Saturday, July 13, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

ድንቄም ዴሞክራሲ!

እነሆ ከፒያሳ ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። ሰው ብርቱው በመጓዝ ምኞቱ መንገድ አበጅቶ መራመድ አይታክተውም። ወዲህ ይመጣል ወዲያ ይሄዳል። የመገንባት ጥረቱ ሳይነጥፍ የማፍረስ ጥበቡም አይቅርብኝ እንዳለ በመንታ ማንነት ይወዛወዛል። ‹‹ታክሲ! ታክሲ!›› ይጮሃል አንድ ሰው። ሾፌራች ን የታክሲዋን ፍጥነት ይቀንሳል። የተጣራው ሰው ሊደርስብን ይሮጣል። ‹‹በዚህ አሯሯጣችን ሁላችንም አትሌት አለመሆናችን ብቻ ይገርመኛል፤›› ትላለች ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጠች ተሳፋሪ። ‹‹ሜዳሊያ ማጥለቅና ዝና ቀረብን እንጂ አትሌቶች እኮ ነን፤›› ይላታል አጠገቧ የተቀመጠ ወጣት። ‹‹ኧረ ዞር በል! ደሃ አትሌት ዓይተንም አናውቅ!›› ይለዋል መሀል መቀመጫ አጠገቤ የተቀመጠ ጎልማሳ። ‹‹በቃ የእኛ ሰው ከገንዘብ ጋር ሳያገናኝ ወግ መጠረቅ ተሳነው ማለት ነው?›› ያለችው ከጀርባችን የተቀመጠች ደማም ልጅ ናት፡፡ ሰው ሁሉ ሳንቲም ቅጭል ባለበት ማንጋጠጥን ልማድ ሲያደርገው ምን ትበል ታዲያ!

‹‹የጨረሽው ዓረፍተ ነገር ላይ ‘ማለት ነው’ ብሎ ማለት ምን ያስፈልጋል? እንዲያው ዝም ብዬ ሳስብሽ በድፍረትና በፈጣጣነት ባልተገራ አማርኛ፣ ሲያደናቁሩን የሚውሉ አንዳንድ የኤፍ ኤም ሰዎችን ትመስይኛለሽ፤›› ይላል አጠገቧ ያለው ጓደኛዋ ለቀልድ ያህል። ልጅት እየሳቀች፣ ‹‹እኔ እኮ የሚገርመኝ ለምን የአማርኛ መምህር ሳትሆን እንደቀረህ እኮ ነው?›› ስትለው፣ ‹‹ትቀልጃለሽ? አበበ እኮ እስከ ዛሬ የሚበላው በሶ አለው። እኔ በዚህ የተቃጠለ ኑሮ ምንም ሳልበላ የአበበን ጉርሻ ልቆጥር ነው የአማርኛ መምህር የምሆነው? ወይስ ጫላ የዛሬ ስንትና ስንት ዓመት የጨበጠውን ጩቤ በክላሽ መቀየሩን እያወቅኩ፣ ዛሬም ያንኑ ስደጋግም ልኑርልሽ?›› ይላታል። ሁለቱ ሲሳሳቁ መጨረሻ ወንበር የተቀመጡ አዛውንት፣ ‹‹አይ የዛሬ ልጆች ቴክኖሎጂ ላይ ብቻ ብልጥ ስትመስሉኝ ለካ ነገርም ታውቃላችሁ፤›› ይላሉ። ‹‹ምን እናድርግ አባት እናት የሚያወርሰን ሀብት ብናጣ እኮ ነው?›› ብሎ አጠገባቸው የተቀመጠ ተሳፋሪ ይመልሳል። በዚህች ቅፅበት ያስቆመን ተሳፈሪ እያለከለከ ገብቶ ጣውላ አግዳሚ ላይ እየተቀመጠ፣ “ተመስገን!” አለ። ምን ያድርግ ታክሲ እንደ አበበ ቢቂላ ማራቶን ሮጦ እየያዘ እንዳትሉ ብቻ!

ታክሲያችን ከቆመችበት ተንቀሳቅሳ ጉዞዋን ቀጥላለች። አዲስ የተቀላቀለው ተሳፋሪ ማመሥገኑን አላቆመም። መጨረሻ ወንበር በጋቢናው ትይዩ የተቀመጠ ተሳፋሪ፣ ‹‹ምን ተገኘ ወዳጄ? የኮንዶሚኒየም ዕጣ ወጥቶልህ ይሆን?›› ሲል ጨዋታ ጀመረው። ‹‹የድምፁ መጎርነንና መኩራራቱ ከአቀማመጡ ያስታውቃል፤›› ይለኛል አጠገቤ የተቀመጠው ጎልማሳ አንዴ እሱን አንዴ እኔን እያየ። አብራራው ሳልለው እንደገና፣ ‹‹አሁን እኮ በእሱ ቤት ከፍ ብሎ ተቀምጦ ልጁን ቁልቁል ማየቱን እንደ ፅድቅ ይቆጥረው ይሆናል። ምነው ሰው ከፍ ብሎ በተቀመጠ ቁጥር ሰው መናቅ ይከጅለዋል?›› ሲለኝ ለማለት የፈለገው ይገባኛል። የምሥጋናውን መንስዔ ለማወቅ ሁላችንም ጆሯችን ጣውላው ላይ ወደ ተቀመጠው ወጣት ተጥዷል። ‹‹ለእኔ ነው ቤት የሚደርሰኝ?›› ብሎ ስቆ ሲያበቃ፣ ‹‹እኛ ቤት በዘራችን ፈጣን ሎተሪ ፍቆ አንድ ብር ደርሶት የሚያውቅ የለም፡፡ ሁሌም የደረሳቸው ሲዘሩት ነው በሩቅ ሆነን የምናየው፤››  እያለ በጠማማ ዕድሉ ይሳለቃል። ምን ያድርገው ታዲያ የአርባ ቀን ዕድሉ ከሆነ!

‹‹ታዲያ ለምንድነው አሥር ጊዜ ተመሥገን የምትለው?›› ጅንኑ ተሳፋሪ መጀነኑ እየጨመረ ጠየቀው። ‹‹ፓስፖርት ስላወጣሁ ነዋ። አስጀምሮ ያስጨረሰኝ እሱ ምሥጋና ይግባው፤›› ብሎ ሲመልስ አንዳንዱን ሳቁ በትንታ አጣደፈው። ሌላው እርስ በርሱ ተያየ። ‹‹እንዴ! ፓስፖርት አውጥተህ እንዲህ ከሆንክ ‘ቪዛ’ ሲመታልህ እንዴት ልትሆን ነው?›› ብሎ ሳይጨርስ ያ ቀብራራ፣ ‹‹ዋው! ዋው! ያኔማ ሁዳዴን ‘ደብል’ ነዋ የምፆመው፤›› ምስኪኑ ልጅ የልቡን ይናዘዛል። አብዛኛው ተሳፋሪ ‘ሙድ’ ይይዛል። አዛውንቷ እናት፣ ‹‹ይቅናህ እስኪ እሱ ባለቤቱ። የሰው እህል ውኃ የት እንዳለ መቼም አይታወቅ። መጀመርያስ ፈጣሪ ምድርን ግዙ አለን እንጂ በኬላና በድንበር ተጣጥራችሁ እርስ በርስ ተገዛዙ አላለን። ድንበር ላይ የተተከለ ድንጋይ ነው ቦታውን የማይለቅ፤›› ይላሉ። በስላቅ የተሟሸው ጨዋታ ወደ ስደት አቅጣጫ ሲያመራ ታክሲያችን መብራት ይዟት ቆመች። አንዳንዴማ ቆም እንበል እንጂ!

‹‹አልገባኝም እማማ! ሠርቶ በአገር መለወጥ፣ ወገን መሀል ለልጅ ልጅ የሚተላለፍ ሀብት ማፍራት አለብን እየተባለ እርስዎ ስደትን ይደግፋሉ ማለት ነው?›› አለቻቸው ወጣ ብላ ጎናቸው ከተቀመጠው ተሳፈሪ አጠገብ የተቀመጠች ጠይም ዓሳ መሳይ። ‹‹ስደት? የምን ስደት አመጣሽ ደግሞ? ያልኩት ኬላና ድንበር የሴራ ፖለቲካ ውጤቶች ናቸው ነው። ምድር የሰው ልጆች በሙሉ ናት። አንቺ እዚህ ተወለጂ እንጂ እህል ውኃሽ ያለው አሜሪካ ወይም አውስትራሊያ ሊሆን ይችላል። እፍኝ በማታህል የእግዜር ሥራ ፓስፖርትና ቪዛ መጠያየቃችን ይገርመኛል። ግን መቼስ የሰው ልጅ ምን ቢደላው ሁሉ ቢሳካላት፣ ፀጋውን በእኩይ ሥራው ስለሚንደው ይኼው የወሰንና የክልል፣ የዘርና የሃይማኖት ወሰን ተበጅቶለት እንደ አውሬ ጦር እየሰበቀ ይኖራል። ይኼን ነው እኔ የምለው። አጓጉል ፖለቲካ ማጣመም ለምዶባችሁ ሐሳብ የመረዳት አቅማችሁ ቀነሰና አረፈው መሰል?›› ብለው አዛውንቷ ዝም አሉ። ልካችንን የሚነግረን አያሳጣን!

