Thursday, May 30, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

አንድ ቅርጫት ውስጥ አንጠቅጠቅ!

እነሆ መንገድ ከጦር ኃይሎች ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። ‹‹እኔ ምለው ሽሮ ብቻ እየበሉ ስቴኪኒ የሚይዙ ሰዎች የበዙት ለምድነው?›› ትጠይቃለች ቢጫ ካኔቲራ የለበሰች ተሳፋሪ። ችፍፍ ያለ ላቧን በመዳፏ እየጠረገች ጥራጊውን ውስጥ ልዩ ሐተታ እንደምታነብ ሁሉ አተኩራ መዳፏን ስታጠና መጠይቋን የረሳች ትመስላለች። ሐሳባችን ውስጥ ሰጥመን በልቶ በማደር ዘይቤ የኑሮ ትርጉሙ አጥርተን እንዳንታዘብ የተደነገግን ሕያዋን በድኖች ስለመሆናችን አኳኋናች ያስታውሰናል። ‹‹ያልበሰለ ነገር እንዳትቀምሱ እየተባለ ስለሚወራ ምናልባት የጥሬ ሥጋ ሀራራችንን በስንጥር ያጣጣን መስሎን ይሆናላ፤›› ሲላት በላብ የወዛ መዳፏን በተቀመጠችበት ኪሷ ከታ፣ ‹‹ምን አልክ?›› አለችው መልስ የሰጣትን ጎልማሳ በሰያፍ እያየች፡፡ ‹‹ሽሮ እየበላ በስንጥር ጥርሱን የሚጎረጉረው በዛብኝ ስትይ የሰማሁሽ መሰለኝ?›› ጎልማሳው ሳትደርሽብኝ አልደረስኩብሽም ዓይነት አፈጠጠባት፡፡ ‹‹እኔ እኮ ለጆክ ነው። አከረርከው እንዴ?›› ብላ ፈገግ አለች፡፡ የፊት ጥርሶቿ ስለበለዙ ደምቀው የሚታዩት የላዕላዩና የታህታዩ መደዳ ክራንቻዎቿ ‹ቫንፓየር› ያስመስሏታል፡፡ ይኼን እንደ እኔ የታዘበ አጠገቤ የተቀመጠ ተሳፋሪ ‹‹ኧረረ …›› ብሎ ጉቺ መነጽሩን ከመቅጽበት አወለቀ፡፡ ሦስተኛው ረድፍ ላይ የተሰየመች፣ አለባበሷና ሥነ ሥርዓቷ ሁሉ እንደ ሚኒስትር ልዩ ጸሐፊ የሚያደርጋት ወይዘሮ በበኩሏ፣ ‹‹ባለቀ ሰዓት ያውም አገራችን በተዋጣለት፣ ምንም ማሻሻያና ማጠናከሪያ በማያስፈልገው የዕድገትና ትራንስፎርሜሽን ዕቅድ በምትመራበት በዚህ ወቅት፣ እንደ ገልቱ ማኅበረሰብ ኮሌራ ገብቶ ሲጨፈጭፈን መቼም ቆሜ እንዳላይ አደራ …›› እያለች ጧፍ መለኮስ ያሰኛታል፡፡ ሶኒ የሚል ጽሑፍ ባለበት የእረኛ ቆብ በመሰለ ኢርፎን ጆሮና አናቱን የደፈነ አጠገቧ የተሰየመ ወጣት ከእሱ አልፎ ሾፌሩ ድረስ በሚሰማ ሬጌ ሲወዛወዝ ሌላም ነገር ብላው ቢሆን አልሰማትም፡፡ ላንሰማማ ስንጠያየቅ፣ ላንግባባ ስንለፋለፍ ቀኑ በፈጠራ ወሬና በአግቦ ድንቁርና ያለ ፍሬ ያልፋል፡፡ ይኼም ጊዜና ዘመን የሰላም የብልፅግናና የዕድገት ይባላል፡፡ ጉዟችን ከተጀመረ ጥቂት ደቂቃዎች ጠፍተዋል። ሾፌሩ በልዩ ትዕግሥትና ችሎታ ተሳስተው የሚያሳስቱትን ቀለብላባ አሽከርካሪዎች ቅድሚያ እየሰጠና እያባበለ አልፎ ቦታ እየለቀቀ፣ ‹‹ወይ ጉድ ተመልከቱት እስኪ?›› ብሎ በአግቦ ሂስ ችሎት እንደ ዓቃቤ ሕግ ክስ እየመሠረተ ያሽከረክራል፡፡ ወያላው መንገዱን፣ ገንዘቡንና ሥራውን ረስቶ አዲስ አበባ ከመጣባት ከመስከረም 26 ቀን 2005 ዓ.ም. እስከ ዛሬ ድረስ አገሩ ምን እደተለወጠ አገር ቤት ካለው ዘመዱ ጋር በስልክ ይጫወታል፡፡ ‹‹ኧረ ሒሳቡን ተቀበለን ካርድህ ሳያልቅ?›› ይላል መጨረሻ ወንበር የተየመ ራሰ በራ ወጣት፡፡ ‹‹ቢያልቅ ይሞላላ። አንተ አለህ አይደል ፀጉርህ ያለ ዕድሜህ ሲያልቅ ዝም ብለህ ያየህ፡፡ ቆይ ለምንድነው ያኔ ከጀርመን ያመጣሁትን ቅባት አልቀባም ያልከው?›› ያሳጣዋል በጎንዮሽ የተቀመጠ ወዳጁ፡፡ ‹‹ምን እስኪ አሁን ጀርመን ደርሶ መምጣቱን ሙያ ብሎት ዕወቁልኝ ነው? ብቻቸውን ሲሆኑ እኮ ይኼኔ እንኳን እንዲህ ሊያስብለት ቀድሞት ባረጀ በመሰሉ ላይ እሰይ ሲል ነው የሚውለው፤›› ይለኛል አጠገቤ የተቀመጠው፡፡ ‹‹አይ ሐበሻ! ይኼው የስቴኪኒው ነገር መጣ እኮ ሰውዬው፡፡ ሽሮ እየበላን ስቴኪኒ የመንከስ ሱሳችን ሥር ሰዶ ገንዘብ ሳይኖረን ባለመስመር ስልክ፣ ፀጉር ሳይኖረን ማበጠሪያ አድናቂዎች፣ ቤት ሳይኖረን ሞዴል መኪና አዳኞች፣ ለኪራይ ቤት የምንከፍለው ሳይኖረን የሱፐር ማርኬት ተገበያዮች …›› እያለች ስትቀጥል፣ ‹‹ምነው ደግ ደጉን ብቻ አነነሳሽው እህት? የመንግሥት ደመወዝተኛ ሆነው ባለሕንፃና ፋብሪካ፣ ታክሲ ሹፍትና ላይ ተሰማርተው የጫኑትን ሕዝብ ሳያራግፉ መሀል መንገድ ላይ ወርደው ባለአምስት ኮከብ ሆቴል የሆኑትንና ሌሎችን ወዴት ረሳሻቸው? ይኼም እኮ ሽሮ በልቶ ስቴኪኒ የማኘክ አባዜ ታላቁ ደረጃው ነው፤›› ብሎ ጎልማሳው የሽሙጥ ካካታውን ለቀቀው። ወይ ነዶ! ጉዟችን ቀጥሏል፡፡ ሦስተኛው ረድፍ ላይ የተየመችው ወይዘሮዋ ለብቻዋ ስታጉተመትመው የነበረውን የወረርሽኝ ወሬ ተሳፋሪው ለአንዴና ለመጨረሻ ጊዜ ለመገላገል ይመስላል ይቀባበለው ጀመር። ‹‹አሁን እስኪ በዚህ በሠለጠነ ጊዜ አስቡት በፈጣሪ ወረርሽኝ ገብቶ ሲጨርሰን? ምን ማለት ነው? ሌላ የሽብር ወሬ ጠፍቶ ነው ይኼ የሚወራው?›› እያለ ለፈለፈ፡፡ ‹‹እንዲህ ነው ጨዋታ አለ ጥላሁን ገሠሠ ነፍሱን ይማረውና፡፡ ምነው ፍቅር በፍቅር ሆነን እንደምንኖር ሁሉ ወረርሽኝ ያሳስበናል? አሁንስ አልተወረርንም እንዴ? በጥላቻ ፖለቲካ፣ በዘረኝነት ጭፍን አስተሳሰብ ትንሽ ግርግር በተነሳ ቁጥር የግለሰብ ቤትና ንብረት ስናወድም እየታየ፣ የሕዝብ ትራንስፖርት ከማቃጠል የማይመለስ ወረርሽኝ ተጠናውቶን እየታየ ምነው የማናውቀው አገርና ፍቅሩ አስጨነቀን? ብሎ ጎልማሳው እንደወረደ ዘረገፈው፡፡ ‹‹አይዞን ቀስ በቀስ የዕድገትና ትራንስፎርሜሽን ዕቅዳችን ግቡን ያለማቋረጥ እየመታ ሲሄድ ይኼ ደካማ አስተሳሰብ እየተቀረፈ ይሄዳል …›› ከማለቷ ወይዘሮዋ፣ ‹‹ዕቅዱን ሁሉ እግዜር የነደፈው ይመስል ከተናገርነው ቃል አንድስ እንኳ አያልፍ የሚሉን ነብያት እኮ ግራ አጋቡን እናንተ?›› ብሎ መጨረሻ ወንበር በነገር በትር ወይዘሮዋን ሸነቆጣት። ይኼ የነገር በትር የሙሴ ቢሆን ኖሮ ዘንድሮ ከሐሳቡ አይደለም ከአካሉ ሳይከፈል የሚቀር ሰው አይኖርም ያስብላል! ወያላው በስንት ግብግብ ስልኩን ለሾፌሩ አስረክቦ ሒሳብ መሰብሰብ ጀምሯል፡፡ ‹‹አንተ ይኼን ያህል ምን ተማምነህ ነው በስልክ ይኼን ሁሉ የቤተሰብ ሚስጥር የምታወራው?›› ጠየቀ ዝምተኛው ሾፌራችን፡፡ ‹‹ታዲያ በደብዳቤ ላወራ ኑሯል? ኧረ ጋሼ ሞኝ ነዎት ልበል አንዳንዴ? ጊዜው እኮ ሠልጥኗል፡፡ በእኛ የቀበሌ ገበሬ ማኅበር ባለሞባይል ያልሆነ ማን አለ? እህ እኔ ከተማ ተቀምጬ አዲስ አበባ ገባ ተብዬ እየተወራልኝ ገና ለገና መንግሥት የማወራውን ያዳምጣል ብዬ ፈርቼ ደብዳቤ ብጽፍ ሰው ያረጉኛል? እኔ ተንቄ ቤቴሰቤን ከማስንቅ ደግሞ የስልክ ጭውውቴ ሲቀዳ ቢኖር እመርጣለሁ፡፡ ብሎ ወያላችን ዘራፍ አለ፡፡ ‹‹ይገርማል እኮ እናንተ ውርደት ክብር የሆነባት አገር፤›› ሲል ደግሞ ጎልማሳው ወሬ ጀመረ፡፡ ‹‹ምን ተገኘ ደግሞ?›› አለች ቢጫ ለባሿ የበለዘ ጥርሷን በመፋቂያ አሳሩን ማብላት እየጀመረች፡፡ ‹‹በሠለጠኑት አገሮች መንግሥታት ኢሜል፣ ስልክ፣ ፖስታ እየከፈቱና ኮድ እየሰበሩ፣ መስመር እየጠለፉ ያነባሉ ያዳምጣሉ የሚል መረጃ ከወጣ ቀን ጀምሮ ሕዝብና መንግሥት ሆድና ጀርባ ሆነዋል፡፡ እዚህ በብሔራዊ ዜና ማሰራጫ ጣቢያ የተጠለፈ ስልክ በዜና እንድሰማው እየተረደገ ነው፡፡ እያንዳንድሽ የምትተነፍሽው ሳይቀር ይታወቃል፡፡ ገቢቶ …›› ሲል አዳነቀ፡፡ ጋቢና ከተሰየሙ ሁለት ወጣቶች አንደኛው፣ እየተቀባበሉ፣ ‹‹አይ አንተ ምን ይገርማል ይኼ? እንኳንና ስልክ መጥለፍ ቀርቶ የዕለት ተዕለት የሕዝቡ ‹‹እንቅስቃሴ፣ አገባብና አወጣት በፎቶግራፍ በተደገፈ ማስረጃ በየአገሩ በድሮን ይሰለላል ብልህ አታምንም ታምናለህ?›› ሲል፣ ‹‹አመንን አላመንን ዕድሜ ለሆሊውድ እንዳይሞቀን እንዳይበርደን አድርጎ ጉድ ሠርቶናል፤›› አለች ከመጨረሻ ወንበር። ‹‹ዕውን ኢትዮጵያ ድሮን አላት?›› ሲል ሌላው ወይዘሮዋ ቀበል አድርጋ ‹‹ጀስት ኢማጂን! ያልጠረጠረ ተመነጠረ እንዳይሆን ጀስት ኢማጂን …›› ብላ ጠቀሰችው፡፡ ማን ነበር ገንፎ ውስጥ ስንጥር አይጠፋም’ ያለው? ደመና ውስጥ ድሮን ይኖር እንዴ? ትከሻችሁን ከከበዳችሁ ጀስት አሲዩም’ እ! ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ‹‹ጎበዝ ምንድነው እንደዚህ በጥልቅ ውክልናና አስተሳሰብ የሚያምሰን የበዛው?›› ብሎ ያ ፀጉሩ የሸሸው አምርሮ ሰሞነኛ ምሬት ሰረበ። ‹‹እንዴት?›› አለው ወዳጁ፡፡ ጉድኮ ነው አንዱ ግልፍተኛ ተነስቶ ከእንግዲህ የእንትን ሕዝብ አቋም ይኼ ነው ሲል ቁርጡን ይነግርሃል፡፡ አንዱ ግብዝ ይነሳና በቃ! እንትን ከእንግዲህ ወዲህ መንገዱ ይኼ ብቻ ነው ሲል እቅጩን ይነግርሃል፡፡ አንዱ ወፈፌ ተነስቶ የእንትን ብቸኛ አማራጭ ይኼ ብቻ ነው ሲል ከዚያ በመለስ እንደማይደራደር ይነግርሃል፡፡ ግን እንዴት ነው? አንድን ሰፊ ማኅበረሰብ ወክሎ እንዲህ መናገር የሚቻለው? ለዚያውም በሚሊዮኖች የሚቆጠር ሕዝብ፣ ትክክለኛ ፍላጎትና አቋሙን ማወቅ የሚቻለው በዴሞክራሲያዊ ሥርዓት በሚሰጥ ድምፅ ብቻ ነው፡፡ ከዚያ ውጪ አንድን ሕዝብ ያለዕምነቱ፣ ያለፍላጎቱና ያለምርጫው በአንድ ኮረጆ ለማስገባት መሞከር በትንሹ ግብዝነት፣ በትልቁ በዘረኝነት የታጀበ የአምባገነንነት ክፉ ልክፍት ነው፤›› አለ፡፡ ሌላው ጎልማሳ ደግሞ፣ ‹‹የሚያደክም ነገር ነው! በቡድን ማሰብ እንዴት እንደሚቻል አልገባ አለኝ እኮ? እኔ ከራሴ ጋር ተስማምቼ ማሰብ አቅቶኛል የአገሬ ሰው ሚሊዮን ሆኖ እንደ አንድ ያስባል ይሉኛል፡፡ እስቲ እንደ ሰው ለራሳችን እንድናስብ ተውን፤›› ብሎ ሲያበቃ ወራጅ ብሎ ጮኸ፡፡ ደርሰን ነበርና ታክሲያችን ጥጓን ያዘች፡፡ ወያላው ‹መጨረሻ› ብሎ በሩን ከፈተው፡፡ ከቡድን አስተሳሰብ እንደ ራስ ማሰብ ቢቀድምስ? እናስብበት እስኪ! አንድ ቅርጫት ውስጥ አንጠቅጠቅ! መልካም ጉዞ!

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት