Thursday, July 25, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

ተስፋ አይቆረጥም!

ከቦሌ ወደ ሳሪስ ለመጓዝ ተሰናድተናል፡፡ የዘመኑ ሰው የበፊቶቹን ነገር እያላመጠ ቋጠሮውን ይዞ ለማይሞላ ቋት ይራኮታል። ተስፋ በመከራ ትከሻው ላይ ተንጠልጠሎ ያለፈው ስንክሳር ነቀርሳ እርስ በርሱ ያባላዋል። ከበፊቱም ከአሁኑም ጠገብኩ ባይ የለም። በቃኝ ባይ ለቁጥር ጠፍቷል። የመከራ ገፈት ቀማሹ ዓይን ፈጦ አጥንት ገጧል። ሻጭና ሸማች በዋጋ ይነታረካሉ። ተስፋ ነጋችንን እያሳሰበን መንገድ አይሰለቸንም። ሁኔታዎችን አሥልቶና ከጊዜ ጋር አብሮ የአረማመድ፣ የአኗኗርና የአስተሳሰብ ሥልት የሚያበጅልን የአብዛኞቻችን ጎዳና አንድ ነው። ሥሌቱን የማንደርስበት፣ ክፍልፋዩን ቆጥረን የማንጨርሰው አሻራው ከባድ የሆነ የሰው ልጆች የውጣ ውረድ መድረክ ይኼው ጎዳና ነው። እግረኛው፣ ባለ አውቶሞቢሉን አውቶብስና ታክሲ ተጠቃሚውን እያጣደፈው በወጣችለት ፀሐይ በበራለት የንጋት ብርሃን ነግዶ ለማትረፍና ዘርቶ ለማጨድ ይጓዛል። ጉዞው ቀልብ አያውቅም፡፡ ስንክሳሩ ተራኪን ያደክማል። የግርግሩ መናኸሪያ በትዝብት ታጥኗል። እያንዳንዱ በገዛ ራሱ የሕይወት መስመር ታቅዶ የሚጠብቀው፣ ተጀምሮ ያላለቀ አጀንዳ ባለቤት ነው። ይህም አልበቃ ብሎ ዘመን ያለፈበት አሮጌ መፈክር ማዳመጡም አልቀረም፡፡

እጅግ አስገራሚው ነገር ደግሞ አቅጣጫ ይዞ እየሄደ አቅጣጫው የጠፋበት  መብዛቱ ነው። ይኼን ለሚያይ ቅስም ይሰብራል። የሚጠሉትን እንደሚያፈቅሩት አምነው፣ የሚሹትን እንደሚንቁት ቆጥረው የግፊያውን ሠልፍ ያደመቁት ነፍሶች ጥቂት አይደሉም፡፡ ከቶ ምን ቃል ይኼን ቅስም የሚሰብር ትዕይት ይገልጻል? ጥቂት ከፈት ብለው ብርሃናቸው ከሚታይ ጥርሶች ጀርባ የጨፈገገ መከፋት ይንበለበላል። የሆነውን ከመሆን አልፎ ሕዝበ አዳም ራስን ፈልጎ ማግኘትና ማስተዋል ፍፁም ርቆታል። ይህን መሰል አብረክራኪ እውነት ጎዳናው ላይ ያፏጫል። ቀና ብለው በሚራመዱ ሰዎች ውስጥ የጎበጠ ማንነት ድንቅር እያለ ዕይታን ያጭበረብራል። በተነፉ ደረቶች ውስጥ የተነፈሱ ህልሞች ይዋኛሉ። ‹‹ጉልበተኞች ቂማቸው ከማን ጋር እንደሆነ የታወቀ ነገር የለም፤›› ይላል አንዱ አልፎ ሂያጅ። ስብራት የሚጠግን ሥርዓት ሰፍኖ መንፈስ የሚያድስ ብሔራዊ መግባባት በመፍጠር የሕግ የበላይነት ያልናፈቀው የለም፡፡ ደመኝነትን ታሪክ የሚያደርግ ተግባር ያልናፈቀው ማግኘት ያዳግታል፡፡ ከመጋቢው መንገድ በስተጀርባ ብዙ ያልታዩ ጉዶች ለመኖራቸው አያጠያይቅም፡፡

 ወያላው በሠልፍ ላይ ሠልፍ ይደርባል። ‹‹ማንም ሳይፈተሽ አይገባም፤›› ይላል ሾፌራችን። ‹‹ደግሞ ምን መጣ? ብላችሁ ብላችሁ ለታክሲ ላይ ፍተሻ?›› ተቆጣች አንዷ። ‹‹ከፈነዳ በኋላ ከመጠራጠር አሁን መጠራጠር አይሻልም?›› ወያላው ተለሳልሶ ተጠጋት። ‹‹እውነት ነው ታጣቂው በዝቷል። ወዳጅና ጠላት መለየት ከብዶናል፡፡ ደግሞ ጠባቂ አለ ብለን ተማምነን ወጥተን እንቅር? ፈትሽ ወንድሜ. . .›› ትላለች አንዲት ወይዘሮ። ‹‹የተማረ ይግደለኝ!›› ወያላው ያመሠግናታል። ‹‹የተማረ ነው ወይስ ትምህርት ቤት ደርሶ የተመለሰ? ተምታቷል እኮ፤›› ይላል ከወይዘሮዋ ጀርባ ሽብረክ ብሎ የቆመ ሠልፈኛ፡፡ ቁጣ ቁጣ ያላት ለግላጋ ተራዋን፣ ‹‹ጫፌን እንዳትነካኝ ሰውዬ። ወንድም ሴትም በጅምላ ሲፈትሽ ዝም ትላላችሁ? ምንድነው ጉዱ?›› ብላ ከመስመሯ አፈንግጣ ወጣች። አፈንጋጭ በበዛበት በዚህ ዘመናችን ምን ይላታል?

ይኼኔ አንዱን ትተው ሌላ ሲያሲዙት ዘራፍ ማለት የለመደው ደግሞ፣ ‹‹ለካ እሱም አለ?›› እያለ ወያላውን ገፍትሮ ገባ። ሾፌሩ የሚያደርገውን አሳጣው። ‹‹ሰውዬ ፖሊስ ነው የምንጠራው። አርፈህ ሥራህን ሥራ። ይኼ በልጅ አመካኝቶ አንክቶ መብላት ድሮ ቀረ፤›› ስትል እንዳልነበር ያቺ ወይዘሮ፣ ‹‹ምን በልጅ ብቻ? በሕዝብ ስም፣ በብሔርና በፌዴራሊዝም አሳቦ መበስበስም ቀርቷል። ዘመኑ የመለወጥ ነው፤›› ይላል ቀድሞን ዘሎ ገብቶ መጨረሻ ወንበር ላይ ጥጉን የያዘ ዓይነ ድፍርስ። ይኼኔ ወያላው እኩያው መሆኑን አሥልቶ፣ ‹‹እስኪ መጀመርያ የስካርህ የዞረ ድምር ይልቀቅህ። ከዚያ ትፖተልካለህ፤›› አለው። ያኛው ከመቀመጫው ዘሎ ተነሳ። ካልተጋደልን አሉ። ቋንቋም እንደ መጠጥ ተሳክሮ ማሳከሩ ሳያንስ ጭራሽ ያደረ ነገርና ስካር ሲደረብበት ጎዳናው በአንድ እግሩ ቆመ። ዳሩ ልብ እንደ ዋዛ ቀጥ አይልምና እግር ምን ጊዜም ወደፊት መራመዱን አያቆምም!

ጉዟችን ከተጀመረ ቆይቷል። ዘመኑ የአዳኝና የታዳኝ ሆነብኝ. . .›› ሲል የቆየ አንድ ተሳፋሪ፣ ‹‹ቆይ ባናድግስ? ጥንቅር ብሎ ቀርቶ እንደነበርነው ብንኖር?›› ብሎ በምሬት ሲጠይቅ ብዙ ሰዎች አጉረመረሙበት። ‹‹ተው! ተው! ተቀምጦ ከመኖር እየሄዱ መሞት ምንኛ መታደል ነው። እንዴ ምን ነካው? የድህነት አሸዋ ላይ ቆሞ መኖር አይቻልም አላሉም እንዴ አብዮታዊ ዴሞክራቶቹ?›› ብላ ከቀይዋ ቆንጆ ወጣት ተሳፋሪ ጋር አብራ የተቀመጠች ወይዘሪት መለሰችለት። በማያቋርጥ እንቅስቃሴ የተሞላችው ሕይወት ወደፊት መራመዷን እየቀጠለች የዕድገት ይቅር? ይቀጥል? ክርክርና ውይይት እየከረረና ተሳፋሪዎችን በስሜት እያገነፈለ ጦዘ። ጥቂቶቻችን በአድማጭነታችን ስንፀና አላስችል ብሏቸው አብዛኞቹ መደነቋቆሩን ሥራዬ ብለው ያዙት። በዚህ ዘመን የሚፈለገው ይኼ አይደል!

ይኼኔ ወያላው፣ ‹‹አቦ አትነጅሱና?›› ሲል የተሳፋሪዎችን ቀልብ ገፈፈው፣ ጫቱን እየቀነጣጠበና የተበሳጨ ፊቱን እያሳየ። ‹‹መወያየት እኮ ዴሞክራሲያዊ መብታችን ነው!›› ቢለው ጎልማሳው፣ ‹‹ታዲያ እንዲህ ያለው ውይይት ነው? ያውም በዚህ በቂማ ሰዓት?›› ብሎ መለሰለት። ‹‹የተሻለ ሐሳብ ስንናገር የድሮ ናፋቂ መባልንስ ለምደነዋል። ቃሚ አደናቃፊ መባል ግን መቼ ተጀመረ?›› ይላል አንዱ ተሳፋሪ በሹክሹክታ። ወዲያው ቅጠልና ቅጠላውያን አትክልት ነክ የምግብ ዓይነቶችን በተመለከተ እየተሰጠ ስላለው ማስጠንቀቂያ ማውራት ሲጀምሩ አጠገቤ የተቀመጠው ደግሞ፣ ‹‹አዳሜ በቃ ያለ ቀጭ ቀጭ አይንቀሳቀስም ማለት ነው?›› ይለኛል በሹክሹክታ። ሹክሹክታ ግን እስከ መቼ?

መጨረሻ ወንበር አካባቢ ደግሞ ሌላ ወሬ እንሰማለን። ወያላችን በራሱ ጊዜ እልም ጭልጥ ብሎ ብቻውን በምርቃና ፈገግ ይላል። ‹‹እኔ ምለው ከመቼ ወዲህ ነው አዲስ አበባ እንዲህ ሰው የበዛው?›› ይላል አንድዳያስፖራተሳፋሪ ሲኮላተፍ የተለየ ስሜት በሚያጭሩ ቃላት። ‹‹አልሰሜን ግባ በለው አሉ! እኔ እኮ መንግሥት አልሰማን አለ ብለን የምንጮኸው ዝም ብለን ነው፡፡ መጀመርያ መቼ እርስ በርሳችን ችግራችንን አወቅነው ስል ማን ሰምቶኝ? ግን ይኼው. . .›› ብላ አንዲት ነገር ነገር የሚላት ሴት አጠገቡ የተቀመጠች ተንጣጣች። ‹‹ይቅርታ! እኔ እኮ እዚህ አገር ስላልነበርኩና ከሦስት ቀን በፊት የመጣሁ በመሆኔ ነው የጠየቅኩት?›› ሲላት ይባስህ ብላ፣ ‹‹ጭራሽ እናንተ አይደላችሁ እንዴ እኛ እናውቅላችኋለን እያላችሁ፣ በየኢንተርኔቱ ጓዳ ስለአገሬና ሕዝቧ ብሎም መንግሥቷ የምትወሸክቱት? እኔ ምለው ለመሆኑ በቅርቡ ይካሄዳል በሚባው ምርጫ ልትሳተፉ አላሰባችሁም?›› ብላ ስትለው ደንግጦና ግራ ገብቶት ሁሉንም ተሳፋሪዎች ይቃኝ ጀመር። ‹‹አገሩ ቢሆን ኖሮ ተሰምተው በማያውቁ ስድቦች ያጥረገርጋት ነበር. . .›› ይለኛል አጠገቤ ያለው ተራቢ፡፡ እውነቱን እኮ ነው በቪዲዮ ያየነው ስድብ ስደት አያስመኝም ብቻ ሳይሆን፣ ሰው ሆኖ መፈጠርንም ያስጠላል፡፡

ብዙም ሳይቆይ እየተንቀሳቀሰች የነበረችውን ታክሲ አስቁሞ፣ ‹‹እባክህ ቦታ ቀይረኝ?›› አለ ወያላውን። ሊወርድ አስቦ የሠልፉ ነገር ሐሳቡን እንዳስቀየረው ያስታውቅበታል። አንድ ፈቃደኛ ወጣት ከኋላ መቀመጫ ተነስቶ ከቀየረው በኋላ ጉዟችን ቀጠለ። ‹‹አይ ታክሲ ስንቱን ያሳየናል?›› ይላል ከሾፌሩ ጀርባ ያለ ጎልማሳ። ሕይወት በጋራ ቋንቋ በሰላምና ባለመግባባት ብዙ እያሳየችን የኖርነው፣ ቢያንስ ግማሹ ታክሲ ውስጥ መሆን አለበት። ቀለበት መንገዱን ይዘን መምዘግዘግ እንደ ጀመርን፣ ‹‹ይኼ ቀለበት መንገድ የስንቱን ቀለበት አስወለቀ?›› አለ የማይናገር የሚመስለው ወያላ መንገዱ መሀል እየዘለለ የሚሻገር ትልቅ ሰው እያየ።እንዴት?” ሲሉት፣ ‹‹ድልድይ ፈልጎ መሻገር አላስችል ብሎት ሰንቱ ነው ያለቀው?›› ከማለቱ በቅጡ ያላስተዋልናቸው አዛውንት፣ ‹‹ጊዜ ጠብቀህ ተናገር፣ ውኃ ሲጎድል ተሻገርነዋ ከጥንትም ብሂሉ። የዘንድሮ ሰው ምክር ጠላ እንጂ!›› ብለው እጃቸውን አመናጨቁ! ‘መጥኔ!’ ዓይነት። ምን ምክር ብቻ በአግባቡ መኖርንስ ቢሆን ማን ፈቀደው!

 መዳረሻችን እየተቃረበ መጥቷል። ሳሪስ ደርሰን መውረዳችን ነው። ከላይ ታች ግርግሩ አይሏል። ሩጫውና ግፊያው ተደምሮ አካባቢው በወከባ ደምቋል። ‹‹ይህች ኑሮ የምትባል ላትሞላ ነገር በከንቱ ታደክመናለችም አይደል?›› አሉ አዛውንቱ። ‹‹ያያሉ አይደል አባት? እንዲያው በእናንተ ጊዜ እንዴት ነበር?›› አላቸው አጠገባቸው ያለ ወጣት። ‹‹መቼም እኔ በዚህ በእናንተ ዘመን የሚያስከፋኝ ነገር እንዳለ ሁሉ የምቀናበት ነገር አለ። እኛ እኮ እውነት ለመናገር እንደ እናንተ ሩጫ አናውቅም። በዋዛ ፈዛዛ ስንቱን ጊዜ ሸኘነው መሰላችሁ? ባይሆንማ እማማ ኢትዮጵያ እንዲህ ሆና ባልጠበቀቻችሁ ነበር. . .›› ብለው፣ ‹‹ታስቀናላችሁ! ችኩልነታችሁ፣ ከላይ ከላይ መዋለላችሁ ብቻ ቅር ያሰኛል እንጂ ላባችሁ ችፍፍ እያለ ወዲያ ወዲህ ስትሉ እቀናለሁ አከብራችኋለሁ። አይዟችሁ እስኪ በርቱና ለዚህች አገር ድረሱላት። ታዲያ ዕድሳቱ እናንተንም ይመለከታል። ከዳር ቆሞ መንሾካሾክ አቁሙ። የአሉባልታ ዘመን አልፏል። መረጃ እንደሆነ ለእናንተ ቅርብ ነው። በመረጃና በዕውቀት ጠጋ ጠጋ በሉ። ታክሲ ውስጥ ብቻ ተሸጋሽጋችሁ እስከ መቼ? መጪው ዘመን እኮ የእናንተ ነው። ያለ ዕውቀት የሚደናቆሩትን በዕውቀትና በመረጃ ጠጋ ብላችሁ እርቱዋቸው፤›› ሲሉ ወጣት በሙሉ ያድርግልን ብሎ ጮኸ፡፡ ወያላውመጨረሻሲል አጠገቤ የነበረችው ቆንጆ፣ ‹‹ነገሩስ መልካም ነበር፡፡ ግን ጽንፈኝነት ተጋግሎ…›› እያለችን ስትራመድ አዛውንቱ እንደገና፣ ‹‹ልጄ እውነትሽን ነው፣ ግን ተስፋ መቁረጥ የለም…›› እያሉ ወደ ጉዳያችን ተበታተንን፡፡ መልካም ጉዞ!

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት