Saturday, October 1, 2022
ሌሎች ዓምዶች
    - Advertisement -
    - Advertisement -
    ሌላ​​​​​​​የዋጋ ግሽበት ነገር ሲነሳ ከሚታወሱኝ ገጠመኞች መካከል የተወሰኑትን ልንገራችሁ በሚል ነው ይኼንን...

    ​​​​​​​የዋጋ ግሽበት ነገር ሲነሳ ከሚታወሱኝ ገጠመኞች መካከል የተወሰኑትን ልንገራችሁ በሚል ነው ይኼንን ጽሑፍ ያዘጋጀሁት፡፡

    ቀን:

    የዋጋ ግሽበት ነገር ሲነሳ ከሚታወሱኝ ገጠመኞች መካከል የተወሰኑትን ልንገራችሁ በሚል ነው ይኼንን ጽሑፍ ያዘጋጀሁት፡፡ የመጀመርያው ገጠመኜ የ1996 ዓ.ም. የገና በዓልን ይመለከታል፡፡ በወቅቱ ለበዓሉ የሚሆን በግ ለመግዛት የካ ሚካኤል የሚገኘው የበግ ገበያ ደረስኩ፡፡ ደህና ሙክት በግ ሳማርጥ ደላሎች ከበቡኝ፡፡ ከኋላዬ እየተከተሉም አንዱ ይኼንን ሌላው ያኛውን ሲሉኝ ለመምረጥ ተቸገርኩ፡፡ ደላላ እንደማልፈልግ አስረድቼያቸው መረጣዬን ስጀምር አሁንም አጠገቤ ይገተራሉ፡፡ ቢቸግረኝ አንዱን በግ ሻጭ “እነሱ ከሌሉ መገበያየት አይቻልም ወይ?” በማለት ስጠይቀው፣ “እኛም ሰሚ አጥተናል…” ብሎኝ ፊቱን አዞረ፡፡

    የመጣው ይምጣ በማለት አንዱን ደህና በግ ጎትቼ ዋጋውን ስጠይቅ ሻጩ እየተገለማመጠ “350 ብር ክፈል…” አለኝ፡፡ ትክክለኛውን ዋጋ ከነገረኝ እንደምገዛው ሳስታውቀው፣ “በቃ 300 ብር ወዲህ በል…” ብሎ እጁን ዘረጋ፡፡ 250 ብር አውጥቼ ውሰድ ስለው፣ “በቃ 20 ብር ጨምርበት…” ብሎኝ በ270 ብር ሙክቱን ተረከብኩ፡፡ በገመድ አስሬ ካሸከምኩ በኋላ ለመሄድ ስንቀሳቀስ “20 ብሩ እኮ የደላሎቹ ነው…” ሲለኝ ከመጠን በላይ ተናደድኩ፡፡ ያ በግ ዛሬ የካ ገበያ ከስድስት ሺሕ ብር በታች እንደማይገኝና ለደላሎቹ የሚደርሳቸው 1000 ብር ያህል መሆኑን ስለማውቅ፣ የያኔው መናደዴ አሁን ድረስ ያስቀኛል፡፡ በጥቂት ዓመታት ውስጥ ይኼን ያህል የዋጋ ግሽበት ሲጨፍርብን በሕይወት መኖራችንም ተመሥገን ያስብላል፡፡ ባለቤቴ ይኼንን እያስታወሰች፣ “ኑሮ ካሉት መቃብር ይሞቃል” የሚለውን ዕድሜ ጠገብ ተረት ትተርታለች፡፡ ምን ታድርግ?

    በ2000 ዓ.ም. የገና በዓል አትክልት ተራ ሽንኩርት ለመግዛት ሄጄ ነበር፡፡ በወቅቱ ተወደደ ተብሎ ኪሎው በአንድ ብር ከሰማንያ ሳንቲም ይሸጥ የነበረው ሽንኩርት ገበያተኛውን በጣም ያነጋገረ ነበር፡፡ ከደቡብ ክልል እንደመጡ የነገሩኝ አንዲት ሴት ሽንኩርት አንድ ብር ከሰማንያ ሳንቲም መሸጡ አስገርሟቸው፣ “አገር እንደ ቆዳ ተጠቅልሎ አይመጣም እንጂ የአገሬ ሽንኩርት እዚህ በሳንቲም ቤት ይሸጥ ነበር…” ያሉኝን እስከ ዛሬ አስታውሰዋለሁ፡፡ ዘንድሮ አንድ ኪሎ ሽንኩርት 13 ብር ድረስ መሸጡን ቢሰሙ ምን ይሉ ነበር? ይህም ተመሥገን እየተባለ የከፋ እንዳይመጣ መታሰቡ አስገራሚ ነው፡፡ “ደመወዛችን ሃምሳ ጉዳያችን መቶ” ማለት አሁን አይደል?

    ሦስተኛውና የመጨረሻው ገጠመኜ ያለፈው ዓመት ገና ነው፡፡ ቦታው ደግሞ ካራ አካባቢ ነው፡፡ በመዋጮ በሬ ለመግዛት 20 ሺሕ ብር ይዘን በሬ ገበያ ተገኘን፡፡ የከብት ግዥ ያውቃሉ የሚባሉ ጓደኞቻችን ከዓመታት በፊት በሦስት ሺሕ ብር ይገዛ ስለነበረው በሬና አሁን በ20 ሺሕ ብር ስለሚሸጠው በሬ ሲያነፃፅሩ ግርም ያደርጋሉ፡፡ እነሱ እንደሚሉት ደህና ነዶ ያለው ደንዳና በሬ በዚያን ጊዜ ሦስት ሺሕ ብር ሲያወጣ፣ አምና እንደነገሩ የሆነው ግን ከ20 ሺሕ ብር በላይ ነው፡፡ በሦስት ሺሕ ብር ይገዛ የነበረው ቅልጥ ያለ ጮማ ሲሆን፣ የአሁኑ ግን እንደ ነገሩ መሆኑን ነገሩን፡፡ በተለይ አንደኛው፣ “እንኳን አምስት ሆነን መጣን እንጂ እንዲህ ያለውን ግብይት መፈጸም ያልሆነ ስም ስለሚያሰጥ ሁለተኛ አልሞክረውም…” በማለት በምሬት ሲናገሩ አሳዘኑኝ፡፡

    ግማሽ ቀን ያህል ስንዳክርበት የነበረው ገበያ ሊቀናን ባለመቻሉ ወደ ተራራው ወጣን፡፡ እዚያም ብንሄድ ዋጋው ያው ነው፡፡ የማታ ማታ ሲያዩት ዓይን የማይስብ በሬ ተብዬ ወይፈን መሰል ነገር ገዝተን መንዳት ጀመርን፡፡ መንገድ ላይ ስንት ተገዛ ብለው ለሚጠይቁን ሰዎች ዋጋውን ስንነግራቸው ግማሾቹ ሲደነግጡ፣ ሌሎቹ ግራ ሲጋቡ፣ አንዳንዶች ሲያሾፉ ሠፈራችን ደረስን፡፡ የመዋጮው አባላት የተገዛውን በሬ መሰል ነገርና ዋጋውን ሲሰሙ ፊታቸውን ዳመና ሲያስመስሉት እጅግ በጣም ያስፈራ ነበር፡፡ አንዱ የግዥ ኮሚቴ አባል የተናገሩት እውነት መሆኑ የገባኝ ወዲያው ነበር፡፡ ግዥውን በ20 ሺሕ ብር ሳይሆን በአምስት ሺሕ ብር የፈጸምን ያህል የሠፈሩ ሰው ሁሉ በትዝብት ሲያየን የምገባበት ጠፋኝ፡፡ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ስለዚያ መዋጮ ጉዳይ ሲነሳ ያለ ኃጢያቴ እደነባበራለሁ፡፡ “እግርሽ ካላረፈ ካልዋለ ቤትሽ፣ በሞቴ በሞቴ ይባባሉብሽ…” እንደተባለላት ተሰርቃ የተበላችበት ዶሮ ባለቤት እንደ ተንገበገብኩ አለሁ፡፡

    ከዚያ በኋላ አንዱ ጓደኛዬ ለአንድ በዓል ዋዜማ ደውሎልኝ፣ “የበግ ግዥም ሆነ የሥጋ ግዥ ስለማይቻል መዋጮ ለማሰባሰብ አቅደናልና ተቀላቀለን…” ሲለኝ ይቅርብኝ አልኩት፡፡ ምክንያቱን ሲጠይቀኝ መዋጮም ሆነ ቅርጫ ቦታ መድረስ ስለማልፈልግ ነው ብዬው በአጭሩ ተገላገልኩ፡፡ በገዛ እጄ ሳይቸግረኝ ከሌሎች ንፁኃን ጋር የታማሁበት አሁን ድረስ ያንገበግበኛል፡፡ ምድረ ሙሰኛ ደረቱን ነፍቶ በሚሄድበት አገር ያለ ሥራዬ ስም ስለወጣልኝ ሁሌም ያናድደኛል፡፡ አሁንማ የዚያ መዘዘኛ በሬ ዋጋ 50 ሺሕ ብር አልፎ የድሮ የመዋጮ አባላት ምን እንደ ተባባሉ ባላውቅም፣ ዘመናዊ ነን የሚሉ ልኳንዳ ቤቶች በኪሎ እስከ 900 ብር መሸጥ ጀምረዋል ሲባል እግዚኦ ከማለት ውጪ የምለው አልነበረኝም፡፡ ሠፈሬ ውስጥ ኪሎውን በ300 ብር ይሸጥልን የነበረው ባለልኳንዳ 500 ብር ማስገባቱን ያወቅሁት በስሚ ስሚ ነው፡፡ ‹‹ባለጊዜ ያለፋበትን ረብጣ እየመዠረጠ ዳቢት ከሻኛ በማማረጥ ቁርጡን ሲያጣጣም፣ ምስኪኖች ደግሞ ቁርጣቸውን አውቀው ሽሮም የቅንጦት ምግብ እንዳይሆንባቸው ፀሎት ላይ ናቸው…›› ያለኝን ወዳጄን ሳስታውስ፣ ‹‹የደላው ቁርጥ አንቆት ሲያንፈራፍረው ያልደላው አምሮት ይገለዋል…›› የሚለው አባባል ትዝ እያለኝ ነው፡፡

    (ተስፉ ተሻለ፣ ከአዋሬ)

     

     

    - Advertisement -

    ይመዝገቡ

    spot_img
    spot_img