Saturday, September 24, 2022
ሌሎች ዓምዶች
    - Advertisement -
    - Advertisement -

    የተመረጡ ፅሑፎች

    ረሃብ ቀጠሮ አይሰጥም!

    እነሆ ጉዞ ከሩፋኤል ወደ መርካቶ ታክሲ ጠፍቶ በጠዋት የፀሐይ ንዳድ ያቆረፈደው ሁሉ በትዕግሥት ሠልፍ ይዟል ጎዳናው የመኖር ጉጉት የቀዘቀዘበት መስሏል። የእንቅስቃሴው ልግመኝነት ይህን ያሳብቃል። በአጠቃላይ የጎዳናው ስሜት ያስፈራል። የታመቀ የሰቀቀንና የእልህ ትንፋሽ ታክሲ ጠባቂው ላይ ይትጎለጎላል። ዕርምጃዎች ሁሉ እንዳልተመቻቸው ያስታውቃሉ። ምቾቱ ቀርቶባቸው መወገድ ያለባቸው እንቅፋቶች ፈቀቅ ያልተደረጉላቸው እልፍ ይመስላሉ። ይኼው ነው የዚህ ጎዳና የዘመኑ ታሪክ። ሲመጣ ሲሄድ የኖረው ሁሉ አንድ ዓይነት እንቅፋት እያነቀፈው ነው የአቅሙን ያህል ሳይሮጥ የሚያልፈው። ይህ ነው የዚህች አገር ታሪክ። ላይድን ቁስሏ ጠገግ ሲል፣ ላይሽር ጠባሳዋ ሲደበቅ፣ ከፍ እንዳትል የሚኮረኩማት ችግር እየላቀ፣ ሸለቆውና ስርጓጉጡ መንገድ በረዘመ መጠን የመጣ የሄደውን አደከመው። ትውልድ ሁሉ ራዕይ ርቆት የኑሮ ጣሪያውእንተያያለንበሚል አጉል ጀብድ የታጠረ ሆነ። አጉል ቀልደኛው በዝቶ ቁምነገር ከሰመ፡፡ የዕድገት ተስፋ ኮስምኖ የድህነት ወሬ ደራ፡፡ ያስጠላል!

     

    ጎዳናው ላይ ያልተጻፈ ነገር የለም። ብሶት፣ እልህ፣ ታጋሽነት፣ አርቆ አሳቢነት፣ ተስፋ መቁረጥ፣ ከንቱ የመሆን ስሜት። ስሜት ነው የሰው ልጅ የአካሉ ድምፅ። ሁሉም በመሰለው ለመሮጥ አሰፍስፎ ግን የአቅሙን ያህል እንዳይሮጥ ዙሪያውን ከትራንስፖርት ችግር እስከ አስተሳሰብና አመለካከት ችግር መንገድ ተዘግቶበት ቆሟል። ከሚታየው እስከማይታየው ሁሉም የመንገድ ጋሬጣ ነው። እንደዚህ ነው የዚህ ጎዳና ህላዌ ሚስጥር። የፈቀዱትን ለመሆን ባልፈቀዱት ሥፍራና ሰርጥ ውስጥ ወድቀው የሚነሱበት። ለዚህም ብዙ ፖለቲካዊና ኢኮኖሚያዊ ትንታኔዎች የሚቀርቡበት። ድንገት ከዚህ ሐሳባዊ ፍልስፍናና ምርምር ወጣ ሲባል፣ ታክሲ ፍለጋ የተገተርነው መሄጃ ስላጣን ሊመስል ይችላል። ቀደም ቀደም ያልነው በመጣችው ብቸኛ ታክሲ ውስጥ ገብተን ተሳፍረናል። ተጓዥ ይኑር እንጂ መንገድማ መቼ ጠፍቶ ያውቃል? የጠፋው ሰው የመሆን ክብር ነው!

    ጉዟችን ተጀምሯል። አንድ ጎልማሳ በስልኩ መነጋገር ጀመረ። ‹‹እየመጣሁ ነው አልኩህ እኮ! ሃሎ?! አይሰማም? አንተ ብቻ ፖሊሶች ፈልገህ አስይዝልኝ!›› ይላል። ንዴትና እልህ አወራጭቶ ስልኩን እየዘጋው። የታክሲዋ ተሳፋሪዎች በፀጥታ የሰውየውን ሁናቴ ይከታተላሉ። ‹‹ሰላም አይደለም?›› አለችው ከጎኑ የተቀመጠች ቆንጆ ሽቅርቅር። ‹‹ኧረ ተይ፣ የዛሬ ልጅ በየት በኩል ሰላም ይሰጣል?›› ብሏት ሩቅ ያውጠነጥን ጀመር። ጥያቄዋን መግታት ያልቻለችው ዘናጭ፣ ‹‹እና ለአንተው ልጅ ነው እንዴ ፖሊስ?›› ብላ ብትጠይቀው፣ ‹‹አዎ፣ ይኼውልሽ የዘንድሮ ልጅ ገመናችን እንኳ እንዳንደብቅ አድርጎ በየመንገዱ ሲያዋርደን…›› አላት እንደማፈር እያለ። ‹‹በዚህ በኩል ለአገር ቁሳዊ ልማትና ሀብት ስንሮጥ፣ በዚህ የልጆቻችን ነገር አሥጊ እየሆነ መጣ…›› ብሎ እንደ መተከዝ አሰኘው። ‹‹አሄሄ! የዘንድሮ ልጅ አስተዳደግ ራሱ መቼ ሥርዓት አለው? እኛ እንኳ በዚያ በድንቁርናው ጊዜ የአሁኑን ያህል ወልደን አልተውናቸውም። የዛሬ ወላጅ ካበላ፣ ካለበሰና ትምህርት ቤት ከላከ በኋላ መቼ ዞር ብሎ ያይና?›› ብለው አዛውንቷ ትዝብታቸውን አካፈሉን። ትዝብታችን በዩኒቨርሲቲዎቻችን ቢሰማ ምን ነበረበት!

    ‹‹ኧረ እውነትዎን ነው። ከግለሰብ እስከ ኅብረተሰብ ብሎም እስከ መንግሥት፣ እውነት ለመናገር የመጪው ትውልድ አዝማሚያ ያሳሰበው ያለ አልመሰለኝም። መንግሥት እጅና እግሩን አጣምሮ ታዳጊዎችንና ወጣቶችን በተመለከተ ማውጣትና ማጥበቅ ያለበትን ሕግ ከእነ ጭራሹ ረስቶታል። እኛም መቼም ሲፈጥረን አፍሶ መልቀም ነው የሚቀናን፡፡ ከሆነ በኋላ ካለቀ በኋላ መጮህ እንወዳለን…›› ብሎ ሳይጨርስ ከአጠገባቸው የተቀመጠ ወጣት፣ ‹‹ኑሮ ቀልባችንን ገፎት እንዴት ብለን እንዲህ ያለውን ጉዳይ እናስታውሰው እባካችሁ? በዚህ የሰላም ዕጦት፣ በዚህ ግድያ፣ በዚህ የቀለብና የቤት ኪራይ ወጪ፣ በዚህ የሐሰት ወሬና አሉባልታቢዚአድርጎን እኮ እንዴት ብለን ነው ለልጆቻችን የምንደርስላቸው?›› ብላ ጋቢና የተቀመጠች ወይዘሮ ጮኸች፣ ብሶት መፍትሔ ይሆን ይመስል። ምን ብሶት ሰበብ መሆን ቢችል ትውልድ ሲጠፋ ሰበብ ይፈለጋል? ኧረ ሩጫው ለማን ነው ጎበዝ!  

    ከወቅቱ ያስመረረ ሞቃት የአየር ፀባይ ይልቅ የአገር ችግር ያማረረው ነው የበዛው። ታክሲያችን ጉዞ ላይ ናት። ‹‹ውይ እንዲያው አሁንስ ሆድ ባይኖር ምን ነበረበት?›› ትላለች ጠየም ያለች ቀጭን ቆንጆ። ከሁኔታዋ ነገር ዓለሙን የተፀየፈች ዓይነት ናት። ‹‹ሆድማ ባይኖር በዚህ ወበቅ አንችን የመሰለችዋ መጥታ መቼ ታሞቀን ነበር? አይደል እንዴ?›› ይላታል ከጎኗ የተቀመጠ ወጣት። እያሳሳቀ ትሆነው እንደሆነ ለመሞከር ያህል። ‹‹የእኛ ነገር ለአንዴው አበሳጭቶ ለአንዴው ደግሞ ፈገግ የሚያደርገን ነገር ነው የሚገርመኝ እኮ። አሁን የአገራችን ችግር ስሞታ ሳያልቅ ከመቼው ትስቃለች?›› ይላሉ አንዲት አዛውንት ከሦስተኛው የታክሲዋ መቀመጫ ወንበር፣ ቋሚ የሚባል ነገር ከጠፋ ዘመን እንደሌለው የሚነግራቸው ሰው አጥተው። ‹‹አይ እማማ፣ ታዲያ እንዲህ ካልሆነ የዘንድሮ ኑሮ በተለይ የአገራችን ችግር ብቻውን አማሮ አይገለንም ነበር?›› ይላቸዋል ከአጠገባቸው ያለ ወጣት። አዛውንቷ ቀና ብለው ወጣቱን ለረጅም ደቂቃዎች ሲያስተውሉት ቆይተው፣ ‹‹ለመሆኑ እየተዘጋጀህ ነው አንተ?›› ብለው ጠየቁት። ምን ይበሉ ታዲያ!

    ወጣቱ ከዕድሜያቸው አኳያ የጤንነታቸው ነገር አጠራጥሮት ጥያቄው ግራ እንዳጋባው ይንፀባረቅበታል። ‹‹ለምኑ ነው የምዘጋጀው?›› አላቸው ትህትናው የድምፁን ክሮች ክፉኛ እያርገበገባቸው። ‹‹ለምኑ? ለገጠመን ችግር ነዋ። ዘንድሮ ለአገሩ ወኔ የሌለው መሳቂያ ሆኖ የሚቀረው ሲባል የትነው ያለኸው?›› ቢሉት የኮረኮሩትን ያህል ሳቀ። የልቡን ነው መሰል የነገሩት። ‹‹አትሳቅ ቀልዴን አይደለም የምነግርህ። በዚህ ችግር ጊዜ መተከዝ ሳይሆን ለሥራ በአጭር ታጥቆ መነሳት ማለፊያ ነው…›› ሲሉት የታክሲው ተሳፋሪዎች በይሁንታ ተቀበሉ። ይኼኔ ከኋላ መቀመጫ አንዱ ተሳፋሪ፣ ‹‹እማማ አገር ሲባል የሚያንገሸግሻቸው እየበዙ ስለሆነ ምን እናድርግ?›› ሲል፣ ‹‹አገር የጋራ ርስት እንደሆነች በቃልም በተግባርም ማሳየት ነዋ…›› ብለው መለሱለት፡፡ እውነታቸውን እኮ ነው፡፡ አንዳንዱ የአገር ባለቤት ሆኖ ሌሎችን እንደ ባዕድ ማየት ሲቃጣው፣ አንዳንዱ ደግሞ በሆነ ባልሆነው እያኮረፈ ራሱን ሲያገል አስማሚ ከሌለ ሆድና ጀርባ መሆን ይከተላል፡፡ ይህ ደግሞ ማንን በጀ ቢባል ማንንም ይሆናል መልሱ፡፡ አይደለም እንዴ!

    ወደ መዳረሻችን እየተቃረብን ነው። ወጪና ወራጁ በዕለታዊ እንቅስቃሴው ተመስጦ አንዱ አንዱን የማየት ትዕግሥት አጥቶ ይራወጣል። ሁሉም የሕይወቱን አቅጣጫ ለማስተካከል ሽር ጉድ ይላል። ታክሲያችን እኛን ወደምታራግፍበት አካባቢ ለቁጥር የሚታክት ወረፋ ጠባቂ ለሌላ አዲስ ጉዞ አሰፍስፎ ይጠብቃል። የትራንስፖርት ችግር እጅግ አሳሳቢ ደረጃ ላይ ደርሷል። ‹‹ኧረ ጎበዝ በዚህ ዓይነት እስከ መቼ ልንዘልቅ ነው?›› ሲል አንዱ፣ ‹‹ማን አወቀ ብለህ ነው?›› ይለዋል ከወዲያ ሌላው። ‹‹አሁንማ የለም፣ አልቋል፣ ጠፍቷል፣ ጨመረ የሚሉት ቃላት ራሳቸው እንደ ሰለቹን ምንም አልሰለቸንም። ታክሲ ስትሉ የለም፣ ዘይት ስትሉ የለም፣  ስኳር አልቋል የእህል ዋጋ ጨምሯል ይባላል። እንዲያው ምን እንደሚሻላት ይህች አገር?›› ትላለች ሦስተኛ ወንበር ላይ ያለችው ቀዘባ። ወይ ምሬት!

    ‹‹‘ወጡ ሳይወጠወጥ ወስከንባዩ ይሮጥስለሆነ እኮ ነው የዚህ ሁሉ ችግር መንስዔ። መንግሥት ሳያስበው ዘጠኝ ድስት ጣደና አንዱን ሲለው አንዱ፣ አንዱን ሲለው ሌላው ይኼው የሚያርበት በዛ። ሌላው ቢቀር ሕግ ማስከበር፣ ጥፋተኞችን መቅጣት፣ የኑሮ ጫናን ማቃለል፣ ተዘዋውሮ የመሥራት መብትን ማስከበር፣ ዕብሪተኞችን በሕግ ማለት…›› እያለ ሲናገር ጎልማሳው ሌላው ድንገት ጥልቅ ብሎ፣ ‹‹እንግዲህ መንግሥት ሥራውን መሥራት ሲያቅተው ፍርድ ቤት ማቅረብ ነው…›› ሲል ከዚህም ከዚያም ጩኸት በዛ። ወያላችን ‹‹መጨረሻ!›› ብሎ በሩን ሲከፍተው ከደጅ የነበረው ወረፋ ጠባቂ እኛ እስክንወርድለት በትዕግሥት መጠበቅ አልቻለም። እንደ ምንም ቀስ በቀስ ወርደን ስንበታተን አጠገቤ ተቀምጦ የነበረው ወጣት፣ ‹‹ኧረ ሥቃይም ልክ አለው!›› እያለ ሲሄድ እሰማው ነበር። እኔ ደግሞ ጥጋብም ልክ አለው ማለት ፈልጌ ተውኩት፡፡ ለካ ረሃብ ቀጠሮ አይሰጥምና፡፡ መልካም ጉዞ

     

     

    Latest Posts

    - Advertisement -

    ወቅታዊ ፅሑፎች

    ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት