Skip to main content
x

ያልተወራረዱ ሒሳቦች አያደነቃቅፉን!

ሰላም! ሰላም! አዲስ ያልነው ዘመን እንደ ቀልድ ይኼው አሮጌ ሊባል እየገሰገሰ አይደል? ይገርማል! “የለበስነውን ሸሚዝ መቀየር ከብዶናል ዘመን ግን መፈራረቁን ቀጥሏል፤” በማለት ሰሞኑን በሐሳብ ሲብሰለሰል የሰነበተው አንዱ የእኔ ቢጤ ደላላ ነው።

እስኪ በፀጥታ የሆነውን እያሰብን ራሳችንን እንመርምር!

ሰላም! ሰላም! ‹‹ሰው ቢያገኝም ቢያጣም ኑሮውን ይመስላል፣ ሰው ሆኖ ሰው መምሰል ኧረ እንዴት ይከብዳል?›› አለ የአገሬ ሰው! ይኼ የአገሬ ሰው የማይለው የለም መቼም! እናንተ መሆንና መምሰል እንዴት እያረጋችሁ ነው? አደራ ተመሥገን ማለቱን አትርሱ። ምክንያቱማ ዕድለ ጠማማ ሆነን መሆንም መምሰልም የሚያቅተን ዘመን ላይ ነው ያለነው።

ባለህበት እርገጥ አይሰለችም ወይ?

ሰላም! ሰላም! ምን ሰላም አለ ነገር እያሻቀበ? አትሉኝም። ባለፈው እህል ቅጠል የማይል ፍርፍር ማንጠግቦሽ ሠርታ ብታቀርብልኝ ማላመጥ እንኳ እስኪያቅተኝ አፌ ውስጥ ሳንገዋልለው ነበር። ማንጠግቦሽ ዓይታኝ፣ ‹‹እንግዲህ ቻለው! ቲማቲሙም የባለሀብት መሬቱም የመንግሥት ሆኗል!›› አለችኝ።

አንዳንዴስ ዝም ማለትን የመሰለ ምን አለ?

ሰላም! ሰላም! ኩዳዴ እንደ ምንም እየደረሰ ነው። እኛም ሁለት ወር ኑሮን በፈቃደኝነት  ጭር ልናደርገው ተሰናዳን። አቤት ሆድና ሰው ተባለ። ከውስጥ የሚወጣ እንጂ ወደ ውስጥ የሚገባ ሰውን አያረክሰውም እንዳላለን ቃሉ፣ ብሎ ብሎ ትዝብትም ወደ ሆድ ገባ። ሰውና አፉ የማይገባበት የለም አትሉም። መቼስ እንደ ዘንድሮ አልተዛዘብንም። ለነገሩ ሁሌም እንደተዛዘብን ነው።

ተኛን እንጂ መቼ አንቀላፋን?

ሰላም! ሰላም! አንዱ መጣና ‹‹መስከረም ብቻ ጠብቶ ቀረ እንዴ?›› አለኝ። እኔ የዘመን እንቆቅልሽ ፈቺ የሆንኩ ይመስል። ‹‹ታዲያ ሌላ ምን አስበህ ኑሯል?›› ስለው፣ ‹‹የለም! ሰውና ኑሮው ግን እንደ አምናው ናቸው፤›› ብሎኝ መልስ ሳይጠብቅ ሄደ። እሱ እንደመጣለት የጠየቀኝን እንደ ሥራ ፈት ቆሜ ከመፍተሌ በፊት ጤንነቱን መጠራጠር ያዝኩ።

ሙታን ቢነሱ ስንቱን ባወጉን?

ሰላም! ሰላም! እንዴት ሰነበታችሁልኝ? እናንተም እንደ ባሻዬ በየቦታው የሚሰማው ግጭት ልባችሁን በፍርኃት እየናጠው ነው? ያልጨመረ የለም ስንል ፈጣሪ ሰማን መሰለኝ የእያንዳንዱ ቀን የነውጥ ወሬ ብዛት ጉድ ያሰኛል።

በስንቱ እንብሰልሰል?

ሰላም! ሰላም! መቼስ አንዳንዴ ዓለም ምን ፀሐይ ብትመስል ሰው ሐሳብና ቢጤ ሲያጣ ቀን ይጨልምበታል። ይሰውራችሁ ነው። እና አንድ ሰውዬ ነው አሉ። ቀን ጨለመበት።

ኑሮአችን በምድር ተስፋችን በሰማይ!

ሰላም! ሰላም! እውነት እንደ እኛ የታደለ ሕዝብ ይኖር ይሆን? ‘ኤድያ፣ የፈረደበትን የአባቶቻችን ገድል ልታነሳ እንዳይሆን!’ እንዳትሉኝ አደራ። የራስን ዕድል በራስ የመወሰን መብት እስከ መገንጠል ጌጥ በሆነበት አገር፣ እንኳን እኛ ወራቱም ከተፋረሱ እኮ ቆዩ። በመፍረስና በመበተን ማስፈራሪያ ዘመናችን ሲያልቅ አንዴ ቆመን ሽቅብ፣ አንዴ ተቀምጠን ቁልቁል ዕድሜን ሸኘነው።

ከማቀርቀር ቀና እንበል!

ሰላም! ሰላም! እህ? እንዴት ነው ጃል? ማግኘት ያበጃጃል ማጣት ያገረጅፋል አትሉም? አሁንማ ሁሉም ነገር በማግኘትና በማጣት መረብ ላይ የተዘረጋ በመሆኑ እኮ ነው መወጣጠር የበዛው። በአንድ በኩል ሲታጨድ በሌላው መበተን እየተለመደ ነው መስማማት ያቃተው። ‹‹አፈር ናችሁና ወደ አፈር ትመለሳላችሁ›› ስንባል ራሱ በመገኘትና በመታጣት ንድፈ ሐሳብ ላይ ተመሥርቶ መሆኑን ልብ በሉ።