Skip to main content
x

የምን መቆዘም ነው?

‹‹አንተ በርደህ አታብርደኝ…›› እያለ ወያላው በስልክ እያወራ ነበር፡፡ ማንን እያናገረ እንዳለ ገና አልተገነዘብንም፡፡ አሁንም ወሬውን ቀጥሏል፡፡ ‹‹ነገርኩህ አንተ ውኃ ሆነህ መቀጠል ትችላለህ፡፡ እኔ ግን የማቀልጠው የኑሮ ብረት አለብኝ…›› እያለ እየተጨቃጨቀ ነበር፡፡ ይህንን ወሬውን ሾፌሩ ወቅቱን የጠበቀ እንዳልሆነ እያሰበ ይመስላል፡፡ ‹‹እባክህን ወሬ ማሳመሩን ትተህ ሒሳብ ሰብስብ፤›› ይለዋል፡፡

መምራት ቢያቅት መከተል ይከብዳል ወይ?

ዛሬም መኪና ላልገዛችሁ፣ አሁንም ድረስ በታታሪነት የታክሲ ደንበኞች ለሆናችሁ፣ እንኳን አደረሳችሁ፡፡ እነሆ ፆማችንን በድንቅ ሁኔት ፈተን አሁን በታክሲ እየተሳፍርን ጮማ ቤት ማማረጥ ጀምረናል ለማለት ባልደፍርም፣ ግን ያው አለ አይደል እንዳቅሚቲ ዱለት እያዘዝንም ቢሆን የጮማ አምሮታችንን እየተበቀልነው እንገኛለን፡፡ ወያላው የፆሙን መፈታት አንስቶ ሲያወራ አንድ ወሳኝ የፖለቲካ እስረኛ የተፈታ ያህል ነው ሲቦርቅ የነበረው፡፡

አንድ ነን!

‹‹እኔ ግን ሕዝቡን ሁሉ እንደዚህ አንድ ያደረጉበት ምትሃታዊ ኃይል ምን እንደሆነ እስካሁን አልተገለጠልኝም፤›› እያለ ወያላው ወሬውን ቀጠለ፡፡ እኔ መሀል ላይ ነው የተቀላቀልኳቸው፡፡ ማለትም አራት ኪሎ ላይ፡፡ ከስድስት ኪሎ ድረስ ይዘውት የመጡት ወሬ እንደሆነ ጠርጥሬያሁ፡፡ ጉዟችን ደግሞ ወደ ሜክሲኮ ነው፡፡ ሾፌሩ በበኩሉ፣ ‹‹መቼም ከላይ ካልተሰጠ በቀር እንደዚህ አገርን አንድ ማድረግ የሚችል መሪ በዚህች አጭር ጊዜ ውስጥ አያለሁ ብዬ ገምቼም አላውቅም ነበር፤›› አለው፡፡

እንዴት እንገለባበጥ?

እንሆ ጉዞ ተጀመረ፡፡ የጎደለውን ለመሙላት፣ የጠፋውን ለመፈለግ፣ የሄደውን ለመመለስ፣ የታሰረውን ለመጠየቅ ሁሉም ሰው በማለዳ ተነስቶ በየአቅጣጫው ይተማል፡፡ ይህ የሕይወት ሒደት የሰው ልጅ ከተፈጠረበት ጊዜ ጀምሮ የነበረ ያለና የሚኖር ነው፡፡ ያኔ ሥልጣኔ ባልነበረበት ዘመን በእግር፣ በእንስሳት ጀርባ ሲከፋም በሰው ትከሻ ላይ ተጭኖ፡፡ ዛሬ ደግሞ በእኛ ዘመን በአየር፣ በመኪና፣ በባቡር፣ በመርከብ፣ ወዘተ ሕዝብ እየተመመ ነው፡፡

የሚወራው ሌላ የሚሠራው ሌላ!

የታክሲን ትዕይንት ሳስተውል ሁሌም የምመሰጥበት ነገር አላጣም፡፡ በተለይ በመዲናችን በአዲስ አበባ ከተማ በስፋት ነዋሪው ከሚጠቀምባቸው የመጓጓዣ ዓይነቶች አንዱ ታክሲ እንደመሆኑ መጠን የነዋሪውን አመል፣ ፍላጎት፣ መግባባት፣ አለመግባባትና ጭቅጭቅ ማየት የተዘወተረ ተግባሬ ሆኗል፡፡

ማን ማንን ሊገመግም?

​​​​​​​እነሆ ዛሬ የምንጓዘው ከአራት ኪሎ ሽሮ ሜዳ ነው። የኅብረተሰቡ የኑሮ ወግ በኅብረት ጉዞ የሚደምቅበት ጎዳና። ጎዳናው ከዚህ በፊት ብዙ ትውልዶችን ዓይቷል። ለሥርዓት ለውጥ የታገሉ የያኔው ትውልድ አካላት ሳይቀሩ በዚህ ጎዳና ላይ ደምቀው ታይተዋል። ዛሬ ደግሞ የዛሬዎቹ ናት።

ባለህበት እርገጥ?

እነሆ ከወሎ ሠፈር ወደ ቄራ ልንጓዝ ነው። መንገድ አልቆ መንገድ ልንጀምር፣ ዕድሜ ጨርሰን ዕድሜ ልንቀጥል እንራመዳለን። ወያላው፣ ‹‹የሞላ ሁለት ሰው! ከእነ ሠርተፊኬቱ፤›› ብሎ ይጮሃል። ‹‹የምን ‘ሠርተፊኬት’ ነው የሚያወራው?›› ሰው ግራ ገብቶት ይደናበራል። ‹‹ምነው እነ እንቶኔ ብቻ ናቸው ለጥቅም ብለው ለሚሰበሰቡላቸው ታዳሚዎች ‘ሠርተፊኬት’ መስጠት ያለባቸው? እኛስ ከማን እናንሳለን?›› ወያላው የሰውን መደናገር ግልጽ አደርጋለሁ እያለ ነገር ያወሳስባል።

ወይ አራት ኪሎ?

እነሆ መንገድ! ከመገናኛ ወደ አራት ኪሎ ልንጓዝ ነው። እልፍ አዕላፍ ተረቶች በህላዌ መንደር ዛሬም እየተኖሩ ይተረካሉ። እዚህ የተሳፈርንባት ታክሲ ውስጥ መካከለኛው የጥንዶች ረድፍ ላይ አባት የልጁን የፈተና ወረቀት ዘርግቶ ‘ኤክሶቹን’ ይቆጥራል። ልጅ አብዛኞቻችን የዕድሜ ልክ ደመወዛችን ቢደመር የማይሸምተው፣ ከፍሬው ቀድመን ያወቅነውን አፕል ስልክ የመጨረሻ ምርት ይዞ ‘ከረሜላ ማፍረስ’ ይጫወታል።

የለንም እንዴ?

​​​​​​​እነሆ መንገድ! ከስቴዲየም ወደ ቄራ ልንጓዝ ነው። ጋቢና የተቀመጠ ተሳፋሪ በስልኩ ያወራል። “ስማ በአንተ ቤት ሰው መርጠህ ልብህ ውልቅ ብሏል።

በደርዘን ሸምተን ባዶአችንን ቀረን!

እነሆ ጉዞ!  ከሳሪስ አቦ ወደ ቦሌ ድልድይ ልንጓዝ ተሳፍረናል፡፡ ሰው በሰው ላይ እንደ ጥልፍ ጥለት ተደራርቦ ይተፋፈጋል፡፡ ቅብጥብጡ ወያላ፣ “አንድ ሰው አንድ ሰው. . .” እያለ ሲጮህ ዕቃ እንጂ ሰው የሚጭን አይመስለውም፡፡ “ምናለበት ብንሄድ?” ይሉታል እንደ መከዳ የሚደገፋት ወንበር ላይ ስብር ብለው የተቀመጡ ወይዘሮ፡፡ “እንሄዳለን አንድ ሰው ብቻ?” ይላቸዋል፡፡ “እንዲያው በሁዳዴ እንኳ ብትታዘዙን ምን አለ?” አጉተመተሙ፡፡ ሾፌሩ ሰምቶ ተጠምዞ ዓያቸውና “ምነው እማማ ንክኪ ሲበዛ ማስገደፍ ጀመረ እንዴ?” አላቸው፡፡