Skip to main content
x

መንገድን ማወቅ የመሰለ ነገር የለም!አ።ሃራለን።xi ነን

ትዕግሥት በተፈታተነ የረጅም ሰዓት ጥበቃ አንዲት ታክሲ ዞራ መጣች። እነሆ ከካዛንቺስ አራት ኪሎ ልንጓዝ መሆኑ ነው። ዛሬም እንደ ትናንቱ፣ እንደ ሳምንቱ፣ እንደ አምናው ለመጓዝ። የሕይወት ዋናው ቀመር በእንቅስቃሴ የተነደፈ መሆኑን ማንም ሳያስረዳን የተረዳነው የኑሮ ፊዚክስ ነው። በእንቅስቃሴ ውስጥ ትግል፣ በትግል ውስጥ ለውጥ በሚል ርዕስ መጻሕፍት ሳይጻፉ በፊት ይህን እውነት የሁሉም ሰው ነፍስ ደረሰችበት። እናም ያለ አስገዳጅ እየተጓዘች፣ እየሮጠች፣ እየታገለች ነፍሳችን በሥጋ አድራ ትኖረዋለች። ኑሮ የዕለት ጉርስን ለማግኘት በመላወስ ውስጥ አቻና ተቀናቃኝ ዓላማ ሳይኖረው ዘልቋል።

አካል ሲፈታ ህሊና ምን ይሁን?

ጉዟችን ተጀምሯል። እነሆ ጉዞ ከመገናኛ ወደ ሜክሲኮ አደባባይ። ምድር ትውልድን በትውልድ እየተካች የደከመውን በሞት ሸኝታ፣ ለጋውን እያሳደገች ፋታ አሳጥታ ታራውጠናለች። በዓል ሲያልቅ በዓል ይተካል። ሳቅ ሲፈዝ ሳቅ ይደምቃል። የሕይወት ዙር በየአቅጣጫው በድግግሞሽ ጉልበት ከልደት ወደ ጥምቀት፣ ከጥምቀት ወደ ትንሳዔ፣ ከትንሳዔ ወደ ሞት፣ ደግሞ ከሞት ወደ ልደት እያመጣ ያስጉዘናል። በዚህ ሁሉ ጥልፍልፍ ድግግሞሽ መሀል ተስፋ ዙሩን ሳይከተል ደምቆ ውሎ ያድርና ዓውድ ሞልቶ ዓውደ ዓመት ይመጣል።

የተቀመጠው ሳይነሳ የቆመው እንዴት ይቀመጣል?

እነሆ መንገድ። ዛሬ የምንጓዘው ከጀሞ ወደ ሜክሲኮ ነው። ከመንጋቱ ነዋሪው ከቤቱ ነቅሎ ወጥቷል። እንቅልፍና ሰላም ያልጠገቡ ፊቶች አባብጠው በይስሙላ ፈገግታ እየተያዩ የውሸት ሰላምታ ይለዋወጣሉ። ሲታሹ ያደሩ ደም የመሰሉ ዓይኖች እያጨነቆሩ ርቀት ያያሉ። ግርግሩ ጦፏል። ምድር ተሸብሯል። ተማሪው ይሮጣል። ሠራተኛው በፍጥነትና በችኮላ ይራመዳል። አሽከርካሪው ከእነ ተሽከርካሪው ይራኮታል። ይኼ ሁሉ ግርግር አንዳች ነገር መጥቶብን ከተማ ለቃችሁ ውጡ የተባለ ያስመስለዋል።

‘በምን አወቅሽበት በመመላለሱ...?’

እነሆ ዛሬ የምንጓዘው ከስታዲዮም ወደ መርካቶ ነው። ተሳፋሪዎች ቦታችንን ከያዝን ቆየት ማለት ጀመርን። ከብዙ ዓይነት የሕይወት መንገድ፣ አስተሳሰብና እምነት ያለቀጠሮ ታክሲያችን ውስጥ መሰባሰባችን እየቆየ የሚደንቀን ጥቂት ነን። መንገዱ ገና በዓል በዓል መሽተት አልጀመረም፡፡ ነዋሪው የዕለት እንጀራውን ብቻ ለማሳደድ ታጥቆ የተነሳ ይምስላል።

በብርድ ላይ ናፍቆት?

እነሆ ጉዞ! ከሜክሲኮ ወደ ፒያሳ። ማልዶ የጀመረው ግርግር ጨለማ በዋጠው ጎዳና ሊጠናቀቅ የጥቂት ሰዓታት ዕድሜ ብቻ ቀርቶታል። ብርዱ ከታክሲ አለመገኘት ጋር ሲደመር ሆድን ባር ባር ይላል። ብሶት ብቻውን መፍትሔ እንደማይሆን ስለታመነ ይመስላል፣ በዚያ ግርግር የሚሰማው ጨዋታና ስላቅ ብሎም የትዕይንቱ መብዛት አንዳች አስደሳች ስሜት ያጭራል። ቆነጃጅት ንፋስን ከነመፈጠሩ በዘነጋ አለባበሳቸው በቅዝቃዜ እየተርገፈገፉ ይንቀጠቀጣሉ።

ውጥንቅጥ!

እነሆ መንገድ፡፡ ከፒያሳ ወደ ጳውሎስ መድኃኔዓለም እያቀናን ነው። ‹‹ውኃ ወላዋይ . . .›› ይላል አንዱ መጨረሻ ወንበር ጥጉን ይዞ በፉጨት፡፡ ‹‹ኧረ ወንድሜ ትንሽ ቀነስ አድርገው፤›› ይለዋል ከጎኑ። ‹‹ኑሮ ሲንር ዝም እያላችሁ ፉጨት ታስቀንሳላችሁ?›› ይለዋል። ‹‹አይ እንግዲህ?›› ይቆጣል ያኛው፡፡ ‹‹አይ ሸገር ያልተወለደ። ሁሉ ነገር በተኮሳተረ ይመስለዋል። እኛ ተኮሳትረን ምን አመጣን? ዘጠና ሰባት ይጠየቅ እስኪ? ይልቅ አንተም አፏጭ ይቀልሃል፤›› ይለዋል ነገረኛው ፉጨተኛ አፉን አሹሎ። እንዲህ ሲባባሉ ወያላው ጫማ እያስጠረገ፣ ‹‹ግቡ! ግቡ!›› ይላል።

የት ይደርሳል የተባለ የት ተገኘ ነው ያሉት?

እነሆ መንገድ። ከሃያ ሁለት ወደ ካዛንቺስ፡፡ ጎዳናው እያደር ይጠባል፡፡ መንገደኛው እርስ በርሱ እየተጠላለፈ ይራኮታል፡፡ ባለማወቅ ይሁን በሌላ ማፈር ተረስቷል፡፡ በጡንቻ ጥንካሬ፣ በትከሻ ስፋት ካልሆነ በቀር የሚከባበር ቀንሷል፡፡ ይኼኛው መንገድ ትናንት የሄድኩበት ነው? ብለው ዘወር ሲሉ የሚያዩት የሚተን ትዝታ ነው። ትናንትና እዚያ ጥግ ቆመን እውነት አውርተናል? ብለው የመተከዝ ዕድል ሳይኖርዎ በትንሹ ሦስት አልፎ ሂያጅ ይገጭዎታል፡፡

አልበዛም እንዴ?

እነሆ መንገድ! ከሽሮ ሜዳ ወደ አራት ኪሎ። ‹‹አንተ ልጅ ይኼን የማጅራት ገትር ክትባት ተከትበሃል ለመሆኑ?›› ሾፌሩ ነው ወያላውን የሚጠይቀው። ‹‹ኤድያ እኛ እኮ የሚያስፈልገን የማጅራት መቺ ክትባት ነው!›› ብለው ጣልቃ የሚገቡት ደግሞ አንዲት ወይዘሮ ናቸው። ‹‹ምነው እማማ? የማጣት ልክፍቱን ሴት ሲላከፍ የሚያባርር የሚመስለው በእርስዎም ደረሰ እንዴ?›› ሾፌሩ ሊግባባቸው ይጀምራል። ‹‹ተወኝ እስኪ! እኔ የማወራው ስለገበያው ነው። ምን ይለክፈኛል እንደ ቀትር ጋኔን ያላልኩትን አለች ሊለኝ፤››

‹እስኪ ከብለል ከብለል . . .›

እነሆ መንገድ ከመሪ ወደ መገናኛ ልንጓዝ ነው። ‹‹ከጊዜ ወደ ጊዜ እየጨመረ የመጣውን የትራፊክ አደጋ ለመቆጣጠር የውይይት መድረክ ተዘጋጀ፤›› ይላል የሬዲዮ ጋዜጠኛው። ‹‹ዝንት ዓለም ውይይት ዝንት ዓለም ስብሰባ! በስብሰባ ለእግረኛ ቅድሚያ ይሰጣል እንዴ? ወይስ ፍጥነት ተቆጣጥሮ ይሾፈራል? ሁሉም ችግር የሚፈታው በክትባትና በወሬ ይመስላቸዋል፤›› ይላሉ አንድ አዛውንት። ‹‹እና እርስዎ ምን መደረግ አለበት ነው የሚሉት?›› አላቸው ገና ተሳፍሮ አጠገባቸው የተቀመጠ ወጣት። ‹‹ዘመኑ የፍጥነትና የውድድር ነው እያልን ፍጥነትና ውድድርን ሁሉ ነገር ውስጥ ማስገባት መተው፡፡

እንተላለፍ እንጂ?

እነሆ ጉዞ ከፒያሳ ወደ ሜክሲኮ። ምድር ትውልድን በትውልድ እየተካች የደከመውን በሞት ሸኝታ ለጋውን እያሳደገች ፋታ አሳጥታ ታራውጠናለች። ተስፋ አይሞትምና እውነት ለመሰለን ሁሉ እየደከምን በባዶ እንደመጣን በባዶ እስክንሸኝ እንደክማለን። እርቃናችንን እንደመጣን እርቃናችንን እንቀበራለን።