ጥቂት ዝምታ ተራውን ታክሲያችን ውስጥ ናኘ። ጎልማሳው ብቻ አፍታ እያረፈ ያንሾካሹካል። ‹‹አየህ? ሰው አበቃለት ደከመ በሚባልበት ዘመን ሳይማር ኬላ ጥሶ ‘ዓለም የሁላችንም ናት’ ብሎ ሲያስብ፣ ፊደል ቆጠርን የሚለው በጎን በኩል በጎሳና በሃይማኖት ይናከሳል። አይገርምም?›› ይለኛል። ከኋላችን ከተሰየሙት ወጣቶች መሀል አንዱ፣ ‹‹ያለ ‘ፓስፖርት’ እና ‘ቪዛ’ ሰው ያሻው ሥፍራ ሄዶ መኖር ይችላል ቢባል፤›› እያ በተምኔታዊ እሳቤ ፓሪስ ቤት ይገዛል፣ ኒውዮርክ ካፌና ሬስቶራት ከፍቶ ሞስኮ ቮድካ ይጠጣል። ይኼን አስቂኝ ቅዠት ሾፌሩ በየት በኩል እንደሰማ አይታወቅም፡፡ ‹‹ስማ ምነው የምርቃና ወሬ በዛ? ታክሲዋን መቃሚያ ቤት ልታደርጋት ነው እንዴ?›› ብሎ ወያላውን ያሽሟጥጠዋል። ወይ ታክሲ! እንኳንም ‘ቪዛና ፓስፖርት’ አታስጠይቅ ያሰኛል እኮ አንዳንዱ አጋጣሚ!

እየተጓዝን ነው። ወያላው ሒሳብ ይቀበላል። ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጡት ተሳፋሪዎች ክፉኛ ተግባብተዋል። ‹‹ስልክሽ ‘ፎርጂ’ ነው እንዴ?›› ድንገት ይጠይቃል። ‹‹እ? ስልኬን ፎርጂ አድርጌ ቀልቤን በምን ልሰፍር ነው? ቀላል ካርድ ይበላል? ለራሳችን በቀን ሦስቴ ሳንበላ ደግሞ በአራት ጂቢ ስንባላ እንዋል? ይኼን ያህል ደሃ ነን እንጂ መቀለጃ ነን እንዴ? ምን አለኝ ኢተርኔት ካፌ. . .›› ልጅት ተንገብግባ ትመልሳለች። ልጁ ስቆ ሲያበቃመ፣ ‹‹ቆይ ግን ቴሌ ‘ኔትወርኩ’ ላይ ለምን ይሆን የሚገጥምልን?›› ይላል። ‹‹እነሱ ምን ያድርጉ ታልበን አልነጥፍ ያልን እኛ ምስኪን ላሞቹ። እነሱ ምን ያድርጉ? ይበዝብዙን እንጂ! በረባ ባረባው መበዝበዝ ነው። ኧረ በዛ ስንል መልሳቸው ልማት ነው ነው። ሌማት ባዶ እያደረ ቆይ እንዴት ያለ ልማት ነው አሁን ደግሞ ፈጣኑ ፋይቭጂ መጥቷል አሉ፡፡ ፈጣን ባቡርና ፈጣን ኔትወርክ እንዴት ያደርጉን ይሆን?›› ሲል ጎልማሳው ጣልቃ ገባባቸው። ተሳፍሮ መንጎድ ነዋ ጊዜ እንደሆነ ቆሞ አይጠብቅ!

ልጅትን ደህና እያባበላት የነበረው ወጣት ዓይኑ ደም ለበሰ። ሦስተኛው መቀመጫ ላይ የተሰየመው ወጣት ቀበል አድርጎ፣ ‹‹ምናልባት ጤፉም በፎርጂ ተዘርቶ እየበቀለ ተጋግሮ ስለሚበላ ይሆናላ ሌማቱ ባዶ እየሆነ የተቸገርነው። እስኪ እሱን መጀመርያ እናጣራ። አይመስላችሁም?›› ብሎ ሁላችንንም ቃኘ። ‹‹ኧረ ዞር በል ስንትና ስንት አጣሪ ኮሚቴዎች መቼ ሪፖርት አቅርበው ተበትነው ነው ደግሞ ሌላ አጣሪ ኮሚቴ የምናቋቁመው?” ስትለው መጨረሻ ወንበር ጓደኛውን በኃፍረት ዞሮ አያት። ኃፍረቱን ለመጋራት ይመስላል ፌስቡክ ላይ ያነበብኩት ነው ብላ ‹‹ስንዴ ጤፍን ዓይታ ‘አሁን እዚች ውስጥ እህል አለ?’ ብትላት፣ ‘ሁላችንም ስንፈጭ ዱቄት ነን’ አለቻት፤›› ትለዋለች። የዘመኑ ሰው ግን የራሱ አልበቃ ብሎት ስንዴና ጤፍ መሀል እሳት ሲለኩስ ምን ይባላል? የለኳሾች ዘመን ሆነ እኮ እናንተ!

ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ሾፌራችን ባለቀ ሰዓት ወሬያችን ሰልችቶት ይሁን የዓመሉ ሰዓት ደርሳበት፣ እሱም እኛም የማንሰማውን ‘ራፕ’ ከፍቶ ጆሯችንን ያደነቁረው ጀመር፡፡ ‹‹አቦ ቀነስ አድርገው በለው። ገንዘባችን መቀለጃ የሆነው አንሶ በጆሯችን ልትቀልዱ ትፈልጋላችሁ ደግሞ?›› ጎልማሳው ይንጣጣል። ሾፌሩ ባልሰማ ያሽከረክራል። ‹‹ለምን ይቀነሳል አሁን ማን ይሙት ከዘንድሮ ቅጥፈት ‘ራፕ’ ቢያደነቁረን አይሻልም?›› መጨረሻ ወንበር ጅንኑ ተሳፋሪ ተራውን ይጮሃል። ከጎኑ የተቀመጠችው፣ ‹‹ይቅርታ ቅጥፈት የድሮና የዘንድሮ ተብሎ አልተለየም፡፡ ቅጥፈት ያው ቅጥፈት ስለሆነ እየተስተዋለ፤›› ትለዋለች። እሷን ሰምቶ እንዳልሰማ ትቶ ጎልማሳው ዘፈኑን ለማስቀነስ ይነታረካል። በ‘ቀንስ! አትቀንስ!’ ንትርክ ታክሲያችን ታመሰች። ‹‹ኧረ ተው ዘመኑን የአምባገነኖች አታስመስሉት፤›› ሲሉ አዛውንቷ ወያላው ጣልቃ ገብቶ፣ ‹‹አይቀነስ የምትሉ እጃችሁን አውጡ፤›› ይላል። ጎልማሳው ደነፋ። ‹‹ይቀነሳል! ይቀነሳል!›› ብሎ ደረቀ። የሙዚቃው ሳያንሰን ሌላ የጫጫታ ሙዚቃ ፈጥረን መደነቋቆራችን አየለ። ‹‹ወይ ዴሞክራሲ! እዚህ ሳናምንበት ነው እዚያ የለም የምንለው?›› እያሉ አዛውንቷ የሕፃናት ድራማ በሚመስለው ትዕይንት ይደነቃሉ። ወዲያው ታክሲያችን ጥጓን ይዛ ቆመች። ወያላው እያገጠጠ ‹‹መጨረሻ!›› ሲለን በድምፅ ብልጫ ሳናምን በጉንጭ አልፋ ጭቅጭቅ በ‘ራፕ’ ተሸኘን። ድንቄም ዴሞክራሲ! ቅጥፈትና አስመሳይነት ሲበዛ ሁሉም ነገር ያቅለሸልሻል! መልካም ጉዞ!    

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት