Monday, July 15, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

አንድ ቅርጫት ውስጥ አንጠቅጠቅ!

እነሆ መንገድ ከጦር ኃይሎች ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። ‹‹እኔ ምለው ሽሮ ብቻ እየበሉ ስቴኪኒ የሚይዙ ሰዎች የበዙት ለምድነው?›› ትጠይቃለች ቢጫ ካኔቲራ የለበሰች ተሳፋሪ። ችፍፍ ያለ ላቧን በመዳፏ እየጠረገች ጥራጊው ውስጥ ልዩ ሐተታ እንደምታነብ ሁሉ፣ አተኩራ መዳፏን ስታጠና መጠይቋን የረሳች ትመስላለች። ‹‹አንዳንዴ ሁኔታችን ህያዋን በድኖች ስለመሆናችን በግልጽ ያስታውሰናል። ያልበሰለ ነገር እንዳትቀምሱ እየተባለ ስለሚወራ ምናልባት የጥሬ ሥጋ ሀራራችንን በስንጥር የምናጣጣ መስሎን ይሆናላ፤›› ሲላት በላብ የወዛ መዳፏን በተቀመጠችበት ኪሷ ከታ፣ ‹‹ምን አልክ?›› አለችው መልስ የሰጣትን ጎልማሳ በሰያፍ እያየች፡፡ ‹‹ሽሮ እየበላ በስንጥር ጥርሱን የሚጎረጉረው በዛብኝ ስትይ የሰማሁሽ መሰለኝ?›› ጎልማሳው ሳትደርሽብኝ አልደረስኩብሽም ዓይነት አያት፡፡ ‹‹እኔ እኮ ለጆክ ነው ያልኩት አከረርከው እንዴ?›› ብላ ፈገግ አለች፡፡ ጥርሶቿ ሃጫ በረዶ መስለው ልብን ወከክ ያደርጋሉ፡፡ በስንቱ ወከክ ብለን እንችለዋለን፡፡

ይኼን እንደ እኔ የታዘበ አጠገቤ የተቀመጠ ተሳፋሪ ‹‹ኧረረ. . .›› ብሎ ጉቺ መነጽሩን ከመቅጽበት አወለቀ፡፡ ሦስተኛው ረድፍ ላይ የተሰየመች አለባበሷና ሥነ ሥርዓቷ ሁሉ እንደ ሚኒስትር ልዩ ጸሐፊ የሚያደርጋት ወይዘሮ በበኩሏ፣ ‹‹አገራችን በዕድገት ጎዳና ላይ በምትገኝበት በዚህ ዘመን ወደ ድህነት የሚቀርቡ ወሬዎች ላይ ባናተኩር መልካም ነው. . .›› እያለች ጧፍ መለኮስ ያሰኛታል፡፡ ሶኒ የሚል ጽሑፍ ባለበት የእረኛ ቆብ በመሰለ ኢርፎን ጆሮና አናቱን የደፈነ አጠገቧ የተሰየመ ወጣት፣ ከእሱ አልፎ ሾፌሩ ድረስ በሚሰማ ሬጌ ሲወዛወዝ ሌላም ነገር ብላው ቢሆን አልሰማትም፡፡ ላንሰማማ ስንጠያየቅ፣ ላንግባባ ስንለፋለፍ ቀኑ በወሬና በአግቦ ድንቁርና ያለ ፍሬ ያልፋል፡፡ ይኼም ጊዜ የሰላም፣ የብልፅግናና የዕድገት ይባላል፡፡ ለመባል ግን ከእኛ በኩል በጣም ብዙ ይቀራል፡፡

ጉዟችን ከተጀመረ ጥቂት ደቂቃዎች ጠፍተዋል። ሾፌሩ በልዩ ትዕግሥትና ችሎታ ተሳስተው የሚያሳስቱትን ቀለብላባ አሽከርካሪዎች ቅድሚያ እየሰጠና እያባበለ አልፎ ቦታ እየለቀቀ፣ ‹‹ወይ ጉድ ተመልከቱት እስኪ?›› ብሎ በአግቦ ሂስ ችሎት እንደ ዓቃቤ ሕግ ክስ እየመሠረተ ያሽከረክራል፡፡ ወያላው መንገዱን፣ ገንዘቡንና ሥራውን ረስቶ አዲስ አበባ ከመጣባት ከዛሬ ስድስት ዓመት እስከ ዛሬ ድረስ፣ አገሩ ምን ያህል እደተለወጠ አገር ቤት ካለው ዘመዱ ጋር በስልክ ይጫወታል፡፡ ‹‹ኧረ ሒሳቡን ተቀበለን ካርድህ ሳያልቅ?›› ይላል መጨረሻ ወንበር የተሰየመ ራሰ በራ ወጣት፡፡ ‹‹ቢያልቅ ይሞላላ፣ አንተ አለህ አይደል ፀጉርህ ያለ ዕድሜህ ሲያልቅ ዝም ብለህ ያየህ፡፡ ቆይ ለምንድነው ያኔ ከጀርመን ያመጣሁትን ቅባት አልቀባም ያልከው?›› ያሳጣዋል በጎንዮሽ የተቀመጠ ወዳጁ፡፡

‹‹እስኪ አሁን ጀርመን ደርሶ መምጣቱን ሙያ ብሎት ዕወቁልኝ ነው? ብቻቸውን ሲሆኑ እኮ ይኼኔ እንኳን እንዲህ ሊያስብለት፣ ቀድሞት ባረጀ ወዳጁ ላይ እሰይ ሲል ነው የሚውለው፤›› ይለኛል አጠገቤ የተቀመጠው፡፡ ‹‹አይ የእኛ ሰው! ይኼው የስቴኪኒው ነገር መጣ እኮ ሰውዬው፡፡ ሽሮ እየበላን በስቴኪኒ የመጎርጎር ሱሳችን ሥር ሰዶ ገንዘብ ሳይኖረን ባለ መስመር ስልክ፣ ፀጉር ሳይኖረን ማበጠሪያ አድናቂዎች፣ ቤት ሳይኖረን ሞዴል መኪና አዳኞች፣ ለኪራይ ቤት የምንከፍለው ሳይኖረን የሱፐር ማርኬት ተገበያዮች. . .›› እያለች ስትቀጥል፣ ‹‹ምነው ደግ ደጉን ብቻ አነነሳሽው እህት? የመንግሥት ደመወዝተኛ ሆነው ባለ ሕንፃና ፋብሪካ፣ ታክሲ ሹፍርና ላይ ተሰማርተው የጫኑትን ሕዝብ ሳያራግፉ መሀል መንገድ ላይ ወርደው ባለ አምስት ኮከብ ሆቴል የሆኑትንና ሌሎችን ወዴት ረሳሻቸው? ይኼም እኮ ሽሮ በልቶ ስቴኪኒ የመጠቀም አባዜ ታላቁ ደረጃው ነው፤›› ብሎ ጎልማሳው የሽሙጥ ካካታውን ለቀቀው። ወይ ነዶ!

ጉዟችን ቀጥሏል፡፡ ሦስተኛው ረድፍ ላይ የተሰየመችው ወይዘሮዋ ለብቻዋ ስለኮሌራ ወረርሽኝ ስታጉተመትም ተሳፋሪዎች በሥጋት ይቀባበሉት ጀመር። ‹‹አሁን እስኪ በዚህ በሠለጠነ ጊዜ ወረርሽኝ ተነሳ ሲባል ምን ማለት ነው? ሌላ የሽብር ወሬ ጠፍቶ ነው ይኼ የሚወራው?›› እያለ አንዱ ለፈለፈ፡፡ ‹‹እንዲህ ነው ጨዋታ. . . አለ ዘፋኙ፡፡ ምነው ፍቅር በፍቅር ሆነን እንደምንኖር ሁሉ ወረርሽኝ ያሳስበናል? አሁንስ አልተወረርንም እንዴ? በጥላቻ፣ በዘረኝነት፣ በጭፍን አስተሳሰብና በክፋት ተወረናል እኮ፡፡ ትንሽ ግርግር በተነሳ ቁጥር የግለሰብ ቤትና ንብረት ስናወድም እየታየ፣ የሕዝብ ትራንስፖርት ከማቃጠል የማይመለስ ወረርሽኝ ተጠናውቶን እየታየ ምነው የማናውቀው አገርና ፍቅሩ አስጨነቀን?›› ብሎ አንዱ ጎልማሳ እንደ ወረደ ዘረገፈው፡፡ ‹‹አይዞን ቀስ በቀስ የዕድገትና ብልፅግና ዕርምጃችን ያለ ማቋረጥ ሲቀላጠፍ ይኼ ደካማ አስተሳሰብ እየተቀረፈ ይሄዳል. . .›› ከማለቷ ወይዘሮዋ፣ ‹‹ዕቅዱን ሁሉ እግዜር የነደፈው ይመስል ከተናገርነው ቃል አንድስ እንኳ አያልፍ የሚሉን ነብያት እኮ ግራ አጋቡን እናንተ?›› ብሎ መጨረሻ ወንበር በነገር በትር ወይዘሮዋን ሸነቆጣት። ይኼ የነገር በትር የሙሴ ቢሆን ኖሮ ዘንድሮ ከሐሳቡ አይደለም ከአካሉ ሳይከፈል የሚቀር ሰው አይኖርም ያስብላል!

ወያላው በስንት ግብግብ ስልኩን ለሾፌሩ አስረክቦ ሒሳብ መሰብሰብ ጀምሯል፡፡  ‹‹አንተ ይኼን ያህል ምን ተማምነህ ነው በስልክ ይኼን ሁሉ የቤተሰብ ሚስጥር የምታወራው?›› ጠየቀ ዝምተኛው ሾፌራችን፡፡ ‹‹ታዲያ በደብዳቤ ላወራ ኖሯል? ኧረ ጋሼ ሞኝ ነዎት ልበል አንዳንዴ? ጊዜው እኮ ሠልጥኗል፡፡ በእኛ የቀበሌ ገበሬ ማኅበር ባለ ሞባይል ያልሆነ ማን አለ? እኔ ከተማ ተቀምጬ አዲስ አበባ ገባ ተብዬ እየተወራልኝ ገና ለገና መንግሥት የማወራውን ያዳምጣል ብዬ ፈርቼ ደብዳቤ ብጽፍ ሰው ያደርጉኛል? እኔ ተንቄ ቤቴሰቤን ከማስንቅ ደግሞ የስልክ ጭውውቴ ሲቀዳ ቢኖር እመርጣለሁ፡፡ ብሎ ወያላችን ዘራፍ አለ፡፡ ‹‹ይገርማል እኮ እናንተ ውርደት ክብር የሆነባት አገር፤›› ሲል ደግሞ ጎልማሳው ወሬ ጀመረ፡፡ ‹‹ምን ተገኘ ደግሞ?›› አለች ቢጫ ለባሿ ያንን በረዶ ጥርሷን በመፋቂያ አሳሩን ማብላት እየጀመረች፡፡ ‹‹በሠለጠኑት አገሮች መንግሥታት ኢሜል፣ ስልክ፣ ፖስታ እየከፈቱ፣ ኮድ እየሰበሩ፣ መስመር እየጠለፉ ያነባሉ፣ ያዳምጣሉ የሚል መረጃ ከወጣ ቀን ጀምሮ ሕዝብና መንግሥት ሆድና ጀርባ ሆነዋል፡፡ እዚህ በብሔራዊ ዜና ማሠራጫ ጣቢያ የተጠለፈ ስልክ በዜና እንድንሰማው ይደረግ እንደነበር ተረሳ እንዴ? እያንዳንድሽ የምትተነፍሽው ሳይቀር  ይታወቃል፡፡ ገቢቶ. . .›› ሲል አዳነቀ፡፡ እነዚህ ሰዎች ምኑን ከምኑ ነው የሚገጣጥሙት? ወይ የዘመኑ ሰው!

ጋቢና ከተሰየሙ ሁለት ወጣቶች አንደኛው፣ ‹‹አይ አንተ ምን ይገርማል ይኼ? በመላው ዓለም እንኳን ስልክ መጥለፍ ቀርቶ የዕለት ተዕለት የሕዝቡ እንቅስቃሴ፣ አገባብና አወጣጥ በፎቶግራፍ በተደገፈ ማስረጃ በድሮን ይሰለላል ብልህ አታምንም ታምናለህ?›› ሲል፣ ‹‹አመንን አላመንን ዕድሜ ለሆሊውድ እንዳይሞቀን እንዳይበርደን አድርጎ ጉድ ሠርቶናል፤›› አለች ከመጨረሻ ወንበር። ‹‹ዕውን ኢትዮጵያ ድሮን አላት?›› ሲል ሌላው ወይዘሮዋ ቀበል አድርጋ፣ ‹‹ጀስት ኢማጂን! ያልጠረጠረ ተመነጠረ እንዳይሆን ጀስት ኢማጂን. . .›› ብላ ጠቀሰችው፡፡ መቼ ነበር ‹ገንፎ ውስጥ ስንጥር አይጠፋም› የተባለው? ደመና ውስጥ ድሮን ይኖር እንዴ? ትከሻችሁን ከከበዳችሁ ጀስት አሲዩም’ እሺ! እንግዲህ ከፖለቲካው ራቅ ብላችሁ መደበኛው ሕይወት ውስጥ ስትገቡ ወሬው ሁሉ እንዲህ ነው የሚመስለው!

ወደ መዳረሻችን ያ መከረኛ ፖለቲካ ለጉዞአችን ማሳረጊያ ይመስል ተጀመረ፡፡ ‹‹ጎበዝ ምንድነው እንዲህ በጥቅል የውክልና አስተሳሰብ የሚያምሰን የበዛው?›› ብሎ ያ ፀጉሩ ወደ ኋላ የሸሸው ምሬት አቀረበ። ‹‹እንዴት?›› አለው ወዳጁ፡፡ ‹‹ጉድ እኮ ነው አንዱ ነገረኛ ተነስቶ ከእንግዲህ የእንትን ሕዝብ አቋም ይኼ ነው ሲል ቁርጡን ይነግርሃል፡፡ አንዱ ግብዝ ይነሳና በቃ እንትን ከእንግዲህ ወዲህ መንገዱ ይኼ ብቻ ነው ሲል እቅጩን ይነግርሃል፡፡ አንዱ ወፈፌ ተነስቶ የእንትን ብቸኛ አማራጭ ይኼ ብቻ ነው ሲል ከዚያ በመለስ እንደማይደራደር ይነግርሃል፡፡ ግን እንዴት ነው? አንድን ሰፊ ማኅበረሰብ ወክሎ እንዲህ መናገር የሚቻለው? ለዚያውም በሚሊዮኖች የሚቆጠር ሕዝብ፣ ትክክለኛ ፍላጎትና አቋሙን ማወቅ የሚቻለው በዴሞክራሲያዊ ሥርዓት በሚሰጥ ድምፅ ብቻ ነው፡፡ ከዚያ ውጪ አንድን ሕዝብ ያለ ዕምነቱ፣ ያለ ፍላጎቱና ያለ ምርጫው በአንድ ኮረጆ ለማስገባት መሞከር በትንሹ ግብዝነት፣ በትልቁ በዘረኝነት የታጀበ የአምባገነንነት ክፉ ልክፍት ነው፤›› አለ፡፡ ሌላው ጎልማሳ ደግሞ፣ ‹‹የሚያደክም ነገር ነው! በቡድን ማሰብ እንዴት እንደሚቻል አልገባ አለኝ እኮ? እኔ ከራሴ ጋር ተስማምቼ ማሰብ አቅቶኛል የአገሬ ሰው ሚሊዮን ሆኖ እንደ አንድ ያስባል ይሉኛል፡፡ እስቲ እንደ ሰው ለራሳችን እንድናስብ ተውን፤›› ብሎ ሲያበቃ፣ ‹‹ወራጅ!›› ብሎ ጮኸ፡፡ ደርሰን ነበርና ታክሲያችን ጥጓን ያዘች፡፡ ወያላው ‹መጨረሻ› ብሎ በሩን ከፈተው፡፡ ጎልማሳው መንገዱን እየያዘ፣ ‹‹በቡድን አስተሳሰብ ከመዋጥ በራስ አስቦ መወሰን ቢቀድምስ? እናስብበት እስኪ! አንድ ቅርጫት ውስጥ አንጠቅጠቅ!›› እያለ ተለየን፡፡ መልካም ጉዞ!

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት