን ኔትወርክ እንዴት ያደርጉን ይሆን?” ሲል ጎልማሳው ጣልቃ ገባባቸው።

    ልጅትን ደህና እያባበላት የነበረው ወጣት ዓይኑ ደም ለበሰ። ሦስተኛው መቀመጫ ላይ የተሰየመው ወጣት ቀበል አድርጎ “ምናልባት ጤፉም በፎርጂ ተዘርቶ እየበቀለ ተጋግሮ ስለሚበላ ይሆናላ ሌማቱ ባዶ እየሆነ የተቸገርነው። እስኪ እሱን መጀመሪያ እናጣራ። አይመስላችሁም?” ብሎ ሁላችንንም ቃኘ። “ኧረ ዞር በል በችግራችን ልክ የተዋቀሩ አጣሪ ኮሚቴዎች መቼ ተበተኑና ነው ደግሞ ሌላ አጣሪ ኮሚቴ የምናቋቁመው?” ስትለው መጨረሻ ወንበር ጓደኛውን በኃፍረት ዞሮ አያት። ኃፍረቱን ለመጋራት ይመስላል ፌስቡክ ላይ ያነበብኩት ነው ብላ “ስንዴ ጤፍን አይታ ‘አሁን እዚች ውስጥ እህል አለ?’ ብትላት፣ ‘ሁላችንም ስንፈጭ ዱቄት ነን’ አለቻት፤” ትለዋለች። ሰው ካንዳቸው ሳይሆን እስኪ ስንዴና ጤፍ መሀል እሳት ይለኩሳል? የለኳሾች ዘመን ሆነ እኮ እናንተ!

    ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ሾፌራችን ባለቀ ሰዓት ወሬያችን ሰልችቶት ይሁን የዓመሉ ሰዓት ደርሳበት እሱም እኛም የማንሰማውን ‘ራፕ’ ከፍቶ ጆሯችንን ያደነቁረው ጀመር፡፡ “አቦ ቀነስ አድርገው በለው። ገንዘባችን መቀለጃ የሆነው አንሶ በጆሯችን ልትቀልዱ ትፈልጋላችሁ ደግሞ?” ጎልማሳው ይንጣጣል። ሾፌሩ ባልሰማ ያሽከረክራል። “ለምን ይቀነሳል አሁን ማን ይሙት ከዘንድሮ ቅጥፈት ‘ራፕ’ ቢያደነቁረን አይሻልም?” መጨረሻ ወንበር ጅንኑ ተሳፋሪ ተራውን ይጮሃል። ከጎኑ የተቀመጠችው፣ “ይቅርታ ቅጥፈት የድሮና የዘንድሮ ተብሎ አልተለየም፡፡ ቅጥፈት ያው ቅጥፈት ስለሆነ እየተስተዋለ፤” ትለዋለች። እሷን ሰምቶ እንዳልሰማ ትቶ ጎልማሳው ቴፑን እንዳያስቀንስ ይከታተላል። በ ‘ቀንስ! አትቀንስ!’ ንትርክ ታክሲያችን ታመሰች። “ኧረ ዘመኑ የምርጫ ነው የአፄዎች ዘመን አታድርጉት፤” ሲሉ አዛውንቷ ወያላው ጣልቃ ገብቶ “አይቀነስ የምትሉ እጃችሁን አውጡ፤” ይላል። ጎልማሳው ደነፋ። “ይቀነሳል! ይቀነሳል!” ብሎ ደረቀ። የሙዚቃው ሳያንሰን ሌላ የጫጫታ ሙዚቃ ፈጥረን መደነቋቆራችን አየለ። “ወይ ዴሞክራሲ! እዚህ ሳናምንባት ነው እዚያ የለችም የምንላት?” እያሉ አዛውንቷ የሕፃናት ድራማ በሚመስለው ትዕይንት ይደነቃሉ። ወዲያው ታክሲያችን ጥጓን ይዛ ቆመች። ወያላው እያገጠጠ “መጨረሻ! ሲለን በድምፅ ብልጫ ሳናምን በጉንጭ አልፋ ጭቅጭቅ በ ‘ራፕ’ ተሸኘን። ድንቄም የድምፅ ብልጫ! መልካም ጉዞ!    

     

    Latest Posts

    - Advertisement -

    ወቅታዊ ፅሑፎች

    ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት